II SA/Wa 830/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi D.P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę D. P. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji (dalej, jako: organ lub Komendant) z dnia [...] marca 2024 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] grudnia 2023 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145), z dniem 31 grudnia 2023 r. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego podniesiono, że Komendant Powiatowy Policji w S. postanowieniem nr [...]z dnia [...] października 2023 r. wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne o sygn. akt [...] i przedstawił policjantowi zarzuty następującej treści: 1. w dniu [...] września 2023 r., pełniąc służbę na stanowisku Policjanta Zespołu ds. Prewencji Posterunku Policji w D., będąc na miejscu zdarzenia, to jest w okolicy lokalu "T." w Starym D., po sprawdzeniu czynności życiowych, nie udzielił pierwszej pomocy ani też nie spowodował wezwania kwalifikowanej pierwszej pomocy medycznej nieprzytomnemu mężczyźnie, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w postaci niedopełnienia obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 36 ust. 1 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, 2. w dniu [...] września 2023 r., pełniąc służbę na stanowisku Policjanta Zespołu ds. Prewencji Posterunku Policji w D., będąc na miejscu zdarzenia, to jest w okolicy lokalu "T." w Starym D., nie zabezpieczył miejsca zdarzenia przed zatarciem śladów i innych dowodów oraz nie zebrał informacji o wydarzeniu, jego sprawcach oraz świadkach poprzez legitymowanie uczestników, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w postaci nieprawidłowego wykonania czynności służbowej, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 36 ust. 4 i 5 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, 3. w dniu [...] września 2023 r., pełniąc służbę na stanowisku Policjanta Zespołu ds. Prewencji Posterunku Policji w D., podjął interwencję własną w Starym D. w okolicy lokalu "T." w stosunku do osoby leżącej, a o podjęciu tej interwencji nie poinformował dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S., czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w postaci niedopełnienia obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 29 ust. 1 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, 4. w dniu [...] września 2023 r., pełniąc służbę na stanowisku Policjanta Zespołu ds. Prewencji Posterunku Policji w D., będąc na miejscu zdarzenia, to jest w okolicy lokalu "T." w Starym D., prowadząc korespondencję z dyżurnym Komendy Powiatowej Policji w S., nie używał dopuszczonych środków łączności, czym dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w postaci niewykonania polecenia, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 1 decyzji nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 29 lipca 2021 r. w sprawie określenia sposobu utrzymywania łączności przez policjantów z dyżurnym Komendy Powiatowej Policji w S., 5. w dniu [...] września 2023 r., pełniąc służbę na stanowisku Policjanta Zespołu ds. Prewencji Posterunku Policji w D., przeprowadzając interwencję w okolicy lokalu "T." w Starym D., nie wykazał empatii w sytuacji zagrożenia życia i zdrowia nieprzytomnemu mężczyźnie, czym dopuścił się naruszenia zasad etyki zawodowej w postaci narażenia wizerunku Policji jako formacji na utratę zaufania społecznego, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2023 r. w sprawie " Zasad etyki zawodowej policjanta Rozkazem personalnym nr [...]z dnia [...] października 2023 r. Komendant Powiatowy Policji w S., na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres jednego miesiąca. Pismem z dnia [...]października 2023 r., Komendant Wojewódzki Policji w G. poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ponadto pouczył policjanta o uprawnieniach i obowiązkach strony związanych z przedmiotowym postępowaniem, które może on zrealizować w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Jednocześnie, pismem z dnia [...]października 2023 r. organ wezwał policjanta, zgodnie z art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania. Pismo to doręczono w dniu [...]października 2023 r. W piśmie z dnia [...]października 2023 r., które wpłynęło do organu tego samego dnia, strona wskazała, jako organizację mającą ją reprezentować w przedmiotowym postępowaniu, "Niezależny Samorządowy związek Zawodowy Policjantów" woj. pomorskiego. W dniu 10 października 2023 r. do postępowania zgłosił się pełnomocnik skarżącego, który wniósł o zasięgnięcie opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta. Wskazał też na konieczność uzupełnienia zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, bowiem przesłany policjantowi egzemplarz jest wadliwy - nie wskazano w nim bowiem faktycznej podstawy wszczęcia postępowania. Pełnomocnik wniósł zatem o przedstawienie pisemnej informacji o prawnych i faktycznych podstawach wszczęcia przedmiotowego postępowania. Ponadto wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów: 1. z akt osobowych strony - na okoliczności właściwości i warunków osobistych strony oraz przydatności do służby, 2. opinii organizacji związkowej - na okoliczności właściwości i warunków osobistych strony oraz przydatności do służby, 3. przesłuchania strony - na okoliczności jej właściwości i warunków osobistych oraz przydatności do służby oraz motywów działania w ramach stosunku służbowego. Pismem z dnia [...]października 2023 r. wystąpiono do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. pomorskiego z prośbą o wydanie stosownej opinii w zakresie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. W uchwale Prezydium Zarządu NSZZ Policjantów woj. pomorskiego nr [...]z dnia [...] października 2023 r. nie wyrażono zgody na zwolnienie skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i wniesiono o skorzystanie z szerokiej gamy kar dyscyplinarnych. Wskazano również, że skarżący w dniu [...] września 2023 r. realizował zadania i polecenia wydawane przez dowódcę patrolu, a nadto jest funkcjonariuszem z dwuletnim stażem służby. Dodano, że funkcjonariusze sprawdzili czynności życiowe i ułożyli poszkodowanego w pozycji bocznej - bezpiecznej (interwencja własna), zaś przybrana osoba powiadomiła pogotowie. Na miejscu zdarzenia policjanci nie byli informowani o działaniu osób trzecich wobec leżącego mężczyzny. Następnie w trybie pilnym udali się na interwencję zleconą przez dyżurnego (zagrożenie życia i zdrowia) i po chwili powrócili na miejsce zdarzenia. Z uwagi na dynamikę realizowanych zadań po pewnym czasie o zdarzeniu powiadomili dyżurnego telefonicznie, ponieważ dopuszczone środki łączności były nieskuteczne. Zdaniem Prezydium należy dać szansę dalszej służby młodemu stażem funkcjonariuszowi Policji. Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny i prawny sprawy, Komendant Wojewódzki Policji w G., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2023 r. Wskazanemu rozstrzygnięciu, zgodnie z art. 108 § 1 K.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast zostało ono doręczone pełnomocnikowi strony w dniu [...] grudnia 2023 r. Od tego rozkazu personalnego skarżący odwołał się. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. Komendant powołując art. 41 ust. 2 pkt ustawy o Policji wskazał, iż rozstrzygnięcie wydane w jego podstawie pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Organ wskazał również na przesłankę "ważnego interesu służby" i sposób jej rozumienia. Komendant wyjaśnił, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Realizacja zadań określonych w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, wymaga aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Zdaniem organu, skarżący pełniąc służbę, nie sprostał wymaganiom stawianym funkcjonariuszom Policji, bowiem jego zachowanie mające miejsce w dniu [...] września 2023 r., spowodowało uzasadnione wątpliwości co do jego postawy moralnej, nie tylko wśród jego przełożonych, ale również wśród członków społeczeństwa, którzy byli bezpośrednimi świadkami interwencji odbywającej się tego dnia w miejscowości S.. W związku z doniesieniami medialnymi na temat nieprawidłowości w trakcie podejmowania interwencji w dniu [...] września 2023 r. przed lokalem "T." w miejscowości S., podjęto czynności wyjaśniające w trybie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji, w celu wszechstronnego wyjaśnienia prawidłowości przebiegu wskazanej wyżej interwencji. Zgromadzony materiał skutkował wydaniem przez Komendanta Powiatowego Policji w S. postanowienia nr [...]z dnia [...] października 2023 r., którym wszczęto przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne o sygn. akt [...] i przedstawiono policjantowi zarzuty. Dalej organ wskazał, że z materiałów sprawy, m. in. Raportów historii działania [[....]], notatek służbowych funkcjonariuszy Policji (w tym notatki służbowej z dnia [...] października 2023 r. funkcjonariusza Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w G. z ustaleń w sprawie interwencji mającej miejsce w dniu [...] września 2023 r., w miejscowości S.), wynika, że w dniu [...] września 2023 r. o godzinie 3:47 dyżurny Komendy Powiatowej Policji w S. otrzymał zgłoszenie z CPR dotyczące kłótni pomiędzy kobietą a mężczyzną, który miał w złości niszczyć zaparkowane pojazdy. Na miejsce interwencji do miejscowości S. 29 skierowano dwóch policjantów z Posterunku Policji w D.: mł. asp. G. G. oraz wówczas st. post. D. P. Zgłoszenie to nie zostało przez policjantów potwierdzone, co wynika z zapisów w SWD Policji oraz notatników służbowych. W toku kontroli ustalono, że skarżący twierdził, że w trakcie penetracji rejonu służbowego za ewentualnym sprawcą uszkodzenia pojazdów w pobliżu lokalu "T." zauważyli grupę osób i leżącego mężczyznę. Policjanci mieli podjąć próbę kontaktu z wymienionym, ze skutkiem negatywnym. Dokonali sprawdzenia czynności życiowych nie stwierdzając nieprawidłowości. Jednocześnie nakazali osobie postronnej wezwanie Zespołu Ratownictwa Medycznego i zaopiekowanie się leżącym mężczyzną. Po czym odjechali, aby kontynuować penetrację. Z zapisów w SWD Policji wynika, że o godzinie 04:07 dyżurny Komendy Powiatowej Policji w S. otrzymał kolejną informację z CPR o treści: "Klub T., mężczyzna lat 19, krew z ucha, nosa, nieprzytomny, oddycha, przed lokalem". Dyżurny Komendy Powiatowej Policji w S. skierował na miejsce interwencji ten sam patrol Policji w składzie: mł. asp. G. G. oraz skarżący. Z treści notatki służbowej drugiego policjanta, mł. asp. G. G., wynika, że ok. godz. 4:00 policjanci udali się w rejon klubu "T.". Na miejscu zastali leżącego mężczyznę, który był nieprzytomny, ale oddychał. Z okolicy lewego ucha widoczna była wyciekająca krew. Funkcjonariusze "ułożyli" mężczyznę w pozycji bezpiecznej do czasu przyjazdu ratownictwa medycznego. Nie było naocznych świadków zdarzenia, a w rozmowie z osobami postronnymi będącymi na miejscu ustalono, że nikt nie widział zajścia. Według tych osób prawdopodobnie doszło do szarpaniny innej grupy osób, po której to szarpaninie mężczyzna miał upaść. Policjanci ustalili dane poszkodowanego. Następnie na miejscu zjawił się Zespół Ratownictwa Medycznego, który udzielił mężczyźnie niezbędnej pomocy medycznej, a jednocześnie poinformował policjantów, że poszkodowany M. S. może mieć uraz głowy. W aktach postępowania znajduje się płyta DVD-R, na której zapisane są pliki, zawierające nagrania z kamer monitoringu, obejmujących swoim zasięgiem skrzyżowanie ulic przed lokalem "T." oraz obszar jezdni po drugiej stronie ulicy. Nagrania pochodzą z dnia [...] września 2023 r. (zapis jest bez dźwięku). Monitoring zarejestrował zdarzenie, w trakcie którego M. S. został poszkodowany, a także zachowanie funkcjonariuszy, którzy znajdowali się na miejscu tego zdarzenia. Po dokonaniu przejrzenia nagrań zarejestrowanych na wskazanym wyżej nośniku, Komendant Główny Policji nie miał wątpliwości, że skarżący, poprzez własne zachowanie, utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, a tym samym nie może on pełnić dalszej służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Otóż bowiem z zapisu z monitoringu wynika, że ok. 3:11 (godzina widoczna w prawym górnym rogu nagrania - faktycznie nastąpiło przesunięcie w czasie zapisu monitoringu z czasem rzeczywistym - ok. 40 minut,), na ulicy przed lokalem "T." zbiera się grupa osób (mężczyzn), a następnie dochodzi pomiędzy nimi do szarpaniny. Kilkanaście sekund później jeden z mężczyzn uderza pokrzywdzonego w twarz, w wyniku czego pokrzywdzony - M. S. upada na jezdnię i przestaje się poruszać. Osoby będące na miejscu niezwłocznie układają poszkodowanego w pozycji bocznej. Ok. minuty później do grupy osób stojących przy pokrzywdzonym podchodzi dwóch funkcjonariuszy Policji i prowadzi z nimi rozmowę. Żaden z policjantów nie sprawdza stanu poszkodowanego, który nadal leży na środku ulicy. Następnie grupa osób próbuje nieudolnie podnieść nieprzytomnego M. S. i przenieść w inne miejsce. Policjanci w tym czasie odchodzą na bok. Dopiero ponad dwie minuty później jeden z funkcjonariuszy nachyla się nad pokrzywdzonym sprawdzając prawdopodobnie jego funkcje życiowe. Kilkanaście sekund później funkcjonariusze odchodzą w stronę zaparkowanego radiowozu, a następnie odjeżdżają, pozostawiając na jezdni nieprzytomnego M. S. Następnie w miejscu zdarzenia gromadzi się coraz więcej osób postronnych, a kilka z nich nachyla się nad M. S. Po kilku minutach dochodzi do kolejnej szarpaniny pomiędzy grupą przebywających na miejscu osób, przy czym wymienieni przez chwilę gromadzą się centralnie nad leżącym na jezdni, w żaden sposób nie chronionym, pokrzywdzonym - M. S., a następnie napierają swoimi ciałami na jego ciało, w tym na głowę. Około 5 minut później na miejsce ponownie podjeżdża radiowóz, a policjanci podchodzą do grupy osób i z nimi dyskutują. Jeden z funkcjonariuszy nachyla się nad M. S., a następnie obaj policjanci stoją nad poszkodowanym wraz z grupą osób. Z notatki służbowej z dnia [...] października 2023 r. wynika, że Zespół Ratownictwa Medycznego przybył na miejsce o godz. 4:14. Funkcjonariusze opuścili miejsce zdarzenia ok. godz. 4:34. W wyniku czynności operacyjno-procesowych policjanci Komendy Powiatowej Policji w S. tego samego dnia wytypowali i zatrzymali sprawcę uszkodzenia ciała, wobec którego Prokurator wystąpił do Sądu Rejonowego w K. z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy. Organ podał, że osoba pokrzywdzona - M. S., lat 21, przetransportowany przez Lotnicze Pogotowie Ratunkowe do szpitala w E., kilka dni później zmarł. W ocenie organu, zachowanie skarżącego w dniu [...] września 2023 r. z całą pewnością należy ocenić jako naganne, niegodne policjanta i niezgodne nie tylko z przepisami pragmatyki służbowej, ale również z normami społecznymi. Niezależnie od skutków takiego zachowania, a w zasadzie zaniechania, dla zdrowia pokrzywdzonego, postawa policjanta w trakcie wspomnianej interwencji spowodowała, iż utracił on zaufanie nie tylko swoich przełożonych, ale również członków społeczeństwa, którzy byli bezpośrednimi świadkami zachowania tego funkcjonariusza. W toku dyscyplinarnych czynności wyjaśniających zachowanie skarżącego oraz drugiego funkcjonariusza na miejscu zdarzeniu w Starym D. oceniono negatywnie. Wskazano przede wszystkim, że policjanci nie wezwali za pośrednictwem dyżurnego Zespołu Ratownictwa Medycznego, nie pogłębili informacji o zdarzeniu, nie ustalili rysopisu sprawcy, nie ustalili świadków zdarzenia, nie poinformowali dyżurnego jednostki, iż w trakcie prowadzonej penetracji ujawnili nieprzytomnego mężczyznę. Postępowanie takie było niezgodne z przepisami zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym. Organ stwierdził, że skarżący, poprzez własne zachowanie sprzeniewierzył się nie tylko zasadom wynikającym z treści zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", ale też normom społecznym, które obowiązują przy wykonywaniu zawodu zaufania społecznego. Nie dochował tym samym złożonej przez siebie w dniu [...] marca 2021 r. roty ślubowania, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, do czego na mocy art. 58 ustawy o Policji był zobowiązany. Nie sposób bowiem uznać, że skarżący w dniu [...] września 2023 r. kierował się zasadami współżycia społecznego, a jego zachowanie było przykładem praworządności i prowadziło do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Wymieniony ewidentnie nie wykazał się odpowiedzialnością właściwą funkcjonariuszowi Policji, odwagą, czy też ofiarnością. Nie zachował wrażliwości w stosunku do nieprzytomnej osoby oraz nie udzielił jej wszechstronnej pomocy. Tymczasem, jednym z podstawowych zadań strony, jako funkcjonariusza Policji była ochrona życia i zdrowia ludzi przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, a także ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policjant tak w służbie, jak i poza nią powinien być zawsze gotowy do niesienia pomocy w zakresie zapobieżenia, czy zminimalizowania skutków wszelkich zachowań i zdarzeń wymierzonych przeciwko obywatelom. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji Policja ma służyć społeczeństwu. Organ podkreślił, że skarżący był przeszkolony z zakresu udzielania pierwszej pomocy. Tymczasem nie tylko nawet nie próbował takiej pomocy poszkodowanemu udzielić, ale też nie zareagował w żaden sposób, kiedy grupa osób postronnych próbowała (w sposób ewidentnie nieodpowiedzialny) podnieść nieprzytomnego i przenieść go w inne miejsce. Ponadto wymieniony nie podjął żadnych czynności mających na celu zabezpieczenie miejsca zdarzenia, a przede wszystkim zabezpieczenie w odpowiedni sposób poszkodowanego, pozostawiając go nieprzytomnego na jezdni, a zatem w miejscu, gdzie wymieniony mógł doznać kolejnych obrażeń. Ponadto skarżący, jako policjant był zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw. Tymczasem nie podjął on stosownych czynności mających na celu: zabezpieczenie miejsca zdarzenia (w celu niedopuszczenia do zatarcia śladów), ustalenie faktycznego przebiegu zdarzenia (w tym również wylegitymowanie będących na miejscu osób - potencjalnych świadków), wykrycie sprawcy (przy czym z zapisu monitoringu wynika, że osoby, będące bezpośrednimi świadkami uderzenia poszkodowanego, a zatem mające wiedzę o sprawcy tego czynu, były na miejscu zdarzenia również wtedy, gdy na to miejsce przybyli funkcjonariusze Policji i z tymi funkcjonariuszami rozmawiały). Komendant wyjaśnił następnie, że zapoznał się z dokumentacją znajdującą się w aktach osobowych policjanta, w tym z opiniami służbowymi. Fakt natomiast, że strona otrzymywała dotychczas "dobre noty dotyczące służby", czy też nie była karana dyscyplinarnie, w kontekście postawy zaprezentowanej w dniu [...] września 2023 r., nie uzasadnia pozostawienia policjanta w służbie. Organ wyjaśnił również, iż kwestia odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza pozostaje poza granicami sprawy dotyczącej zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie rozkazów personalnych obu instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: 1. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż zwolnienie w tym trybie jest dopuszczalne w oparciu tylko o negatywne komentarze na portach społecznościowych i forach dyskusyjnych, w sytuacji gdy w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby uwzględnienia wymaga również słuszny interes strony. Nawet negatywne wpisy w mediach społecznościowych dotyczące oceny zachowania skarżącego podczas interwencji przez dyskoteką T. w miejscowości S. nie uzasadniają zwolnienia funkcjonariusza. Negatywne komentarze w Internecie pochodzą od osób nie znających pragmatyki służby w Policji. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. stanowiła nadmierną i nieadekwatną formę reakcji na społeczną ocenę zachowania skarżącego podczas interwencji. Policja jako formacja przestanie funkcjonować w przypadku administracyjnego usuwania funkcjonariuszy po każdej sytuacji, w której zachowanie policjantów zostanie poddane krytyce ze strony laików wypisujących w mediach negatywne komentarze; 2. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez przekroczenie przez organ I instancji i organ II instancji granic oceny zachowania skarżącego i bezpodstawne przyjęcie, iż zachowanie skarżącego w dniu [...] września 2023 r. podczas interwencji przez dyskoteką T. w S. D. powodowało utratę przez niego nieposzlakowanej opinii i naraziło Policję na utratę autorytetu społecznego. Nieposzkalowana opinia to zespół cech i właściwości. Organy nie wskazały konkretnych, zindywidualizowanych i przekonujących argumentów wskazujących na to, że zachowanie skarżącego podczas interwencji spowodowało utratę przezeń nieposzkalowanej opinii, a jednocześnie naraziło formację na utratę autorytetu; 3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie uwzględnienia wyjaśnień, jakie skarżący złożył w charakterze obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym, a które tłumaczą jego zachowanie w czasie interwencji: a. Skarżący nie był dowódcą patrolu. Skarżący nie podejmował decyzji o sposobie i kierunkach działania podczas interwencji, b. Skarżący wraz z partnerem z Patrolu byli skierowani do innej interwencji niż ta przed klubem T.. Pierwotna interwencja dotyczyła bezpośredniego zagrożenia dla życia kobiety, którą atakować miał jakiś mężczyzna, a która ze strachu zamknęła się w samochodzie i wezwała na pomoc Policję, c. Skarżący na sytuację przed Klubem T. natknął się niejako przypadkiem, po drodze na pierwotną interwencję, d. Skarżącemu i jego partnerowi z Patrolu nie można zarzucić w żadnym wypadku bierności. Sprawdzono funkcje życiowe nieprzytomnego mężczyzny przed klubem, dopilnowano wezwania pogotowia ratunkowego, dokonano wstępnego rozpoznania sytuacji, e. Niebagatelne znaczenie ma fakt, iż skarżący po sprawdzeniu i zakończeniu pierwotnej interwencji (która okazał się niepotwierdzona) niezwłocznie powrócił przed Klub T., gdzie oczekiwał na przyjazd karetki pogotowania, f. Odnotowania wymaga, fakt, iż skarżący powrócił przez Klub T. przed przyjazdem karetki pogotowia. Skarżący kontrolował zachowanie tłumu zgromadzonego wokół leżącego mężczyzny i oczekiwał na przyjazd karetki. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone z przyczyn formalnych, natomiast w postępowaniu przygotowawczym dotyczącym ewentualnego niedopełnienia obowiązków służbowych nie przedstawiono skarżącemu żadnego zarzutu. Pojęcie "ważnego interesu służby" jest pojęciem niezdefiniowanym w ustawie, zatem przesłanka ta powinna być w każdej indywidualnej sprawie .skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności kreujących ją, a także kryteriów dokonanej oceny w aspekcie zarówno obiektywnym, jaki subiektywnym. Organ I instancji, pomimo iż przyznał, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji oceniany jest całokształt służby, nie odniósł się do dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych strony oraz opinii służbowych dotyczących skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz, czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., I OSK 301/11). Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że konieczność zwolnienia policjanta ze służby w omawianym trybie może wynikać z różnych okoliczności i zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawienie policjanta w służbie nie jest możliwe. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco przez organy wykazana. Organy obu instancji w pisemnych motywach swoich decyzji wyjaśniły powody, dla których uznały, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy o Policji, należy między innymi ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważkich zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do sprawnego funkcjonowania wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt III OSK 4517/21 oraz z dnia 14 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 453/22). W tym między innymi celu została wprowadzona instytucja przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W myśl zasad etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji oraz powinien dbać o społeczny wizerunek Policji, jako formacji i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Funkcjonariusz traci przymiot "nieposzlakowanej opinii" znajdując się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Przypisywany skarżącemu czyn, związany z nieudzieleniem pomocy nieprzytomnemu poszkodowanemu, w tym m.in. niewezwanie Zespołu Ratownictwa Medycznego, a także niepodjęcie działań mających na celu zabezpieczenie miejsca zdarzenia i ustalenia sprawcy ewentualnego czynu zabronionego, słusznie został oceniony przez organy obydwu instancji jako naganny z punktu widzenia poszanowania zasad etyki, co jest szczególnie ważne ze względu na rodzaj pełnionej służby oraz podważa wiarygodność skarżącego niezbędną do dalszego wykonywania zawodu policjanta oraz godzi w dobre imię formacji, której był funkcjonariuszem. W okolicznościach niniejszej sprawy, interes skarżącego nie mógł zyskać przewagi nad dobrem Policji. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym przez pojęcie "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 710/17). Również w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. m.in. wyrok z dnia [...] października 2004 r. sygn. K 1/04) wskazuje się, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem - mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego - pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W tej sytuacji, niezależnie od wyniku prowadzonego wobec skarżącego postępowania dyscyplinarnego, możliwe było zastosowanie przez organy art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i zwolnienie skarżącego ze służby na tej podstawie. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił, iż będące podstawą wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji zdarzenie z dnia [...] września 2023 r. (nie zaś jak wskazano w skardze z dnia [...] września 2023 r.) świadczy niewątpliwie o utracie przez skarżącego przymiotu nieposzlakowanej opinii stanowiącej – jak już wskazano – niezbędny warunek pozostawania w służbie. Otóż, wynikająca z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, w tym również z akt postępowania dyscyplinarnego, sekwencja wydarzeń z dnia [...] września 2023 r. pozwala ocenić jako niewiarygodne wyjaśnienia skarżącego w zakresie podejmowanych przez niego w tym dniu czynności. Jak wynika z zapisów monitoringu z miejsca zdarzenia, skarżący wraz z drugim funkcjonariuszem podeszli do grupy osób stojących przy leżącym na ziemi bez przytomności pokrzywdzonym. Żaden z policjantów nie sprawdził stanu poszkodowanego, który leżał na środku ulicy. Następnie w obecności skarżącego grupa osób próbowała podnieść nieprzytomnego i przenieść w inne miejsce (czemu jak zasadnie stwierdził organ policjanci powinni się sprzeciwić). Policjanci w tym czasie odeszli jednak na bok. Dopiero ponad dwie minuty później jeden z funkcjonariuszy nachylił się nad pokrzywdzonym, sprawdzając prawdopodobnie jego funkcje życiowe. Kilkanaście sekund później funkcjonariusze odeszli w stronę zaparkowanego radiowozu, a następnie odjechali, pomimo że nieprzytomna osoba pozostawała w dalszym ciągu na jezdni. Następnie w miejscu zdarzenia zgromadziła się większa grupa osób, a kilka z nich nachylało się nad poszkodowanym. Po kilku minutach doszło do kolejnej szarpaniny pomiędzy grupą przebywających na miejscu osób, które przez chwilę gromadziły się nad leżącym na jezdni, w żaden sposób niechronionym, pokrzywdzonym. Pozostawienie pokrzywdzonego na miejscu zdarzenia spowodowało narażenie go na zagrożenia, w efekcie do których niestety doszło. Dopiero po upływie około 5 minut na miejsce ponownie podjechał radiowóz, a policjanci (w tym skarżący) podeszli do grupy osób stojących wokół poszkodowanego. Jeden z funkcjonariuszy nachylił się nad poszkodowanym, a następnie obaj policjanci pozostali w miejscu zdarzenia do czasu przybycia Zespół Ratownictwa Medycznego. Warto podkreślić, że w toku postępowania skarżący nie zakwestionował skutecznie tak opisanego przebiegu zdarzenia. Twierdził natomiast, że w jego ocenie zapewniono poszkodowanemu właściwą pomoc, bowiem policjanci zwrócili się do osób trzecich o wezwanie karetki pogotowia. Zdaniem skarżącego, przyczyną pozostawienia nieprzytomnego poszkodowanego była konieczność prowadzenia wcześniejszej interwencji. W tym zakresie Sąd podziela w całości ocenę organu, że taki sposób postępowania skarżącego nie może zostać usprawiedliwiony wskazywanymi przez niego okolicznościami i powinien zostać oceniony jako naganny i naruszający wizerunek Policji w oczach społecznych. Nieudzielenie pierwszej pomocy medycznej osobie nieprzytomnej, leżącej na ulicy, odjechanie z miejsca zdarzenia bez podjęcia jakichkolwiek czynności zarówno w celu ratowania życia i zdrowia poszkodowanego, jak i zidentyfikowania sprawcy ewentualnego czynu zabronionego, świadczy o zlekceważeniu przez skarżącego podstawowych obowiązków każdego policjanta wynikających z roty złożonego ślubowania, a także wyżej przytoczonego art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Bez znaczenie przy tym jest to, iż skarżący zobowiązany był do prowadzenia innej interwencji, że nie był dowódca parolu, nie podejmował decyzji o sposobie i kierunku działań podczas interwencji. Ratowanie życia ludzkiego jest dobrem najważniejszym, a postawa funkcjonariusza na służbie ale i poza nią powinna być nienaganna. Zdaniem Sądu, wykazane okoliczności stanowią wystarczającą podstawę do uznania, że w tej sprawie zaistniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Postawiony w skardze zarzut naruszenia tego przepisu należy uznać zatem za niezasadny. Odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego, Sąd stwierdza, że w postępowaniu o zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organ nie rozstrzyga, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo lub wykroczenie czy też nie oraz nie orzeka o jego winie bądź niewinności, gdyż takie ustalenia nie podlegają kognicji organu w tym postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07). Wydanie decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie tego przepisu wymaga natomiast wykazania przez organy Policji, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Zatem uwzględniając zastosowaną w tej sprawie podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji organ obowiązany był zgromadzić materiał dowodowy, który pozwalałby na ocenę zaistnienia tej przesłanki, jak i na wyważenie interesu społecznego i słusznego interesu strony, co pozostaje w związku z uznaniowym charakterem decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tym zakresie, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ zebrał i rozpatrzył w sposób prawidłowy cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, zaś podjęte rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Nie można również zgodzić się ze skarżącym jakoby przyczyną zastosowania przez organ art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji były doniesienia na forach internetowych. Istotnie informacje medialne stanowiły impuls do ustalenia przez organy Policji przebiegu zdarzenia z dnia [...] września 2023 r. Jednak to ustalony na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przebieg zdarzenia, a w szczególności niebudząca wątpliwości okoliczność nieudzielenia przez skarżącego pomocy osobie poszkodowanej, której zdrowie i życie było zagrożone, stało się przyczyną uznania przez organ, że za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji przemawia ważny interes służby. Tę ocenę organu, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela. Bez znaczenie także pozostaje fakt umorzenia postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego z przyczyn formalnych. Jak słusznie wyjaśnił organ kwestia odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza pozostaje poza granicami sprawy dotyczącej zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W ocenie Sądu uzasadnione było też nadanie rozkazowi personalnemu o zwolnieniu skarżącego ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 108 K.p.a. stanowi, że decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności", a wobec tego organ w ramach tzw. uznania administracyjnego, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzyga w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. Powołany przepis określa także przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Omawiany rygor może być nadany decyzji w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 K.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie "niezbędne" wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8. Wydanie. Wydawnictw C.H. Beck, str. 524). W przedmiotowej sprawie, nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes służby przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i sprawnego działania. Te właśnie przesłanki uczyniły zasadnym niezwłoczne rozwiązanie ze skarżącą stosunku służbowego. Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organy Policji zachowały warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącego (art. 7 K.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organy kierowały się bowiem dobrem służby i przez ten pryzmat oceniany był słuszny interes skarżącego. Słuszny interes strony, to nie jakikolwiek interes strony (rozstrzygnięcie zgodne z wolą strony), ale przede wszystkim taki, który nie narusza prawa i jest zgodny z zasadami współżycia społecznego, a więc ma społeczne uzasadnienie. Dostrzec trzeba, że niewątpliwie ustawodawca poprzez art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji daje przełożonemu policjanta możliwość podjęcia takich działań w zakresie doboru kadry, aby mogła ona efektywnie te zadania realizować. Zatem organ Policji miał prawo uznać, że słuszny interes skarżącego musi ustąpić przez interesem służby. Relewantne okoliczności faktyczne zostały zatem ustalone w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniono właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w sentencji.