II SA/Wa 846/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Z.W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. W. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] o odmowie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym pozostającym w dyspozycji Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., w dniu [...] lutego 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. uznał, iż zaistniała przesłanka określona w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (sytuacja wyjątkowa) i możliwe jest wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. Przedstawiona Z. W. propozycja została przez niego odrzucona, gdyż w jego ocenie zaproponowane lokale mieszkalne nie spełniają przysługującej mu powierzchni mieszkalnej jak również ich standard nie jest odpowiedni. W tej sytuacji, organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję o odmowie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji organu. Rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy podzielił pogląd Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., iż sytuacji w jakiej znajduje się Z. W., nie można określić mianem bardzo rzadkiej, wyróżniającej się, szczególnej, osobliwej – czyli wyjątkowej. Ponadto organ podał, że ustalił, iż według stanu na dzień 31 grudnia 2010 r. na realizację prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w W. oczekiwało [...] żołnierzy zawodowych posiadających członków rodziny i [...] żołnierzy zawodowych nieposiadających członków rodziny. W tej sytuacji przyznanie prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Agencji innej osobie nastąpiłoby z naruszeniem interesów żołnierzy zawodowych. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Z. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił on, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 1, art. 2 i art. 78 Konstytucji RP oraz przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7-11, art. 16, art. 77, art. 80, art. 107 ust. 3 i art. 136 Kpa. Ponadto skarżący zarzucił, iż organy wydając decyzje naruszyły art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez orzeczenie o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym pozostającym w dyspozycji Agencji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powyższych kryteriów, należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu decyzją Kierownika Garnizonowej Administracji Mieszkań nr [...] z dnia [...] sierpnia 1993 r. nr [...] przydzielono osobną kwaterę stałą w W. [...]. Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej uwzględniono członków jego rodziny, tj. żonę, córkę i syna. Skarżący pismem Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. został powiadomiony, że nieruchomość, w której znajduje się powyżej określony lokal mieszkalny został zwrócony spadkobiercom poprzednich właścicieli, a przekwaterowanie do innego lokalu mieszkalnego może nastąpić w trybie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, w sytuacji wyjątkowej Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Z użytego w tym przepisie sformułowania "może przyznać" wynika, że podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ posiada swobodę działania i możliwość wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd może zatem tylko badać, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Z treści tegoż przepisu wynika, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym znajdującym się w zasobach mieszkaniowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji, a zatem do jego uprawnień należy zbadanie, czy zachodzi przesłanka "sytuacji wyjątkowej" określona w powyżej przytoczonym przepisie i rozstrzygnięcie sprawy pod względem merytorycznym. Organ stwierdził, że "wyjątkowości sytuacji należy upatrywać w takich stanach, zdarzeniach, które w sposób oczywisty odbiegają od ogólnie akceptowanej normy (...). Zatem adresatem decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym z zasobów WAM winny być osoby, które z uwagi na ciężką chorobę, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudną sytuację życiową czy znaczne zasługi żołnierza uprawnionego do lokalu, wymagają swoistej opieki Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w postaci zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r. o sygn. akt I OSK 1519/07)". Wydając zatem zaskarżoną decyzję organ uznał, że skarżący nie znajduje się w sytuacji wyjątkowej o której mowa w art. 29 powołanej ustawy. Sąd nie podziela tego stanowiska. Podkreślić należy, że na zaistniałą sytuację, tzn. utratę prawa do zamieszkiwania w przydzielonym skarżącemu lokalu mieszkalnym nie miał on żadnego wpływu. Fakt, że skarżący odmówił przyjęcia proponowanego innego lokalu mieszkalnego w jego sytuacji zdrowotnej, należy uznać za uzasadnione. Podejmowane w sprawie przez organ działania są niekonsekwentne. Z jednej strony organ podejmuje działania mające na celu zapewnienie skarżącemu inny lokal mieszkalny, co oznacza, że uznaje że zaistniała przesłanka z art. 29 powołanej ustawy, z drugiej strony, wobec braku zgody skarżącego na przyjęcie proponowanego lokalu mieszkalnego, organ wydaje decyzję o odmowie przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, argumentując, iż w sprawie nie zaistniała sytuacja wyjątkowa. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany jest dokonać ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonać ewentualnie jego uzupełnienia i wydać decyzję, która nie będzie budzić wątpliwości, że została wydana z przekroczeniem tzw. uznania administracyjnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), orzekł jak w sentencji.