II SA/Wa 82/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zwalniającej z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczenia za pisemną zgodą na niższe stanowisko służbowe: p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] (punkt 64) z dnia [...] maja 2002 r. zwolnił [...] S. S. z zajmowanego stanowiska służbowego wykładowcy w Centrum Szkolenia Obrony Przeciwlotniczej w K. ([...]) i wyznaczył go, za jego pisemną zgodą, na niższe stanowisko służbowe wykładowcy w Centrum Szkolenia Obrony Przeciwlotniczej w K. ([...]). S. S. wnioskiem z dnia 12 lutego 2007 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa, wystąpił o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Ministra Obrony Narodowej, zarzucając naruszenie art. 110 Kpa, polegające na zaniechaniu doręczenia przedmiotowej decyzji. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kpa, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] (punkt 64). S. S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując zarzuty zawarte we wniosku z dnia 12 lutego 2007 r. Wnosił także o wyraźnie stwierdzenie z jaka datą przedmiotowa decyzja z dnia [...] maja 2002 r. została mu doręczona, a także alternatywnie wskazywał na możliwość uchylenia tej decyzji na podstawie art. 155 Kpa. W uzasadnieniu nadmienił, że w związku z wyznaczeniem go na niższe stanowisko służbowe powinien otrzymać zwrot różnicy w uposażeniu. Indagowany przez organ co do żądania opartego na przepisie art. 155 Kpa, S. S. dodatkowym pismem oświadczył, że w pierwszej kolejności wnosi o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, a dopiero w dalszej o jej uchylenie w trybie art. 155 Kpa. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r., nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku i stwierdzając, że w sprawie nie zaszła żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że problem doręczenia przedmiotowej decyzji jest tu nieistotny, bowiem żołnierz zwolniony został z zajmowanego wyższego stanowiska służbowego wykładowcy w Centrum Szkolenia Obrony Przeciwlotniczej w K. i wyznaczony został, za jego pisemną zgodą, na niższe stanowisko służbowe wykładowcy w tymże Centrum, a nadto w dniu 16 maja 2002 r. oficer objął wskazane w tej decyzji niższe stanowisko służbowe, co zostało stwierdzone w rozkazie dziennym nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Komendanta Centrum Szkolenia Obrony Przeciwlotniczej w K. i oficer wykonywał obowiązki związane z nowym stanowiskiem i pobierał z tego tytułu uposażenie. Powyższe fakty wskazują, iż przedmiotowa decyzja została wykonana w sposób trwały. Organ podkreślił, że kwestia uposażenia leży poza przedmiotem sporu o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. wniósł o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie podjętych przez Ministra Obrony Narodowej decyzji, zarzucając naruszenie art. 10 w związku z art. 107 § 1 i 3 Kpa, poprzez brak rozpoznania jego żądania, zamieszczonego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczącego wypłaty różnicy w uposażeniu należnym i faktycznym, wynikającym z faktu wyznaczenia go na niższe stanowisko służbowe decyzją, która (według niego) nie została doręczona. Skarżący znaczną część swojej skargi poświęcił okolicznościom związanym ze zwolnieniem go ze służby wojskowej. Dodatkowym pismem procesowym z dnia 7 lutego 2008 r. powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r. i wskazał, że istotą jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 2002 r. jest uposażenie. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie, gdyż zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) skarga do sądu administracyjnego nie może być wniesiona w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać, czy zaskarżony akt podlega jego kontroli. Dokonując tego rodzaju ustalenia nie można poprzestać na zbadaniu, czy zaskarżony akt mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), lecz należy również uwzględnić regulacje szczególne, na mocy których kognicja sądowo-administracyjna została wyłączona. Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), skarga do sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji. Podobną regulację zawierał poprzednio obowiązujący (do dnia 30 czerwca 2004 r.) przepis art. 107 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.). Wyłączenie przewidziane w art. 8 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przesądza o niedopuszczalności skargi wnoszonej na wszystkie decyzje wydawane w zakresie określonym tym przepisem, w tym na decyzje podjęte w przedmiocie stwierdzenia nieważności oraz innych nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji, unormowanych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 2005 r. o sygnaturze akt I OSK 781/05, niepubl.). Rozważając kwestię dopuszczalności skargi na decyzję w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe, czy też na decyzję wydaną w tym zakresie w trybie nadzwyczajnym, Sąd musi ustalić, czy przedmiotem skargi nie jest podlegające kontroli sądowo - administracyjnej rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi zawodowemu uposażeniu. Ustalenia tego rodzaju, Sąd dokonuje także w przypadku kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, przy czym w tym ostatnim przypadku Sąd musi dodatkowo odwołać się, odpowiednio, do treści wniosku S. S., inicjującego postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2002 r. Z treści tego wniosku w żaden sposób nie wynika, aby skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2002 r., w części dotyczącej uposażenia. Zarzutu takiego skarżący nie sformułował również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, odwołując się od decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. Jedynie w uzasadnieniu nadmienił, iż w związku z wyznaczeniem go na niższe stanowisko służbowe powinien otrzymać zwrot różnicy w uposażeniu. Skarżący koncentrował się na zarzucie braku doręczenia mu przedmiotowej decyzji i ta kwestia była przedmiotem zarówno wniosku z dnia 12 lutego 2007 r. jak i całego postępowania administracyjnego. Zarzut w przedmiocie uposażenia skarżący sformułował dopiero w piśmie z dnia 7 lutego 2008 r., po zawiśnięciu sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, Sąd orzekający podziela stanowisko zajęte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. o sygnaturze akt I OPS 3/06 (ONSAiWSA 2006/3/69), w myśl którego przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), który wyłącza wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzje w sprawach wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, nie ma zastosowania do skargi na zawarte w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi uposażeniu. Wskazać tu należy, że kwestie związane z roszczeniem skarżącego w przedmiocie uposażenia, nie mogą być przedmiotem rozpoznania przez Sąd badający obecnie sprawę, bowiem skarga dotyczy decyzji Ministra Obrony Narodowej utrzymującej w mocy poprzedzającą decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2002 r. w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe. Reasumując, skarżący nie kwestionował decyzji o wyznaczeniu go na stanowisko w kwestii uposażenia, a jedynie zarzucał brak doręczenia tej decyzji. A zatem przedmiot postępowania administracyjnego, poddanego kontroli Sądu nie dotyczył rozstrzygnięcia o uposażeniu należnym żołnierzowi na wyznaczonym stanowisku, zaś z kolei problematyka wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe wyłączona została przez ustawodawcę spod kontroli sądowo - administracyjnej. W takiej sytuacji skarga S. S., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.