II SA/Wa 822/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.) Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi B.C. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., wydanym na podstawie art. 38 ust. 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), Komendant Rejonowy Policji [...] zwolnił B.C. pozostającą w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...], po zwolnieniu ze stanowiska [...], [...] tejże Komendy, w 6 grupie uposażenia zasadniczego 2 670 zł z mnożnikiem 1.75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w wysokości 500 zł, ze służby w Policji, z dniem [...] grudnia 2008 r. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, że podstawę faktyczną zwolnienia B.C. stanowiło niewyrażenie przez nią zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, po upływie dwunastomiesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji – [...]. B.C. została przeniesiona do dyspozycji z powodu likwidacji jej stanowiska służbowego rozkazem organizacyjnym nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. B.C. odwołała się od tego rozkazu personalnego do Komendanta [...] Policji, zarzucając organowi niedoręczenie tego rozkazu jej pełnomocnikowi. Zarzuciła ponadto brak w rozkazie przesłanek do nadania mu trybu natychmiastowej wykonalności. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 2 k.p.a., Komendant [...] Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. W jego uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2009 r. Komendant Rejonowy Policji [...] wszczął postępowanie, oznaczone sygnaturą [...] w przedmiocie mianowania B.C. na stanowisko służbowe zgodnie z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, w związku z upływem dwunastomiesięcznego okresu pozostawania wymienionej w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...], po zwolnieniu jej z zajmowanego stanowiska służbowego [...] Referatu [...]. Organ podał, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania pouczono stronę o jej uprawnieniach, wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. oraz wskazano, że brak pisemnego stanowiska w sprawie, w terminie 3 dni od dnia doręczenia pisma zostanie potraktowany jako rezygnacja z przysługujących jej uprawnień. Zawiadomienie to doręczono dnia [...] grudnia 2009 r. Ponadto organ podał, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo z prawem substytucji, udzielone w dniu [...] grudnia 2009 r., w sprawie [...] przez B.C. adwokatowi A.U., a także pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez adwokata A.U. aplikantowi adwokackiemu B.R. Organ wyjaśnił też, że w aktach sprawy znajduje się orzeczenie nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2008 r., stwierdzające, że B.C. jest zdolna do służby w Policji z ograniczeniami, zdolna do służby na aktualnie zajmowanym stanowisku [...] Referatu [...] Komendy Rejonowej Policji [...]. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się ponadto pismo Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] grudnia 2008 r., będące odpowiedzią na pismo Z-cy Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] listopada 2008 r., a dotyczące wyjaśnienia zapisu "zdolna do służby w Policji z ograniczeniami". W piśmie tym stwierdzono, że B.C. może powrócić do służby, pełniąc większość przewidzianych dla stanowiska [...] Komendy Rejonowej Policji [...] funkcji. Poinformowano również, że opinia ta dotyczy także służby z bronią, gdyż stan psychiczny badanej nie stwarza zagrożenia dla osób drugich. Ograniczenie dotyczy natomiast pracy nocnej, a zatem 12-godzinnych dyżurów, jeśli obejmują godziny nocne. Ponadto organ przywołał znajdujący się w aktach sprawy protokół z rozmowy, przeprowadzonej z B.C. w dniu [...] grudnia 2009 r., w sprawie propozycji mianowania jej na stanowisko służbowe. Wyjaśnił, że z protokołu tego wynika, iż Komendant Rejonowy Policji [...], w obecności Naczelnika Wydziału Wspomagającego Komendy Rejonowej Policji [...] oraz pełnomocnika B.C. przeprowadził ze skarżącą rozmowę, dotyczącą propozycji mianowania jej na stanowisko służbowe i ustalenia uposażenia zasadniczego. Podczas tej rozmowy przedstawiono B.C. informacje o wszystkich wakujących na dzień [...] grudnia 2009 r. stanowiskach służbowych w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Zestawienie to sporządzone zostało według grup uposażenia i docelowego stopnia etatowego i obejmowało następujące stanowiska: 1. [...] Zespołu do walki [...] (5 grupa zaszeregowania), 2. [...] Referatu [...] (3 grupa zaszeregowania), 3. [...] Referatu [...] (5 grupa zaszeregowania), 4. [...] Ogniwa [...] (3 grupa zaszeregowania), 5. [...] Rewiru [...] (4 grupa zaszeregowania), 6. [...] Referatu [...] (3 grupa zaszeregowania), 7. [...] Zespołu [...] (5 grupa zaszeregowania), 8. [...] Referatu [...] (5 grupa zaszeregowania), 9. [...] Rewiru [...] (4 grupa zaszeregowania), 10. [...] Ogniwa [...] (3 grupa zaszeregowania), 11. [...] Zespołu [...] (5 grupa zaszeregowania), 12. [...] Referatu [...] (5 grupa zaszeregowania), 13. [...] Referatu Dochodzeniowo [...] (3 grupa zaszeregowania), 14. [...] Ogniwa [...] (3 grupa zaszeregowania), 15. policjant Ogniwa [...] (2 grupa zaszeregowana). Wskazane zastawienie zawierało także informacje o zmianach etatowych wprowadzonych rozkazami organizacyjnymi Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2009 r., a dotyczących, stanowisk służbowych wymienionych w pkt 3, 6, 7, 8, 11, 12. Jednocześnie organ podał, że B.C. została pouczona o możliwości zwolnienia jej ze służby, na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji. Organ wskazał, że policjantka zapoznała się z informacją dotyczącą wakujących stanowisk w Komendzie Rejonowej Policji [...] i oświadczyła, że nie wyraża zgody na przeniesienie jej na niższe stanowisko służbowe chyba, że na stanowisko Komendanta. W związku z powyższym Komendant Rejonowy Policji [...] w dniu [...] grudnia 2009 r. wszczął postępowanie administracyjne o nr [...], w przedmiocie zwolnienia B.C. ze służby w Policji, na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji w związku z art. 38 ust. 2. Pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami sprawy, a ponadto nadesłał w dniu [...] lutego 2010 r. do Wydziału Kadr Komendy [...] Policji wniosek-pismo z dnia [...] stycznia 2010 r. zawierające orzeczenie nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., uchylające orzeczenie nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2009 r., w przedmiocie wydalenia skarżącej ze służby w Policji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania. W piśmie tym pełnomocnik wniósł o załączenie tego orzeczenia w poczet materiału dowodowego, z uwagi na fakt, iż Komendant Rejonowy Policji [...] wydając decyzję o zwolnieniu B.C. ze służby w Policji, nie był w posiadaniu tego orzeczenia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji powołując się na art. 38 ust. 2 pkt 4 oraz na art. 38 ust. 4 ustawy o Policji wskazał, że decyzja wydawana w tym przedmiocie ma charakter decyzji uznaniowej co powoduje, że organ ma swobodę działania i możliwość dokonania wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Takim kryterium jest niewyrażenie zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, z przyczyn określonych w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy. Rozpoznając sprawę organ uznał, że były podstawy do zwolnienia z Policji funkcjonariusza, który po upływie 12 miesięcy okresu pozostawania w dyspozycji nie wyraził zgody na mianowanie na niższe stanowisko służbowe, a zatem uznał, że przesłanki faktyczne zostały spełnione szczególnie w sytuacji gdy Komendant Rejonowy Policji [...] podczas rozmowy w dniu [...] grudnia 2009 r. dołożył wszelkich starań w zakresie przedstawienia informacji o wszystkich wakujących stanowiskach w Komendzie Rejonowej Policji [...], z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozkazami organizacyjnymi Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z [...] listopada 2009 r. Organ wskazał, że wakujące stanowiska obejmowały także etaty spełniające wymogi ograniczeń do pełnienia służby w Policji, wynikające z orzeczenia nr [...], Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2008 r. a mimo to B.C. nie wyraziła zgody na mianowanie na niższe stanowisko służbowe. Organ odniósł się też do zarzutu niedoręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi B.C. i wskazał, że pełnomocnictwo obejmowało sprawę o nr [...], która dotyczyła wyłącznie mianowania na stanowisko służbowe, nie zaś zwolnienia ze służby. Sprawa dotycząca zwolnienia ze służby miała nr [...]. Ustosunkowując się do zarzutu B.C., dotyczącego przedstawienia jej przez Komendanta Rejonowego Policji [...] propozycji mianowania jej na stanowiska wymagające posiadania broni, tj. stanowiska niespełniającego ograniczeń wynikających z orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej organ wskazał, że z pisma Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] grudnia 2008 r. wynika, iż wymieniona może powrócić do służby, pełniąc większość przewidzianych dla stanowiska [...] Referatu [...] Komendy Rejonowej Policji [...] funkcji. Stwierdzono ponadto, że brak jest przeciwwskazań do pełnienia przez policjantkę służby z bronią, natomiast "ograniczenie", które nie ma trwałego charakteru dotyczy tylko pracy nocnej, a zatem dwunastogodzinnych dyżurów jeśli obejmują one godziny nocne. Organ podkreślił, że w orzeczeniu tym nie było przeciwwskazań do mianowania policjantki na stanowiska służbowe, które wiążą się z posiadaniem broni. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego braku przesłanek do nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. stanowi element realizacji obowiązków i zadań nałożonych na Policję przez ustawę o Policji. Biorąc pod uwagę fakt, że zgodnie z zapisem ustawowym art. 37a pkt 1 ustawy o Policji wymieniona nie mogła pozostawać dłużej bez przydziału służbowego, zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 k.p.a. było zasadne i wynikało z interesu społecznego tożsamego z interesem służby, przejawiającym się koniecznością uregulowania sytuacji kadrowej jednostki Policji oraz dotrzymaniem terminu określonego w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Organ podkreślił, że realizacja celów Policji, tj. zapewnienie ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego następuje także poprzez kształtowanie struktur Policji oraz sytuacji kadrowej policjantów. Dlatego uznał zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. za bezzasadny. Co do wniosku pełnomocnika B.C., dotyczącego obowiązku organu II instancji uwzględnienia zmian stanu faktycznego i prawnego wynikającego z orzeczenia nr [...] [...] Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. , organ stwierdził, iż jest on bezprzedmiotowy, bowiem orzeczenie dyscyplinarne, dotyczące naruszenia dyscypliny służbowej nie ma związku ze sprawą dotyczącą zwolnienia wymienionej ze słóżby w Policji. Przedmiotem bowiem tego postępowania jest zwolnienie B.C. ze służby w Policji na podstawie art. 38 ust. 4 w związku z art. 38 ust. 2 ustawy o Policji, nie zaś postępowanie dyscyplinarne. Postępowania te są odrębnymi postępowaniami, niemającymi ze sobą jakiegokolwiek związku przyczynowo-skutkowego. Brak było zatem podstaw do wykorzystania tego materiału w postępowaniu odwoławczym, jak również jego włączenia do akt postępowania administracyjnego, w przedmiotowej sprawie. Przyjęcie odmiennego stanowiska stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji posiadał kompetencje, a także podstawy faktyczne do zwolnienia wymienionej ze służby w Policji. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi B.C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosząc o jej uchylenie zarzuciła decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego. W zakresie prawa procesowego skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasad praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, co przejawiało się w ignorowaniu oświadczeń dotyczących jej chęci dalszej służby w Policji, - art. 77 k.p.a. polegające na zaniedbaniu przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym zasięgnięcia opinii biegłego co do stanu jej zdrowia, - art. 107 k.p.a. polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poprzez, nierozpatrzenie, w sposób niezbędny dowodów i argumentów stawianych przeciwko rozstrzygnięciu organu I instancji. Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca zarzuciła organowi obrazę art. 38 ust. 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące przyjęciem, iż zaproponowane stanowiska, które z racji ograniczeń zdrowotnych nie mogła przyjąć, czyni zadość trybowi zwolnienia ze służby w Policji na podstawie wskazanego przepisu. Uzasadniając skargę B.C. wskazała, że wprawdzie w jej aktach osobowych jest orzeczenie nr [...] z dnia [...] października 2008 r. dotyczące możliwości pełnienia przez nią służby z ograniczeniem, to organ dysponował załączonym do odwiki zaświadczeniem lekarskim, z którego wynika, że jest osobą korzystającą z permanentnej terapii w Przychodni Zdrowia [...] przy [...] Szpitalu Klinicznym [...]. Ponadto powołała się na orzeczenie nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., dotyczące postępowania dyscyplinarnego, w którym to orzeczeniu organ odniósł się wprost do braku aktualnych badań medycznych u skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argunenty zawarte w decyzji. Dodał ponadto, że skarżąca w trakcie rozmowy w dniu [...] grudnia 2009 r. nie podnosiła żadnych zastrzeżeń co do możliwości pełnienia przez nią służby na określonym stanowisku. Gdyby bowiem tak było, organ skierowałby skarżącą na ponowne badanie przez Komisję Lekarską, pod kątem oceny jej zdolności do pełnienia służby na określonym stanowisku. Możliwe by to jednak było dopiero po wyrażeniu przez nią zgody na mianowanie na którekolwiek z proponowanych jej niższych stanowisk służbowych, co nie nastąpiło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt Il SA/Wa 692/10 w wyniku rozpoznania sprawy ze skargi B.C. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] grudnia 2009 r. Nr [...]. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Komendant [...] Policji zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, które to uchybienie miało wpływ na jej rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1882/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w materiałach kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji sprawy znajduje się protokół z rozmowy w sprawie propozycji mianowania policjanta na stanowisko służbowe sporządzony w dniu [...] grudnia 2009 r. B.C. okazano załącznik nr 1, który stanowił integralną część protokołu, o wszystkich wakujących stanowiskach w Komendzie Rejonowej Policji [...] na dzień [...] grudnia 2009 r. z wyłączeniem etatów likwidowanych zgodnie z Rozkazem Organizacyjnym nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. przeznaczonych na utworzenie 10 etatów dzielnicowych (w korpusie aspirantów Policji). O tym, że skarżącej przedstawiono "wszystkie wakujące stanowiska" w Komendzie mowa jest zarówno w decyzji pierwszej jak i drugiej instancji. Powyższe określenie oznacza całość wakujących stanowisk i zakwestionowanie tegoż przez Sąd, że to pojecie mogło się odnosić do stanowisk wyłącznie niższych od zajmowanego uprzednio przez skarżącą nie zostało w sposób przekonywujący uzasadnione, a także nie znajduje potwierdzenia w materiałach sprawy. Powyższy wywód Sądu zmierza do samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sorawy, co stanowi naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. Nadto zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego obie decyzje organów wskazują jako podstawę prawną art. 38 ust. 4 ustawy o Policji, który mówi, że policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2 może być zwolniony ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego był art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym policjant, który nie wyraził zgody przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Z analizy tego przepisu wynika zatem wprost, że zwolnienie policjanta ze służby na tej podstawie możliwe jest jedynie, w sytuacji niewyrażenia przez niego zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe oraz zaistnienia przyczyn określonych w art. 38 ust. 2 ustawy. Z kolei zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach: 1. orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisię lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne; 2. nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej; 3. niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy; 4. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko; 5) niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równożędne stanowisko. Zasadą jest przenoszenie policjanta na stanowisko służbowe, równorzędne wobec pierwotnie zajmowanego. Wniosek taki wynika a contrario z przepisu art. 38 ustawy o Policji, skoro przeniesienie na niższe stanowisko służbowe obwarowane jest szeregiem warunków w nim wskazanych. Przeniesienie na stanowisko równorzędne dopuszczalne jest zawsze z racji administracyjnoprawnego charakteru stosunku służbowego policjanta, stosunku charakteryzującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością funkcjonariusza. Skarżąca pozostawała w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...], od dnia [...] grudnia 2008 r. po zwolnieniu jej ze stanowiska [...], [...] tejże Komendy, w 6 grupie uposażenia zasadniczego 2.670,- zł z mnożnikiem 1.75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w wysokości 500,- zł, ze służby w Policji. Przebywanie w dyspozycji spowodowane było zaś likwidacją zajmowanego przez B.C. stanowiska służbowego, rozkazem organizacyjnym Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Komendant [...] Policji utrzymując w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...], zwalniający z dniem [...] grudnia 2009 r. B.C. ze służby w Policji, na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji wskazał, że w sprawie ma zastosowanie przypadek, o którym mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy stosownie do którego policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Oznacza to zatem, że organ przed przeniesieniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, jest zobligowany do zapoznania go ze zmianą warunków służby i stosownie do ust. 4 art. 38 ustawy o Policji, uzyskania jego zgody. A zatem do przeniesienia w tym trybie niezbędne jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: likwidacja stanowiska oraz brak możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. Okolicznością niesporną jest fakt, że nastąpiła likwidacja stanowiska zajmowanego przez skarżącą natomiast również gruga przesłanka zdaniem Sądu w niniejszej sprawie została spełniona. W aktach administracyjnych znajduje się protokół z rozmowy w sprawie propozycji mianowania policjanta na stanowisko służbowe z dnia [...] grudnia 2009 r., z którego wynika, iż B.C. przedstawiono wykaz wakujących stanowisk w Komendzie Rejonowej Policji [...] oraz okazano załączniK nr 1, który stanowił integralną część protokołu o wszystkich wolnych stanowiskach w Komendzie Rejonowej Policji [...] na dzień [...] grudnia 2009 r. z wyłączeniem etatów likwidowanych zgodnie z Rozkazem Organizacyjnym nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. przeznaczonych na utworzenie 10 etatów dzielnicowych (w korpusie aspirantów Policji). O tym. że skarżącej przedstawiono "wszystkie wakujące stanowiska" w Komendzie mowa jest zarówno w decyzji pierwszej jak i drugiej instancji. Powyższe określenie oznacza całość wakujących stanowisk, a tym samym, zdaniem Sądu, również druga przesłanka wynikająca z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji została spełniona. W tej sytuacji, ponieważ skarżąca nie wyraziła zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, co wynika z jej oświadczenia zawartego w protokole z dnia [...] grudnia 2009 r., wydany przez Komendanta Rejonowego Policji [...] rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2009 r., utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2010 r., nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.