I OSK 1882/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel, Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch, Sędzia del. NSA Grażyna Radzicka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 692/10 w sprawie ze skargi B. C. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. prostuje oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w punkcie 1 w ten sposób, że wyrazy "z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]", zastępuje się wyrazami "z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]"; 2. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 04 sierpnia 2010r. sygn. akt II SA/Wa 692/10 w wyniku rozpoznania sprawy ze skargi B. C. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] - stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., wydanym na podstawie art. 38 ust. 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...] zwolnił B. C., pozostającą w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...], po zwolnieniu ze stanowiska specjalisty (A 06 M) Referatu [...] Sekcji [...] tejże Komendy, w 6 grupie uposażenia zasadniczego 2.670 zł z mnożnikiem 1.75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w wysokości 500 zł, ze służby w Policji, z dniem 31 grudnia 2009 r. Na podstawie art. 108 § 1 kpa nadano rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, że podstawę faktyczną zwolnienia B. C. stanowiło niewyrażenie przez nią zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, po upływie dwunastomiesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji - Warszawa [...]. B. C. została przeniesiona do dyspozycji z powodu likwidacji jej stanowiska służbowego rozkazem organizacyjnym nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. B. C. odwołała się od tego rozkazu personalnego do Komendanta Stołecznego Policji, zarzucając organowi niedoręczenie tego rozkazu jej pełnomocnikowi. Zarzuciła ponadto brak w rozkazie przesłanek do nadania mu trybu natychmiastowej wykonalności. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 127 § 2 kpa, Komendant Stołeczny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. W jego uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2009 r. Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...] wszczął postępowanie, oznaczone sygnaturą [...], w przedmiocie mianowania B. C. na stanowisko służbowe zgodnie z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, w związku z upływem dwunastomiesięcznego okresu pozostawania wymienionej w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...], po zwolnieniu jej z zajmowanego stanowiska służbowego specjalisty Referatu [...] Sekcji [...] KRP [...]. Organ podał, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania pouczono stronę o jej uprawnieniach, wynikających z art. 10 § 1 kpa oraz wskazano, że brak pisemnego stanowiska w sprawie, w terminie 3 dni od dnia doręczenia pisma zostanie potraktowany jako rezygnacja z przysługujących jej uprawnień. Zawiadomienie to doręczono dnia [...] grudnia 2009 r. Ponadto organ podał, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo z prawem substytucji, udzielone w dniu [...] grudnia 2009 r., w sprawie [...] przez B. C. adwokatowi A. U., a także pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez adwokata A. U. aplikantowi adwokackiemu B. R. Organ wyjaśnił też, że w aktach sprawy znajduje się orzeczenie nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2008 r., stwierdzające, że B. C. jest zdolna do służby w Policji z ograniczeniami, zdolna do służby na aktualnie zajmowanym stanowisku specjalisty Referatu [...] Sekcji [...] Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...]. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się ponadto pismo Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] grudnia 2008 r., będące odpowiedzią na pismo Z-cy Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] z [...] listopada 2008 r., a dotyczące wyjaśnienia zapisu "zdolna do służby w Policji z ograniczeniami". W piśmie tym stwierdzono, że B. C. może powrócić do służby, pełniąc większość przewidzianych dla stanowiska specjalisty Referatu [...] Sekcji [...] Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...] funkcji. Poinformowano również, że opinia ta dotyczy także służby z bronią, gdyż stan psychiczny badanej nie stwarza zagrożenia dla osób drugich. Ograniczenie dotyczy natomiast pracy nocnej, a zatem 12-godzinnych dyżurów, jeśli obejmują godziny nocne. Ponadto organ przywołał znajdujący się w aktach sprawy protokół z rozmowy, przeprowadzonej z B. C. w dniu [...] grudnia 2009 r., w sprawie propozycji mianowania jej na stanowisko służbowe. Wyjaśnił, że z protokołu tego wynika, iż Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...], w obecności Naczelnika Wydziału Wspomagającego Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...] oraz pełnomocnika B. C. przeprowadził ze skarżącą rozmowę, dotyczącą propozycji mianowania jej na stanowisko służbowe i ustalenia uposażenia zasadniczego. Podczas tej rozmowy przedstawiono B. C. informacje o wszystkich wakujących na dzień [...] grudnia 2009 r. stanowiskach służbowych w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...]. Zestawienie to sporządzone zostało według grup uposażenia i docelowego stopnia etatowego i obejmowało następujące stanowiska: 1. detektyw Zespołu do walki z Przestępczością Narkotykową Wydziału Kryminalnego KRP [...] (5 grupa zaszeregowania), 2. referent Referatu [...] Wydziału Kryminalnego (3 grupa zaszeregowania), 3. asystent Referatu [...] Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego (5 grupa zaszeregowania), 4. referent Ogniwa [...] i [...] Referatu Patrolowo-interwencyjnego i Wywiadowczego Wydziału Prewencji KRP [...] (3 grupa zaszeregowania), 5. dzielnicowy Rewiru Dzielnicowych Wydziału Prewencji KRP [...] (4 grupa zaszeregowania), 6. referent Referatu Ochronnego Wydziału Sztabu Policji (3 grupa zaszeregowania), 7. detektyw Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego KP U. (5 grupa zaszeregowania), 8. asystent Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego KP U. (5 grupa zaszeregowania), 9. dzielnicowy Rewiru Dzielnicowych Wydziału Prewencji KP U. (4 grupa zaszeregowania), 10. referent Ogniwa Patrolowo-interwencyjnego Wydziału Prewencji KP U. (3 grupa zaszeregowania), 11. detektyw Zespołu Operacyjno - Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego KP W. (5 grupa zaszeregowania), 12. asystent Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego KP W. (5 grupa zaszeregowania), 13. referent Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego KP W. (3 grupa zaszeregowania), 14. referent Ogniwa Patrolowo - interwencyjnego Wydziału Prewencji KP W. (3 grupa zaszeregowania), 15. policjant Ogniwa Patrolowo-interwencyjnego Wydziału Prewencji KP W. (2 grupa zaszeregowania). Wskazane zastawienie zawierało także informacje o zmianach etatowych wprowadzonych rozkazami organizacyjnymi Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] nr [...] i [...] z dnia [...] listopada 2009 roku, a dotyczących, stanowisk służbowych wymienionych w pkt 3, 6, 7, 8, 11, 12. Jednocześnie organ podał, że B. C. została pouczona o możliwości zwolnienia jej ze służby, na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji. Organ wskazał, że policjantka zapoznała się z informacją dotyczącą wakujących stanowisk w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...] i oświadczyła, że nie wyraża zgody na przeniesienie jej na niższe stanowisko służbowe chyba, że na stanowisko Komendanta. W związku z powyższym Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...] w dniu [...] grudnia 2009 r. wszczął postępowanie administracyjne o nr [...], w przedmiocie zwolnienia B. C. ze służby w Policji, na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji w związku z art. 38 ust. 2. Pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami sprawy, a ponadto nadesłał w dniu [...] lutego 2010 r. do Wydziału Kadr Komendy Stołecznej Policji wniosek-pismo z dnia [...] stycznia 2010 r. zawierające orzeczenie nr [...] Mazowieckiego Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., uchylające orzeczenie nr [...] Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] z dnia [...] października 2009 r., w przedmiocie wydalenia skarżącej ze służby w Policji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania. W piśmie tym pełnomocnik wniósł o załączenie tego orzeczenia w poczet materiału dowodowego, z uwagi na fakt, iż Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...], wydając decyzję o zwolnieniu B. C. ze służby w Policji, nie był w posiadaniu tego orzeczenia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji powołując się na art. 38 ust. 2 pkt 4 oraz na art. 38 ust. 4 ustawy o Policji wskazał, że decyzja wydawana w tym przedmiocie ma charakter decyzji uznaniowej co powoduje, że organ ma swobodę działania i możliwość dokonania wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Takim kryterium jest niewyrażenie zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, z przyczyn określonych w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy. Rozpoznając sprawę organ uznał, że były podstawy do zwolnienia z Policji funkcjonariusza, który po upływie 12 miesięcy okresu pozostawania w dyspozycji nie wyraził zgody na mianowanie na niższe stanowisko służbowe, a zatem uznał, że przesłanki faktyczne zostały spełnione, szczególnie w sytuacji gdy Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...] podczas rozmowy w dniu [...] grudnia 2009 r. dołożył wszelkich starań w zakresie przedstawienia informacji o wszystkich wakujących stanowiskach w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...], z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozkazami organizacyjnymi Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] nr [...] i [...] z [...] listopada 2009 r. Organ wskazał, że wakujące stanowiska obejmowały także etaty spełniające wymogi ograniczeń do pełnienia służby w Policji, wynikające z orzeczenia nr [...], Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2008 r., a mimo to B. C. nie wyraziła zgody na mianowanie na niższe stanowisko służbowe. Organ odniósł się też do zarzutu niedoręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi B. C. i wskazał, że pełnomocnictwo obejmowało tylko sprawę o nr [...], która dotyczyła wyłącznie mianowania na stanowisko służbowe, nie zaś zwolnienia ze służby. Sprawa dotycząca zwolnienia ze służby miała nr [...]. Ustosunkowując się do zarzutu B. C., dotyczącego przedstawienia jej przez Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] propozycji mianowania jej na stanowiska wymagające posiadania broni, tj. stanowiska niespełniającego ograniczeń wynikających z orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej organ wskazał, że z pisma Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] grudnia 2008 roku wynika, iż wymieniona może powrócić do służby, pełniąc większość przewidzianych dla stanowiska specjalisty Referatu I Sekcji Dochodzeniowo-śledczej Komendy Rejonowej Policji Warszawa [...] funkcji. Stwierdzono ponadto, że brak jest przeciwwskazań do pełnienia przez policjantkę służby z bronią, natomiast "ograniczenie", które nie ma trwałego charakteru dotyczy tylko pracy nocnej, a zatem dwunastogodzinnych dyżurów jeśli obejmują one godziny nocne. Organ podkreślił, że w orzeczeniu tym nie było przeciwwskazań do mianowania policjantki na stanowiska służbowe, które wiążą się z posiadaniem broni. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego braku przesłanek do nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku stanowi element realizacji obowiązków i zadań nałożonych na Policję przez ustawę o Policji. Biorąc pod uwagę fakt, że zgodnie z zapisem ustawowym art. 37a pkt 1 ustawy o Policji wymieniona nie mogła pozostawać dłużej bez przydziału służbowego, zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 kpa było zasadne i wynikało z interesu społecznego tożsamego z interesem służby, przejawiającym się koniecznością uregulowania sytuacji kadrowej jednostki Policji oraz dotrzymaniem terminu określonego w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Organ podkreślił, że realizacja celów Policji, tj. zapewnienie ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego następuje także poprzez kształtowanie struktur Policji oraz sytuacji kadrowej policjantów. Dlatego uznał zarzut naruszenia art. 108 § 1 kpa za bezzasadny. Co do wniosku pełnomocnika B. C., dotyczącego obowiązku organu II instancji uwzględnienia zmian stanu faktycznego i prawnego wynikającego z orzeczenia nr [...] Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2009 roku, organ stwierdził, iż jest on bezprzedmiotowy, bowiem orzeczenie dyscyplinarne, dotyczące naruszenia dyscypliny służbowej nie ma związku ze sprawą, dotyczącą zwolnienia wymienionej ze służby w Policji. Przedmiotem bowiem tego postępowania jest zwolnienie B. C. ze służby w Policji na podstawie art. 38 ust. 4 w związku z art. 38 ust. 2 ustawy o Policji, nie zaś postępowanie dyscyplinarne. Postępowania te są odrębnymi postępowaniami, niemającymi ze sobą jakiegokolwiek związku przyczynowo-skutkowego. Brak było zatem podstaw do wykorzystania tego materiału w postępowaniu odwoławczym, jak również jego włączenia do akt postępowania administracyjnego, w przedmiotowej sprawie. Przyjęcie odmiennego stanowiska stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji posiadał kompetencje, a także podstawy faktyczne do zwolnienia wymienionej ze służby w Policji. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi B. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosząc o jej uchylenie zarzuciła decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego. W zakresie prawa procesowego skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, - art. 8 kpa poprzez naruszenie zasad praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, co przejawiało się w ignorowaniu oświadczeń dotyczących jej chęci dalszej służby w Policji, - art. 77 kpa, polegające na zaniedbaniu przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym zasięgnięcia opinii biegłego co do stanu jej zdrowia, - art. 107 kpa, polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poprzez nierozpatrzenie, w sposób niezbędny dowodów i argumentów stawianych przeciwko rozstrzygnięciu organu I instancji. Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca zarzuciła organowi obrazę art. 38 ust. 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące przyjęciem, iż zaproponowane stanowiska, które z racji ograniczeń zdrowotnych nie mogła przyjąć, czyni zadość trybowi zwolnienia ze służby w Policji na podstawie wskazanego przepisu. Uzasadniając skargę B. C. wskazała, że wprawdzie w jej aktach osobowych jest orzeczenie nr [...] z dnia [...] października 2008 r. dotyczące możliwości pełnienia przez nią służby z ograniczeniem, to organ dysponował załączonym do odwołania zaświadczeniem lekarskim, z którego wynika, że jest osobą korzystającą z permanentnej terapii w Przychodni Zdrowia Psychicznego przy [...] Szpitalu [...]. Ponadto powołała się na orzeczenie nr [...] Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., dotyczące postępowania dyscyplinarnego, w którym to orzeczeniu organ odniósł się wprost do braku aktualnych badań medycznych u skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w decyzji. Dodał ponadto, że skarżąca w trakcie rozmowy w dniu [...] grudnia 2009 r. nie podnosiła żadnych zastrzeżeń co do możliwości pełnienia przez nią służby na określonym stanowisku. Gdyby bowiem tak było, organ skierowałby skarżącą na ponowne badanie przez Komisję Lekarską, pod kątem oceny jej zdolności do pełnienia służby na określonym stanowisku. Możliwe by to jednak było dopiero po wyrażeniu przez nią zgody na mianowanie na którekolwiek z proponowanych jej niższych stanowisk służbowych, co nie nastąpiło. Rozpoznając przedmiotową skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, Sad I instancji wskazał, że podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego był art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Z analizy tego przepisu wynika zatem wprost, że zwolnienie policjanta ze służby na tej podstawie możliwe jest jedynie, w sytuacji niewyrażenia przez niego zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe oraz zaistnienia przyczyn określonych w art. 38 ust. 2 ustawy. Z kolei zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach: 1) orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne; 2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej; 3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy; 4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko; 5) niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Zasadą jest przenoszenie policjanta na stanowisko służbowe, równorzędne wobec pierwotnie zajmowanego. Wniosek taki wynika a contrario z przepisu art. 38 ustawy o Policji, skoro przeniesienie na niższe stanowisko służbowe obwarowane jest szeregiem warunków w nim wskazanych. Przeniesienie na stanowisko równorzędne dopuszczalne jest zawsze z racji administracyjnoprawnego charakteru stosunku służbowego policjanta, stosunku charakteryzującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością funkcjonariusza. Skarżąca pozostawała w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...], od dnia [...] grudnia 2008 r. po zwolnieniu jej ze stanowiska specjalisty (A 06 M) Referatu I Sekcji Dochodzeniowo-śledczej tejże Komendy, w 6 grupie uposażenia zasadniczego [...],- zł z mnożnikiem 1.75 kwoty bazowej, dodatkiem służbowym w wysokości [...] zł, ze służby w Policji. Przebywanie w dyspozycji spowodowane było zaś likwidacją zajmowanego przez B. C. stanowiska służbowego, rozkazem organizacyjnym Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2008r. Komendant Stołeczny Policji utrzymując w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...], zwalniający z dniem [...] grudnia 2009 r. B. C. ze służby w Policji, na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji wskazał, że w sprawie ma zastosowanie przypadek, o którym mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy, stosownie do którego policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Oznacza to zatem, że organ przed przeniesieniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, jest zobligowany do zapoznania go ze zmianą warunków służby i stosownie do ust. 4 art. 38 ustawy o Policji, uzyskania jego zgody. A zatem do przeniesienia w tym trybie niezbędne jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: likwidacja stanowiska oraz brak możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. Okolicznością niesporną jest fakt, że nastąpiła likwidacja stanowiska zajmowanego przez skarżącą, tym samym przesłanka ta została spełniona. Natomiast druga z przesłanek nie została zdaniem Sądu pierwszej instancji spełniona. Ani bowiem Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...], ani też Komendant Stołeczny Policji w żaden sposób nie uzasadnił bliżej braku możliwości mianowania skarżącej na stanowisko równorzędne, ograniczając się jedynie do przytoczenia treści przepisu art. 38 ust. 2 ustawy o Policji oraz wskazania, że w trakcie rozmowy w dniu [...] grudnia 2009 r. przedstawiono B. C. wykaz wakujących stanowisk w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...]. Wykaz ten obejmował jedynie stanowiska niższe od uprzednio zajmowanego przez skarżącą, który to fakt potwierdził zresztą, w trakcie rozprawy pełnomocnik organu. Organ nie odniósł się do tego wymogu, ani nie proponując jej takiego stanowiska, ani też nie poinformował o jego ewentualnym braku. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że sytuacja prawna skarżącej jest szczególna, bowiem w sytuacji likwidacji zajmowanego przez nią stanowiska służbowego, co w niniejszej sprawie miało miejsce - zasadą jest przeniesienie jej na stanowisko równorzędne. W tej sytuacji, to na organie administracyjnym podejmującym decyzję o przeniesieniu takiej osoby na niższe stanowisko służbowe spoczywa obowiązek wykazania, że istotnie nie ma możliwości mianowania jej na inne równorzędne stanowisko. Tymczasem organ nie wykazał w sposób przekonywujący i wyczerpujący, iż nie było innego równorzędnego stanowiska służbowego, którego objęcie gwarantowały skarżącej przepisy ustawy o Policji powołane w zaskarżonej decyzji. Okoliczność braku wykazania przez organ możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko ma istotne znaczenie w sprawie, gdyż zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 tej ustawy o Policji ma charakter fakultatywny (policjant może być zwolniony ze służby). Kolejnym uchybieniem, zdaniem Sądu pierwszej instancji, którego dopuściły się organy jest rozbieżność przyczyn, które legły u podstaw zwolnienia skarżącej ze służby w Policji. Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...], zwalniając bowiem skarżącą ze służby w Policji, rozkazem z dnia [...] grudnia 2009 r. i uzasadniając swoje stanowisko powołał się na art. 38 ust. 2 pkt 5, zaś Komendant Stołeczny Policji, utrzymując w mocy rozkaz organu I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przesłanki z art. 38 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy o Policji. Podkreślić należy, że sytuacja taka wywołać może stan zupełnej dezinformacji u skarżącej, która w istocie nie wie, czy organ postanowił przenieść ją na inne stanowisko służbowe z powodu upływu okresu przebywania w dyspozycji, czy też z powodu likwidacji jej stanowiska. Stąd Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wykazać należycie przesłanki zastosowania w sprawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji oraz ustalić, jakie przesłanki z art. 38 ust. 2 ustawy mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skargę kasacyjną do powyższego wyroku wniósł Komendant Stołeczny Policji. Zaskarżając wyrok w całości i wskazując jako podstawę art. 174 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a. zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, które to uchybienie miało wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Z tych powodów w skardze kasacyjnej wnoszono o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi bądź o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd nie zwrócił uwagi , że załącznik na 1 do protokołu z rozmowy w sprawie propozycji mianowania policjanta na stanowisko służbowe z dnia [...] grudnia 2009 r. wyraźnie wskazuje, że skarżącej przedstawiono "wszystkie wakujące stanowiska policyjne w KRP Warszawa [...]". Skoro nie było w nich stanowisk w 6 grupie, to zdaniem kasatora stanowisk takich nie było. Skarga kasacyjna zarzuca również wadliwy wywód dotyczący sprzeczności wskazania podstaw zwolnienia. Analiza przypisu art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. (tj. Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.) odnosi się do całego ustępu 2 powołanego przepisu. Brak wskazania w zaskarżonych decyzjach, czy przyczyną zwolnienia ze służby jest pkt 4, czy pkt 5 powołanego art. 38 ust. 2 ustawy o Policji nie może zostać uznane za wadę decyzji "wywołującą stan dezinformacji u skarżącej". Z uzasadnień zaskarżonych decyzji wyraźnie wynika, ze przyczyna zwolnienia ze służby skarżącej była odmowa wyrażenia zgody na mianowanie na niższe stanowisko służbowe. Likwidacja stanowiska stanowiła przyczynę przeniesienia skarżącej do dyspozycji przełożonego w trybie art. 37 a pkt 1 ustawy o Policji. Decyzja ta była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II SA/Wa 298/09), a zarzutu dezinformacji nie podnosiła skarżąca. W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. C. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt sprawy. W materiałach kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji sprawy znajduje się protokół z rozmowy w sprawie propozycji mianowania policjanta na stanowisko służbowe sporządzony w dniu [...] grudnia 2009 r. B. C. okazano załącznik nr 1, który stanowił integralną część protokołu o wszystkich wakujących stanowiskach w Komendzie Rejonowej Policji Warszawa [...] na dzień [...] grudnia 2009 r. z wyłączeniem etatów likwidowanych zgodnie z Rozkazem Organizacyjnym nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. przeznaczonych na utworzenie 10 etatów dzielnicowych (w korpusie aspirantów Policji). O tym, że skarżącej przedstawiono "wszystkie wakujące stanowiska" w Komendzie mowa jest zarówno w decyzji pierwszej jak i drugiej instancji. Powyższe określenie oznacza całość wakujących stanowisk i zakwestionowanie tegoż przez Sąd, że to pojęcie mogło się odnosić do stanowisk wyłącznie niższych od zajmowanego uprzednio przez skarżącą nie zostało w sposób przekonywujący uzasadnione, a także nie znajduje potwierdzenia w materiałach sprawy. Powyższy wywód Sądu zmierza do samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co stanowi naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. Również wadliwe są wywody Sądu, dotyczące podstawy prawnej zastosowanej przez organy obu instancji w zaskarżonych decyzjach. i rozbieżności przyczyn, które legły u podstaw zwolnienia. Jak wynika z rozkazu personalnego nr [...]Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. jako podstawę zwolnienia kom. B. C. wskazano przepis art. 38 ust. 4 ustawy o Policji, który mówi, że policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Taka samą podstawę zawiera rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Komendanta Stołecznego Policji. To, że w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego mowa jest o art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji dotyczy również ustaleń stanu faktycznego, jednakże obie decyzje wyraźnie w podstawie prawnej wskazują art. 38 ust. 4ustawy o Policji. Nie można wiec podzielić wywodów zaskarżonego wyroku, że wskazanie różnych podstaw zwolnienia skarżącej mogą wywołać stan dezinformacji co do podstaw zwolnienia. Z powyższych względów mimo błędnego określenia w skardze kasacyjnej jednostek redakcyjnych podstaw kasacyjnych – gdyż art. 174 nie zawiera paragrafów a jedynie punkty 1 i 2 skargę kasacyjną należało uznać za uzasadnioną. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 3 P.p.s.a. sprostował oczywistą omyłkę wyroku Sadu pierwszej instancji, gdyż decyzją organu pierwszej instancji wydano dnia [...] grudnia 2009 r. i miała ona nr [...], a nie jak to napisano [...] marca 2010 r. nr [...]. Z powyższych względów na podstawie art. 185 § 1 i art. 156 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. ja