II SA/Wa 818/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] Komendant Główny Policji, dalej "KGP", powołując się na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku R. S., dalej "skarżący", z dnia [...] września 2024 r., uzupełnionego pismem z dnia [...] października 2024 r., o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym KGP z dnia [...] października 2016 r. nr [...], utrzymującym w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], dalej KWP", z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu KGP wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. KWP zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2016 r. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355, z późn. zm.). W uzasadnieniu organ wskazał na wymierzone policjantowi kary dyscyplinarne oraz opinię służbową o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych, wszczęte postępowanie dyscyplinarne oraz przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. KWP stwierdził, że sytuacja związana z częstą nieobecnością skarżącego w służbie wpływa bardzo negatywnie na wizerunek Policji w lokalnym środowisku, gdyż w związku z postępowaniem policjanta Rada Gminy [...] na czele z wójtem sukcesywnie odmawiała udzielenia wsparcia finansowego dla Komisariatu Policji w [...] nad [...] w zakresie dofinansowania zakupu radiowozu. Wobec powyższego KWP uznał, że postawa skarżącego uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów, rozumianych również jako jej dobre imię i wiarygodność. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu [...] sierpnia 2016 r., zaś organizacji związkowej biorącej udział w postępowaniu - w dniu [...] sierpnia 2016 r. KGP podał dalej, że w wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania sprawę zwolnienia wymienionego ze służby w Policji rozpoznał KGP, który rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2016 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny KWP nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Decyzja KGP została doręczona ówczesnemu pełnomocnikowi strony w dniu [...] października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 18/17, oddalił skargę skarżącego na rozkaz personalny KGP z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 40/18 oddalił skargę kasacyjną strony. Organ następnie wskazał, że wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r., uzupełnionym wystąpieniami z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz z dnia [...] czerwca 2018 r., skarżący zwrócił się o "zmianę podstawy wydalenia mnie ze służby tj. art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji (...) na art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji", wskazując jako podstawę swojego żądania art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. KGP odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Następnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, dalej MSWiA, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na powyższe postanowienie, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Po rozpatrzeniu zaś skargi na wskazane wyżej postanowienie MSWiA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2130/18, oddalił ją. Powyższy wyrok jest prawomocny od dnia [...] października 2020 r. W dalszej kolejności KGP wyjaśnił, że wystąpieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. skarżący zwrócił się do MSWiA o udzielenie informacji w kwestiach związanych z prowadzonymi w stosunku do niego postępowaniami dyscyplinarnymi oraz zawarł żądanie "zmiany na rozkazie (...) wydalenia z 41 ust 2 pkt. 5 na ważny interes służby na art. 41 ust. 2 pkt 1 na stan zdrowia". Powyższe wystąpienie zostało przekazane do KGP z prośbą o nadanie sprawie stosownego biegu. Pismem z dnia [...] września 2021 r. wezwano skarżącego do usunięcia, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych podania, poprzez doprecyzowanie treści żądania i wskazanie podstawy prawnej - trybu, w którym decyzje o zwolnieniu ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji miałyby zostać uchylone lub zmienione, a także przesłanek uzasadniających to uchylenie lub zmianę. W powyższym piśmie odniesiono się również do pozostałych kwestii poruszonych przez skarżącego w wystąpieniu z dnia [...] sierpnia 2021 r. Powyższe pismo zostało doręczone w dniu [...] października 2021 r. Następnie w dniu [...] października 2021 r., w zakreślonym przez organ terminie, skarżący przesłał do KGP pismo, w którym wskazał: "Wnioskuję zmianę sposobu wydalenia w trybie art. 156 par 1 kpa. Oraz art. 157 wyższego przełożonego Komendanta Głównego". W tej sytuacji pismem z dnia [...] listopada 2021 r. przekazano wystąpienia skarżącego z dnia [...] sierpnia 2021 r. oraz z dnia [...] października 2021 r., wraz z materiałami sprawy, stanowiskiem KGP, aktami postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji oraz aktami osobowymi, MSWiA jako organowi właściwemu w sprawie. O powyższym fakcie poinformowano skarżącego pismem z dnia [...] listopada 2021 r. (doręczonym w dniu [...] listopada 2021 r.). Następnie w dniu [...] grudnia 2021 r. MSWiA wydał postanowienie nr [...], którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KGP nr [...] z dnia [...] października 2016 r. utrzymującego w mocy rozkaz personalny KWP nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. KGP dalej podał, że w dniu [...] września 2024 r. skarżący zwrócił się do KGP z prośbą o "zmianę podstawy wydalenia" ze służby "z art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji «z uwagi na ważny interes służby» na art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji «z uwagi na stan zdrowia»". Pismem z dnia [...] października 2024 r., doręczonym w dniu [...] października 2024 r., zwrócono się do skarżącego o wskazanie podstawy prawnej - trybu, w którym kwestionowane decyzje mają zostać uchylone lub zmienione, a także przesłanek uzasadniających to uchylenie lub zmianę. W dniu [...] września 2024 r. (data stempla pocztowego) skarżący skierował do KGP wystąpienie, w którym wskazał, iż domaga się wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez KGP rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2016 r., podając jako podstawę swojego żądania art. 145 § 1 pkt 1, 3, 4 i 8 k.p.a. Skarżący wskazał przy tym m.in., że: "w materiale dowodowym Rzecznik dyscyplinarny celowo i świadomie nie wykazał zastępczej służby wojskowej w OP K[...]P załączam kserokopię opinii o służbie z [...].12.1999 r która winna się znajdować w moich aktach osobowych. Potwierdza to również załaczona kserokopia pisma z [...].04.2024r Zakładu Emerytalno Rentowego MSWiA która potwierdza iż zwolniono mnie 4 miesiące i kilka dni przed nabyciem praw emerytalnych. Okres ochronny według ZUS to 4 lata" oraz że "Okresu zastępczej służby wojskowej nie ujęto również w wydanym po czasie tj. po 30 dniowym terminie fałszywego świadectwa służby gdzie nie nadano liczby dziennej «nieważny sfałszowany dokument wieczysty))". Ponadto skarżący wskazał, iż został zwolniony w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, zaś do akt postępowania administracyjnego "celowo i świadomie nie załączono pisma - opinii od lekarza specjalisty który odpisał na wniosek Instytucji Policji i nie wyraził zgody na czynności procesowe. Kopia Zaświadczenia z [...].09.2016r w załączeniu poświadcza to również naruszenie art. 145par.l.pkt4 gdzie pozbawiono mnie prawa z art. 10 do zapoznania z materiałem i obrony - przedstawienia swoich argumentów". Skarżący zarzucił również, iż organy Policji "celowo i świadomie" nie załączyły do materiału dowodowego sprawy dotyczącej zwolnienia go ze służby dokumentów przemawiających za pozostawieniem go w służbie. Przedstawił przy tym swoje stanowisko w przedmiocie faktycznych podstaw zwolnienia ze służby w Policji. Końcowo skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 7 k.p.a. Następnie KGP przytoczył treść art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145b § 1, art. 147, i art. 150 § 1 k.p.a. Wskazał nadto, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie natomiast od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Odwołując się do orzecznictwa organ podniósł, że złożenie wniosku po upływie terminów z art. 148 k.p.a. stanowi przesłankę bezwzględnie negatywną do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania wyklucza zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym. Uchybienie terminu do wniesienia takiego podania jest więc podstawą wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z dyspozycją art. 149 § 3 k.p.a. Natomiast wznowienie postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych, określoną w art. 16 § 1 k.p.a. Organ wskazał również, że to strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania (dowiedziała się o decyzji), ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a. Następnie organ wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący niewątpliwie posiada przymiot strony przedmiotowego postępowania, a nadto wskazał ustawowe przesłanki wznowienia tego postępowania (art. 145 § 1 pkt 1, 3,4 i 8 k.p.a.). Badając natomiast warunek zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, określonych w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. organ stwierdził, że miesięczny termin wskazany w tych przepisach prawa nie został przez stronę zachowany. KGP podniósł, że świadectwo służby z dnia [...] sierpnia 2016 r. zostało stronie doręczone w dniu [...] września 2016 r. (odbiór przesyłki potwierdziła własnoręcznie żona skarżącego). Zatem już w dniu [...] września 2016 r. skarżący znał treść powyższego dokumentu. Wiedział również, iż powyższy dokument nie został opatrzony "liczbą dzienną". W ocenie KGP złożenie zatem wniosku o wznowienie postępowania w dniu [...] września 2024 r., uzupełnionego wystąpieniem z dnia [...] października 2024 r., w zakresie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Ponadto organ wskazał, że akta postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zawierają potwierdzenie odbioru rozkazu personalnego KWP nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. (k. 124 akt postępowania administracyjnego), z którego wynika, iż powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu [...] sierpnia 2016 r., co skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem. Zdaniem KGP powyższe jednoznacznie dowodzi, iż już w dniu [...] sierpnia 2016 r. skarżący wiedział, jaki organ wydał decyzję o zwolnieniu go ze służby w Policji. Od tego też dnia skarżący znał również podstawy faktyczne i prawne wydanego przez KWP rozstrzygnięcia oraz wiedział, jakie okoliczności organ uznał za udowodnione, na jakich dowodach oparł wydaną decyzję oraz znał przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Skoro zatem obecnie strona wnosi o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, powołując się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. i uzasadnia ją pominięciem przez organ dowodów przemawiających za pozostawieniem wymienionego w służbie, a tym samym zaistnieniem wątpliwości co do bezstronności organu, to o dowodach, na których organ oparł decyzję o rozwiązaniu z wymienionym stosunku służbowego, co już zostało zaakcentowane, skarżący wiedział już w dniu doręczenia mu rozkazu personalnego KWP nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., tj. w dniu [...] sierpnia 2016 r. Ponadto dowody, na których organy w powyższej sprawie się oparły, wyszczególnione zostały również w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] października 2016 r., którym KGP utrzymał w mocy rozkaz personalny KWP z dnia [...] sierpnia 2016 r. Decyzja KGP została doręczona ówczesnemu pełnomocnikowi strony w dniu [...] października 2016 r. KGP uznał, że tym samym również w powyższym zakresie wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Dalej KGP podniósł, że bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny ujętej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. liczy się od dnia "dowiedzenia się o decyzji" przez stronę, tj. od dnia doręczenia tej decyzji stronie. W przedmiotowej sprawie, skarżący własnoręcznie potwierdził odbiór rozkazu personalnego KWP nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. w dniu [...] sierpnia 2016 r., zatem miesięczny termin do złożenia wniosku w powyższym trybie również nie został przez stronę zachowany. Odnosząc się do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 i 8 k.p.a. KGP podkreślił, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 157/16, znany jest stronie od dnia jego wydania, skarżący powoływał się już we wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. wskazując, iż okoliczności, w jakich był karany dyscyplinarnie, okazały się fałszywe. Ponadto w wyroku z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2130/18 (prawomocny od dnia [...] października 2020 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę skarżącego na postanowienie nr [...] MSWiA z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania wskazał m.in.: "Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo przyjął w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] września 2018 r., że przywołany przez stronę skarżącą wyrok NSA z dnia 29 listopada 2017 r. nie może być podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją wydaną w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, albowiem - jak słusznie podkreślił Minister - powyżej wskazany wyrok NSA dotyczył przeprowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego, którego wynik nie był w żadnym wypadku decydującym powodem, dla którego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] - wydanym w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - skarżący został zwolniony ze służby w Policji". Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności KGP stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia [...] września 2024 r., uzupełniony wystąpieniem z dnia [...] października 2024 r., o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym KGP nr [...] z dnia [...] października 2016 r., utrzymującym w mocy rozkaz personalny nr [...] KWP z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, został złożony po upływie terminów zawitych określonych w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Okoliczność ta stanowi zaś przesłankę negatywną do pozytywnego rozpatrzenia podania strony o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa i winna skutkować wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 149 § 3 k.p.a. Końcowo organ wyjaśnił, że w myśl art. 66 § 1 k.p.a., jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i poinformuje go o treści § 2. W przedmiotowej sprawie KGP nie jest właściwy do rozpatrzenia podania z dnia [...] września 2024 r., uzupełnionego wystąpieniem z dnia [...] października 2024 r., w zakresie, w jakim dotyczy ono stwierdzenia, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 7 k.p.a., nieważności rozkazu personalnego nr [...] KGP z dnia [...] października 2016 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego nr [...] KWP z dnia [...] sierpnia 2016 r. Organem bowiem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji wydanej przez KGP w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, zatem, w niniejszej sprawie - MSWiA. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] MSWiA utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu MSWiA podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu organu I instancji. Skarżący wniósł na wskazane wyżej postanowienie MSWiA z dnia [...] marca 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy i zaznaczył, że chce skorzystać z przysługującego mu prawa do składania zeznań przed sądem. Skarżący podniósł, że przedmiotowe postanowienie zostało wydane bez uwzględnienia wszystkich dowodów. Wskazał, że ponownie składa wniosek o zabezpieczenie w postaci kserokopii książki dyslokacji służby Komisariatu Policji w [...] nad [...] oraz zeszytu punktu przyjęć dzielnicowego w [...] za okres 2014-2015 r., co ma istotny wpływ na wynik postępowania. W odpowiedzi na skargę MSWiA wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 122 p.p.s.a. sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Sąd w niniejszej sprawie nie uznał za zasadne przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie MSWiA z dnia [...] marca 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie KGP z dnia [...] listopada 2024 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym KGP nr [...] KGP z dnia [...] października 2016 r., utrzymującym w mocy rozkaz personalny nr [...] KWP z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Na wstępie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania administracyjnego jest nadzwyczajną instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania jest dopuszczalne w sytuacji, gdy postępowanie, w którym zapadło weryfikowane rozstrzygnięcie, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1 lub art. 145b § 1k.p.a. W myśl art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jak natomiast stanowi art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.). Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Odmowa wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., również następuje w drodze postanowienia. Z powyższego wynika zatem, że postępowanie w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania może zostać wszczęte jedynie po uprzednim zweryfikowaniu dopuszczalności wznowienia postępowania, samo zaś złożenie wniosku o wznowienie postępowania, nie wznawia automatycznie postępowania. Jak podkreśla się w doktrynie, "czynności organu w sprawie wznowienia postępowania przebiegają w dwóch fazach. Pierwsza faza – pozaprocesowa, kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W pierwszej fazie organ bada w pierwszej kolejności, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w Kodeksie oraz czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 k.p.a. Stwierdzenie nieprzywołania kodeksowych przesłanek wznowienia postępowania lub złożenie wniosku po terminie stanowi wystarczającą podstawę do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, bez potrzeby badania innych okoliczności. [...] Nie można odmówić wznowienia postępowania, jeżeli żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę w ustawowym terminie i jeżeli została wskazana ustawowa podstawa wznowienia. [...] Istnienie podstaw do wznowienia postępowania może być przedmiotem postępowania wyjaśniającego, prowadzonego dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania." (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 149). W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że we wniosku o wznowienie postępowania skarżący wskazał ustawową podstawę wznowienia. Skarżący podał bowiem, że podstawę wznowienia postępowania stanowi art. 145 § 1 pkt 1, pkt 3, pkt 4 i pkt 8 k.p.a. Przyczyną wydania przez KGP postanowienia z dnia [...] listopada 2024 r. odmawiającego wznowienia postępowania, które zostało następnie utrzymane w mocy zaskarżonym do Sądu postanowieniem MSWiA z dnia [...] marca 2024 r., było stwierdzenie przez organ uchybienia określonego w art. 148 § 1 k.p.a. terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Zgodnie z tym przepisem, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zauważyć należy, że wniosek o wznowienie postępowania skarżący złożył w dniu [...] września 2024 r. KGP w niniejszej sprawie szczegółowo przenalizował treść tego wniosku w zestawieniu z poszczególnym wskazanymi przez skarżącego podstawami wznowienia oraz okolicznościami stanowiącymi według skarżącego o istnieniu tych podstaw. W konsekwencji organ prawidłowo wywiódł że podanie o wznowienie postępowania zostało złożone przez skarżącego po terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Jak słusznie wskazuje organ świadectwo służby z dnia [...] sierpnia 2016 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] września 2016 r. Zatem już w dniu [...] września 2016 r. skarżący znał treść powyższego dokumentu. Wiedział również, iż powyższy dokument nie został opatrzony "liczbą dzienną". W zakresie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. złożenie podania nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Prawidłowo również organ dostrzega, że akta postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby zawierają potwierdzenie odbioru rozkazu personalnego nr [...] KWP z dnia [...] sierpnia 2016 r., z którego wynika, iż powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu [...] sierpnia 2016 r. Zatem już w dniu [...] sierpnia 2016 r. skarżący wiedział, jaki organ wydał decyzję o zwolnieniu go ze służby w Policji. Od tego też dnia skarżący znał również podstawy faktyczne i prawne wydanego przez KWP rozstrzygnięcia oraz wiedział, jakie okoliczności organ uznał za udowodnione, na jakich dowodach oparł wydaną decyzję oraz znał przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Słuszna jest konkluzja organu, że skoro zatem skarżący wnosi o wznowienie postępowania administracyjnego, powołując się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., a uzasadniają ją wskazując na pominięcie przez organ dowodów przemawiających za pozostawieniem go w służbie, a tym samym zaistnieniem wątpliwości co do bezstronności organu, to o dowodach, na których organ oparł decyzję o zwolnieniu ze służby skarżący wiedział już w dniu doręczenia mu rozkazu personalnego KWP nr [...] KWP z dnia [...] sierpnia 2016 r., tj. w dniu [...] sierpnia 2016 r. W zakresie podstawy wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. podanie skarżącego również zostało złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Jako podstawę wznowienia skarżący powoływał również art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W tym przypadku termin do złożenia podania o wznowienie postępowania liczy się, stosownie do treści art. 148 § 2 k.p.a. od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W niniejszej sprawie, skarżący dowiedział się o decyzji w sprawie zwolnienia go ze służby w dniu doręczenia rozkazu personalnego KWP z dnia z dnia [...] sierpnia 2016 r., tj. w dniu [...] sierpnia 2016 r. Miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o tę podstawę również nie został przez skarżącego zachowany. Kolejną podstawą wznowienia wskazywaną przez skarżącego był art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Jako okoliczność faktyczną stanowiącą ta podstawę wznowienia skarżący wskazywał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 157/16. Wyrokiem tym NSA uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 467/15, oraz uchylił zaskarżone orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] o uznaniu skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia mu kary dyscyplinarnej nagany. Jak słusznie wskazuje organ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 157/16, znany był skarżącemu od dnia jego wydania. Ponadto skarżący powoływał się na ten wyrok już we wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. wskazując, iż okoliczności, w jakich był karany dyscyplinarnie, okazały się fałszywe. Wobec tego również w przypadku wskazywanej przez skarżącego podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania zostało złożone przez skarżącego z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Zasadnie zatem w tej sytuacji organ odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym KGP nr [...] z dnia [...] października 2016 r., utrzymującym w mocy rozkaz personalny nr [...] KWP z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.