II SA/Wa 816/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Adam Lipiński, Sędziowie WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Agnieszka Bieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] stycznia 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą cofnął P. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj.: "... co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw...". Zdaniem organu, z treści tego przepisu nie wynika, że niewymienione w nim czyny nie mogą w pewnych sytuacjach świadczyć, iż sprawca należy jednak do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przepis bowiem wskazuje jedynie przykładowo rodzaje przestępstw, których popełnienie przez posiadacza broni rodzi obawę, o której mowa powyżej. Nie oznacza to, że czyny niewymienione w tym przepisie nie mogą w pewnych sytuacjach świadczyć, iż sprawca należy jednak do kategorii osób wymienionych w powyżej określonym przepisie. Fakt popełnienia innych przestępstw również może wskazywać na takie cechy osobowe sprawcy (lekceważący stosunek do prawa, nieodpowiedzialność, brak wyobraźni), które rodzą uzasadnioną obawę użycia przez niego broni, w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ uznał, iż użycie przez P. S. broni niezgodnie z przeznaczeniem, w konsekwencji doprowadziło do jego skazania prawomocnym wyrokiem za zabicie psa. Postępowanie ww. pozostaje więc w oczywistej sprzeczności z celem przyznania mu pozwolenia na broń. Organ stwierdził ponadto, że zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, można cofnąć pozwolenie na broń, w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń, obowiązku pisemnego zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu w terminie, o którym mowa w art. 26 powyżej określonej ustawy. Z akt sprawy wynika, iż P. S. został ukarany karą grzywny w sprawie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa powyżej. W związku z tym, w ocenie organu zasadne jest cofnięcie ww. pozwolenia na broń palną myśliwską. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 26 ustawy o broni i amunicji, w dniu [...] marca 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że ustalony w sprawie stan faktyczny uzasadnia zastosowanie dwóch, wskazanych w komparycji orzeczenia organu I instancji, podstaw prawnych cofnięcia pozwolenia na broń, przy czym zauważył, że dla takiego rozstrzygnięcia wystarczająca jest już tylko pierwsza z tych podstaw, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem jako przepis obligatoryjny, nie pozostawia organowi Policji żadnych możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem organu, w takim przypadku, nawet dowody świadczące korzystnie o stronie, nie dają podstaw do zniwelowania istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia przez nią broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej przez P. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze przedstawił on własną wersję wydarzeń, poprzedzającą skazanie go przez Sąd za zabicie psa. Skarżący podniósł, iż nie jest osobą zagrażającą czyjemukolwiek życiu, zdrowiu bądź mieniu, o czym świadczy załączone do skargi orzeczenie psychologiczne. Wskazał również, iż miejsce zameldowania, a miejsce faktycznego pobytu to nie są pojęcia tożsame. Zdaniem skarżącego, został on przez organ źle zrozumiany, wskutek pomówień oraz nieporozumienia. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Rozpoznając skargę w świetle powyższego należy stwierdzić, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, który w rozpatrywanej sprawie zastosowano, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ponadto, skarżącemu zarzucono naruszenie przepisu art. 18 ust. 5 pkt 3 przedmiotowej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie, obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26. Właściwy organ Policji ma obowiązek wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacjach, określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cytowanej ustawy. Należy, bowiem pamiętać, że dostęp do broni ma w polskim systemie prawnym charakter szczególnie reglamentowany, a od osób, które uzyskały to uprawnienie wymaga się szczególnych kwalifikacji moralno-etycznych. Dlatego też m.in. z tego powodu w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05 (LEX nr 190907) stwierdzono, że: "Interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje, zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego". Z brzmienia przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wynika, że cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne ("...organ Policji cofa pozwolenie na broń..."), jeżeli zajdą okoliczności określone m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Zgodnie z tym przepisem do okoliczności tych należy uzasadniona obawa, że zainteresowane osoby mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W przepisie tym wskazano przykładowo rodzaje przestępstw, których popełnienie przez posiadacza broni rodzi taką obawę. Wśród tych przestępstw nie zostały wymienione przestępstwa, określone w ustawie o ochronie zwierząt. Nie oznacza to jednak, że w pewnych sytuacjach czyny takie nie mogą świadczyć, iż ich sprawca należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Fakt popełnienia przestępstw niewymienionych w tym przepisie może również wskazywać na takie cechy osobowe sprawcy, które rodzą uzasadnioną obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z akt sprawy wynika, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] Wydział Karny z siedzibą w S. za popełnienie czynu, określonego w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Zdaniem Sądu, organy Policji przekonywująco uzasadniły, iż skazanie skarżącego za przestępstwo przeciwko ochronie zwierząt świadczy o nieodpowiedzialnym działaniu sprawcy i lekceważeniu przez niego podstawowych zasad w życiu społecznym, a także lekceważącym stosunku do porządku prawnego. Osoba o takich cechach nie daje gwarancji, że nie użyje broni w sposób równie nieodpowiedzialny. Za taką oceną przemawia również fakt, iż pomimo, że na skarżącym ciążył obowiązek, określony w art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, to tego obowiązku też nie dopełnił. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie znajdują one potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym i stanowią jedynie polemikę z ustaleniami organu. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, iż organy dokonały prawidłowej jego oceny, a wydana decyzja znajduje potwierdzenie w przepisach prawa materialnego, stanowiących jej podstawę prawną. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.