II SA/Wa 2130/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2019 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej także: "organ odwoławczy" lub "Minister"), działając na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia R. S. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") na postanowienie Komendanta Głównego Policji (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, w wyniku którego został wydany rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. w sprawie zwolnienia skarżącego z dniem [...] sierpnia 2018 r. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm., dalej także: "ustawa o Policji"), utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] - utrzymał w mocy sporne postanowienie organu pierwszej instancji. Zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. zwolnił skarżącego R. S. z dniem [...] sierpnia 2016 r. ze służby w Policji. W uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał na wymierzone skarżącemu kary dyscyplinarne oraz opinię służbową o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych, wszczęte postępowanie dyscyplinarne oraz przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził jednocześnie, że sytuacja związana z częstą nieobecnością skarżącego w służbie wpływa bardzo negatywnie na wizerunek Policji w lokalnym środowisku, gdyż w związku z postępowaniem skarżącego Rada Gminy K. na czele z wójtem sukcesywnie odmawiała udzielenia wsparcia finansowego dla Komisariatu Policji w G. w zakresie dofinansowania zakupu radiowozu. Wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że postawa skarżącego uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów, rozumianych również jako jej dobre imię i wiarygodność. Komendant Wojewódzki Policji w [...] podkreślił, że postawa skarżącego uniemożliwia jednocześnie realizację przez wymienionego podstawowych zadań Policji określonych w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższego rozkazu personalnego, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2016 r. utrzymał w mocy wskazany wyżej rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. W wyniku rozpoznania skargi wniesionej przez R. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 września 2017 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Wa 18/17, oddalił skargę R. S. wniesioną na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r., nr [...], zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 4018/16, oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego od w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2017 r. Wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r. skarżący, wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] m. in. o "zmianę podstawy wydalenia skarżącego ze służby, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (...) na art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji", przywołując w uzasadnieniu fakt wydania przez [...] Rejonową Komisję Lekarską w [...] orzeczenia z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], a także powołując się na decyzję MSWiA z dnia [...] stycznia 2018 r. o ustaleniu prawa do renty inwalidzkiej. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r., [...] Naczelnik Wydziału [...] Komendy Głównej Policji zwrócił się do skarżącego z wnioskiem o sprecyzowanie żądania w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma, tj. wskazanie, w jakim trybie żądana przez niego zmiana miałaby zostać dokonana. Ustosunkowując się do powyższego wezwania, skarżący w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. wskazał na przepis art. 145 § 1 k.p.a., a także powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 157/16, z którego - w jego ocenie - miało wynikać, iż okoliczności, w jakich był karany dyscyplinarnie, okazały się fałszywe. Ponadto, skarżący wskazał, że argument o absencji chorobowej, przywołany w decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji, jest bezpodstawny, albowiem choroba skarżącego miała związek ze służbą. Jednocześnie, strona skarżąca uznała, iż "z mocy prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i orzeczenia Komisji Lekarskiej decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa". W dalszej części wniosku, skarżący wniósł o zaliczenie okresu od wydalenia ze służby w Policji do dnia wydania orzeczenia komisji lekarskiej do okresu służby oraz o wypłacenie z tego tytułu należności pieniężnych z ustawowymi odsetkami, a także o sprostowanie świadectwa służby. Pismem z dnia [...] maja 2018 r. Naczelnik Wydziału [...] Komendy Głównej Policji zwrócił się ponownie do skarżącego z prośbą o uzupełnienie podania - poprzez wskazanie trybu, w jakim żąda usunięcia danych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Ponadto, organ pierwszej instancji poinformował stronę skarżącą o właściwym trybie procedowania w odniesieniu do jego wniosku o zaliczenie danych okresów do okresu służby i sprostowania świadectwa służby. Odpowiadając na powyższe wezwanie, skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. wskazał, że jego wystąpienie stanowi wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego i uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2016 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Jako postawę prawną swojego żądania skarżący wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Jednocześnie, dla uzasadnienia zasadności swojego wniosku skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 157/16, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1094/16, a także na orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...]. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2018 r., uzupełnionego następnie wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. oraz art. 150 § 1 k.p.a. - postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Komendanta Głównego Policji rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2016 r. utrzymującej go w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. wydany w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Komendant Główny Policji wskazał na wstępie, iż każda decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Komendant Główny Policji podniósł, że jeżeli decyzja taka jest jednocześnie decyzją ostateczną, korzysta ponadto z ochrony wynikającej z art. 16 k.p.a., co oznacza, że jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub w ustawach szczególnych. Ponadto, organ pierwszej instancji zauważył, że ustawodawca, ustanawiając zasadę trwałości decyzji ostatecznych, nie wyklucza jednak możliwości pojawienia się w obrocie prawnym decyzji wadliwych. W związku z powyższym, Komendant Główny Policji wskazał, że w zależności od stopnia tej wadliwości stosuje się odpowiednie nadzwyczajne środki prawne usuwające te wady, czy wręcz eliminujące obarczone nimi decyzje z obrotu prawnego. Organ pierwszej instancji podkreślił, że jedną z takich możliwości stwarza instytucja wznowienia postępowania administracyjnego. Wskazując na brzmienie przepisu art. 145 § 1 k.p.a., Komendant Główny Policji wskazał, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Organ pierwszej instancji, przywołując szczegółowo kolejne etapy postępowania zainicjowanego wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego - stwierdził, że badanie dopuszczalności wznowienia postępowania, jako faza proceduralna, polega także na ustaleniu, czy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia, a stanem faktycznym i prawnym sprawy. W ocenie organu pierwszej instancji, oznacza to, że jeżeli da się z góry wykluczyć ten związek przyczynowy, dopuszczalne będzie wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Komendant Główny Policji stwierdził więc, że jeżeli strona, występując z żądaniem wznowienia postępowania, powołuje się na konkretną przesłankę wznowienia, jednakże uzasadnia swoje żądanie w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że wskazane argumenty nie stanowią przesłanki wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia organ administracji powinien odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym. Komendant Główny Policji podkreślił, że czym innym jest bowiem stwierdzenie, że określone argumenty, czy też zarzuty, mogą stanowić podstawę wznowienia, ale w danej sprawie taką przesłanką nie są (ocena merytoryczna), a czym innym ocena, że przesłanki wznowienia postępowania w ogóle nie występują (przeszkoda formalna), co znajduje swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W tym miejscu Komendant Główny Policji powołał się na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/OI 686/13, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1674/15, a także wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 280/15 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1449/09. Komendant Główny Policji, odnosząc się do stanu faktycznego niniejszej sprawy - zauważył, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2016 r., utrzymującym w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., został oparty na twierdzeniu, że w sprawie zaistniały przesłanki wymienione wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a więc, że zachodzi sytuacji, w której dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Komendant Główny Policji zauważył jednocześnie, że powyższe stanowisko skarżący uzasadniał dodatkowo orzeczeniem komisji lekarskiej oraz wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącymi zapadłych wobec niego rozstrzygnięć dyscyplinarnych. Mając powyższe na względzie, Komendant Główny Policji uznał, że analiza wniosku skarżącego prowadzi do konstatacji, że skarżący w istocie nie wskazał ustawowych przesłanek wznowienia, gdyż - jak podkreślił organ pierwszej instancji - art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. pozwala wznowić postępowanie w przypadku wystąpienia dwóch warunków, tj. gdy w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu, a także sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011 r., s. 547). Tymczasem, jak stwierdził Komendant Główny Policji, oczywistym jest, że w przedmiotowej sprawie, w związku z wydaniem stosownego orzeczenia komisji lekarskiej oraz wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłymi w sprawach dotyczących skarżącego nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem Sąd ten nie odnosił się do kwestii prawdziwości jakichkolwiek dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, ani też nie potwierdzono wystąpienia w sprawie przestępstwa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ pierwszej instancji podkreślił, że przywołane przez skarżącego wyroki dotyczyły bowiem postępowań dyscyplinarnych prowadzonych wobec skarżącego, które to postępowania nie były jednak ani bezpośrednią, ani jedyną przesłanką do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, gdyż decyzja o zwolnieniu oparta była bowiem o stwierdzoną wysoką absencję wnioskodawcy, opinię służbową i inne okoliczności dotyczące pełnionej przez niego służby. W tej sytuacji, Komendant Główny Policji uznał zatem, że przywołane przez stronę skarżącą wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogą być podstawą powoływania się przez skarżącego na przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto, organ pierwszej instancji zauważył, że o wystąpieniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., co do zasady, można mówić jedynie po stwierdzeniu sfałszowania dowodu lub zaistnienia przestępstwa potwierdzonego orzeczeniem sądu lub innego organu, która to przesłanka w niniejszej sprawie nie występuje. W konsekwencji, Komendant Główny Policji uznał, że już zatem pobieżna analiza wniosku skarżącego prowadzi do konstatacji, że w istocie strona skarżąca nie wskazała we wniosku ustawowych przesłanek wznowienia w sposób uzasadniający przeprowadzenie dalszego postępowania, o którym mowa w art. 149 § 2 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Komendant Główny Policji uznał, że ustalenia poczynione w toku czynności wstępnych potwierdzają, iż w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zainicjowanej wnioskiem skarżącego zachodzi przeszkoda formalna owego wznowienia, co w konsekwencji oznacza, iż organ był zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. skarżący wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zażalenie na powyższe postanowienie organu pierwszej instancji, podnosząc w uzasadnieniu, że sporne postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nie uwzględnia słusznego interesu strony skarżącej. Skarżący wyjaśnił jednocześnie, iż jego absencja w służbie podyktowana była stanem zdrowia pozostającym w związku ze służbą, do którego doprowadziły działania organów Policji. Skarżący ponownie odniósł się do jednego z argumentów zawartych w uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnieniu go ze służby w Policji oraz zwrócił uwagę na błędną sygnaturę jednego z wyroków zapadłych w jego sprawie. W wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez skarżącego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - działając na podstawie art. 127 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. - wydał w dniu [...] września 2018 r. postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego, w wyniku którego został wydany rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. w sprawie zwolnienia skarżącego z dniem [...] sierpnia 2018 r. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...]. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podkreślił wyraźnie na wstępie, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej, która na mocy art. 16 § 1 k.p.a. jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu, jak zauważył organ odwoławczy, wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi. Organ odwoławczy podkreślił, że bardzo istotną fazą postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest pierwsza faza, która polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, a w efekcie wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) lub postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Organ odwoławczy podkreślił, że ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy strona ta powołuje podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., a także, czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, iż dopiero w toku drugiej fazy postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu, zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 149 § 2 k.p.a., prowadzone jest postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przechodząc do oceny przywołanych przez skarżącego podstaw wznowienia, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zauważył na wstępie, iż - w ocenie skarżącego - podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie zmiany podstawy prawnej rozwiązania z nim stosunku służbowego stanowi art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż - jak sugeruje skarżący - na podstawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt. I OSK 157/16, okoliczności, w jakich był karany, okazały się fałszywe. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że skarżący uzasadniając wniosek o wznowienie, podnosił, iż argumenty o absencji chorobowej, które znalazły się w decyzji o zwolnieniu ze służby, były bezpodstawna, albowiem jego choroba miała związek ze służbą. Organ odwoławczy podniósł, iż z załączonego do akt sprawy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt. l OSK 157/16, na który powołuje się we wniosku o wznowienie skarżący - wynika, iż powodem uchylenia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 467/15), jak również zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], były niepełne ustalenia dokonane w ramach przeprowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania wyjaśniającego. Minister zauważył, że w uzasadnieniu wspomnianego wyżej wyroku NSA polecił uzupełnienie materiału dowodowego, które pozwoli stwierdzić, czy i w jakim zakresie wobec skarżącego zachodzą przesłanki do wymierzenia kary dyscyplinarnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że wskazany przez stronę skarżącą wyrok NSA nie może być podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją wydaną w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, bowiem - jak podkreślił Minister - powyżej wskazany wyrok NSA dotyczył przeprowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego, którego wynik nie był decydującym powodem, dla którego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]- wydanym w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - skarżący został zwolniony ze służby. Odnosząc się z kolei do wskazanej przez skarżącego absencji w służbie, która to - z uwagi na związek z pełnioną przez niego służbą - powinna stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, Minister stwierdził, iż bez znaczenia dla rozstrzyganej sprawy pozostaje kwestia związku ze służbą absencji skarżącego. Organ odwoławczy uznał bowiem, że fundamentalne znaczenie ma fakt, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji - w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - nastąpiło w związku z dokonanymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie, w świetle których jakkolwiek bezpośrednią przyczyną zwolnienia był brak dyspozycyjności spowodowany długotrwałą absencją w służbie, to nie był jedyną podstawą owego zwolnienia. Organ odwoławczy zauważył bowiem, iż w sprawie stwierdzono również inne okoliczności, mające wpływ na rozstrzygnięcie, tj. niska ocena pracy funkcjonariusza oraz niestosowanie się do rygorów służby w Policji. Minister zauważył jednocześnie, iż powyższe rozstrzygnięcie dotyczące zwolnienia ze służby stało się przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 40/18, w którym to orzeczeniu NSA uznał, iż rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym - w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - było w pełni uzasadnione. Organ odwoławczy podniósł ponadto, iż w uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia NSA wskazał, iż funkcjonariusz Policji, który nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, przerywanych tylko krótkimi okresami obecności w służbie, mimo stwierdzonej jego zdolności do pełnienia służby, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Według NSA, jego postawa wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i dobro Policji oceniane przez pryzmat zadań tej formacji. Istotne znaczenie, jak uznał NSA, ma także konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki i efektywnego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego). Minister wskazał ponadto, że NSA stwierdził w wyroku z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 40/18, że w przypadku ciągłych zwolnień lekarskich, przy jednoczesnym braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby, to interes służby musi górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że wskazany powyżej wyrok NSA, którym sąd ten oddalił skargę kasacyjną skarżącego, bezsprzecznie dowodzi, iż okoliczności, na podstawie których dokonano ustaleń faktycznych w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie doprowadziły do naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, jak również nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że w zakresie zatem okoliczności formalno-prawnych stwierdzić należy, iż sporny rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r., na mocy którego utrzymano w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. zwalniający skarżącego ze służby w Policji - wydany został prawidłowo. W tym stanie rzeczy, organ odwoławczy uznał, iż zarzuty skarżącego zawarte w zażaleniu z dnia [...] sierpnia 2018 r. należy uznać za nieuzasadnione, gdyż - jak wynika z akt sprawy - strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby wskazywać na wadliwość skarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r., odmawiającego wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia z dnia [...] października 2016 r. wydanym w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. W piśmie z dnia [...] października 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2018 r. Wnosząc o uchylenie obu spornych postanowień wydanych w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia z dnia [...] października 2016 r. wydanym w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, skarżący – podtrzymując dotychczasowe zarzuty oraz argumenty podniesione zarówno w podaniu o wznowienie, jak i w zażaleniu wniesionym od postanowienia organu pierwszej instancji - w petitum skargi zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art 145 § 1 pkt 1 k.p.a. - z uwagi na fakt zignorowania przez organy obu instancji tego, iż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, w tym m.in. to, iż Komendant Powiatowy Policji w O. D. B. błędnie uznał, iż pełniona przez skarżącego funkcja kuratora społecznego w trybie art 90 ustawy o kuratorach sądowych jest pracą zarobkową i stanowi dochód uzyskany, który skarżący musi wykazywać w oświadczeniu o stanie majątkowym, za co też niesłusznie wszczynał skarżącemu postępowania i karał dyscyplinarnie oraz obniżał dodatek służbowy, 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - z uwagi na fakt zignorowania przez organy obu instancji tego, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, albowiem postępowanie przeprowadzono i zakończono w czasie, gdy skarżący przebywał w szpitalu i na zwolnieniu lekarskim poszpitalnym, przez co uniemożliwiono skarżącemu zapoznanie z materiałami postępowania oraz złożenie wyjaśnień, 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. - z uwagi na fakt zignorowania przez organy obu instancji tego, iż Policji sama skierowała skarżącego do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...], lecz na której orzeczenie nr [...]nie czekała, wydalając skarżącego ze służby w Policji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga R. S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w sprawie zwolnienia skarżącego z dniem [...] sierpnia 2016 r. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy obu instancji, wydając sporne postanowienia, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 149 § 3 k.p.a., prawidłowo przyjmując, iż podniesione przez skarżącego we wniosku (skardze) o wznowienie przyczyny wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym wydanym przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] października 2016 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie mogą w oczywisty sposób stanowić ustawowej podstawy wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto, Sąd stwierdził, że organy obu instancji, wydając wspomniane postanowienia, nie dopuściły się naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, dlaczego przyjęły, że wniosek (skarga) o wznowienie złożony przez skarżącego nie zawiera w oczywisty sposób jakichkolwiek argumentów, które świadczyłyby o istnieniu związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) a stanem faktycznym i prawnym sprawy administracyjnej dotyczącej zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2016 r., a w konsekwencji wyjaśniły jednocześnie w sposób wszechstronny, dlaczego zachodziła przesłanka do wydania spornego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, jak i organ pierwszej instancji, wydając wskazane wyżej postanowienia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornych postanowień organów obu instancji wydanych w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, należy wyraźnie zaznaczyć na wstępie, że wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej, która - na mocy art. 16 § 1 k.p.a. - jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu, przyjmuje się, że wznowienie postępowania musi być obwarowane szczególnymi wymogami formalnymi. Podstawy wznowienia postępowania administracyjnego wymienione są enumeratywnie w przepisie art. 145 § 1 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a., 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Mając na uwadze zarówno przepis art. 149 § 1 k.p.a., jak i art. 149 § 3 k.p.a., wskazać należy, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, a w efekcie wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) lub postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W ramach pierwszej fazy postępowania, organ dokonuje oceny formalnych podstaw wznowienia, co sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania administracyjnego zostało zgłoszone przez stronę uprawnioną, czy strona ta powołuje podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., a także, czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 k.p.a. Dopiero, gdy organ uzna, iż powyższe warunki formalne zostały spełnione, przechodzi do drugiej fazy postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu, zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 149 § 2 k.p.a. Wówczas dopiero organ prowadzi postępowanie, w którym organ ocenia przyczyny wznowienia i rozstrzyga co do istoty sprawy. Tylko na tym, drugim etapie postępowania możliwy jest wgląd w materialnoprawny przedmiot sprawy, której wznowienie dotyczy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 1999 r., sygn. akt IV SA 2564/98, LEX nr 47856). Mając powyższe na względzie, należy zauważyć, iż skarżący R. S., składając wniosek o wznowienie postepowania administracyjnego zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. utrzymującym w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], na mocy którego zwolniono skarżącego z dniem [...] sierpnia 2018 r. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - powołał, jako podstawę wznowienia owego postepowania przepis art. art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Powołując się na wskazaną wyżej podstawę prawną wznowienia, skarżący uznał, iż wznowienie wspomnianego postępowania administracyjnego jest zasadne, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt. I OSK 157/16, miał rzekomo przesądzić, że okoliczności, na podstawie przyjęcia których skarżący miał być zwolniony z Policji, okazały się fałszywe. Jednocześnie, skarżący wskazywał, jako dodatkowy argument uzasadniający wznowienie wspomnianego postepowania administracyjnego, okoliczności związane z absencją chorobową, które - według skarżącego - bezpodstawnie legły u podstaw zwolnienia go ze służby w Policji, a które organ miał rzekomo zignorować, pomimo, iż absencja wynikała z choroby, która miała związek ze służbą. Tymczasem, należy zauważyć, że z załączonego do akt sprawy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt. l OSK 157/16, na który powołuje się we wniosku o wznowienie skarżący - wynika, iż powodem uchylenia przez NSA zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 467/15, jak również zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], były niepełne ustalenia dokonane w ramach przeprowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania wyjaśniającego. Ponadto, należy zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu wspomnianego wyżej wyroku z dnia 29 listopada 2017 r. NSA polecił uzupełnienie materiału dowodowego, które - jak uznał NSA - pozwoli stwierdzić, czy i w jakim zakresie wobec skarżącego zachodzą przesłanki do wymierzenia kary dyscyplinarnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo przyjął w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] września 2018 r., że przywołany przez stronę skarżącą wyrok NSA z dnia 29 listopada 2017 r. nie może być podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją wydaną w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, albowiem - jak słusznie podkreślił Minister - powyżej wskazany wyrok NSA dotyczył przeprowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego, którego wynik nie był w żadnym wypadku decydującym powodem, dla którego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]wydanym w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - skarżący został zwolniony ze służby w Policji. Ponadto, analizując drugą ze wskazanych przez skarżącego okoliczności, która miała uzasadniać wznowienie, a odnoszącą się do absencji skarżącego w służbie, należy zgodzić się z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, który stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż w oczywisty sposób okoliczność przywołana przez skarżącego pozostaje bez jakiegokolwiek związku z przywołaną podstawą prawną wznowienia wskazaną we wniosku, tj. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji zasadnie przyjęły, iż bez znaczenia dla rozstrzyganej sprawy pozostawała podniesiona przez skarżącego kwestia absencji skarżącego z powodu choroby pozostającej w związku ze służbą. Organy prawidłowo podkreśliły, że fundamentalne znaczenie ma fakt, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji - w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - nastąpiło w związku z dokonanymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie, w świetle których jakkolwiek bezpośrednią przyczyną zwolnienia był brak dyspozycyjności spowodowany długotrwałą absencją w służbie, to nie był jedyną podstawą owego zwolnienia. Organ odwoławczy słusznie zauważył bowiem, iż w sprawie stwierdzono również inne okoliczności, mające wpływ na rozstrzygnięcie (zwolnienie skarżącego ze służby), tj. niska ocena pracy funkcjonariusza oraz niestosowanie się do rygorów służby w Policji. Nie bez znaczenia dla oceny niniejszej sprawy pozostaje jednocześnie to, iż sporne rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. dotyczące zwolnienia ze służby stało się przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 40/18, w którym to orzeczeniu NSA uznał, iż rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym - w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - było w pełni uzasadnione. Mając na względzie powyższy wyrok NSA z dnia 4 lipca 2018 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo uznał, że sporny rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r., na mocy którego utrzymano w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. zwalniający skarżącego ze służby w Policji - wydany został prawidłowo. W tym stanie rzeczy, Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów obu instancji, które uznały w spornych postanowieniach, iż argumenty podniesione przez skarżącego we wniosku o wznowienie, które rzekomo miały uzasadniać wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym wydanym przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] października 2016 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie mogą w oczywisty sposób stanowić ustawowej podstawy wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Należy zauważyć, że w dotychczasowym orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że jeżeli strona występując z żądaniem wznowienia postępowania, nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów k.p.a., czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku, czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym (por. m. in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 779/18, LEX nr 2618278). Podobnie w wyroku z dnia 12 marca 2019 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Kr 31/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że odmowa wznowienia postępowania może być uzasadniona także tym, że z podanych przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania twierdzeń, można w oczywisty sposób wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia, a treścią dotychczasowej decyzji kończącej postępowanie. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że zarówno Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] września 2018 r., jak i Komendant Główny Policji, wydając postanowienie z dnia [...] lipca 2018 r., zasadnie uznali, że zachodzi podstawa do odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznego rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Wbrew zarzutom strony skarżącej, organy administracji publicznej obu instancji, wydając sporne rozstrzygnięcia, w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu przedmiotowych postanowień, dlaczego przyjęły, że złożony przez skarżącego wniosek o wznowienie nie zawiera w oczywisty sposób jakichkolwiek argumentów, które świadczyłyby o istnieniu związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia (vide: art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) a stanem faktycznym i prawnym sprawy administracyjnej dotyczącej zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2016 r. Zdaniem Sądu, organy te w konsekwencji precyzyjnie wyjaśniły, dlaczego zachodziła przesłanka do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Jednocześnie, uznać należy, iż organy obu instancji, wydając sporne postanowienia, w sposób prawidłowy odniosły się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu tych postanowień. Wobec powyższego, należy uznać, że organy obu instancji nie uchybiły normom prawnym wyrażonym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne obu analizowanych postanowień, organy nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. W toku postępowania organy obu instancji nie dopuściły się również naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście ewentualnego zastosowania przepisu 145 § 1 pkt 1 k.p.a., wszechstronnie wyjaśniły wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśniły w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego przyjęły, że strona w oczywisty sposób nie wykazała związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia, a treścią spornego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. kończącego postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.