II SA/Wa 849/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2008 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P.F. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi I. H. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata P. F.: tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem 22% podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 września 2007 r. oddalił skargę I. H. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Na wniosek skarżącej, postanowieniem z dnia 4 października 2007 r., zostało przyznane jej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla I. H. adwokata P. F. Ustanowiony adwokat, sporządził skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej, wskazując, że nie zostały one opłacone w części ani w całości. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem. Z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Przepis ten stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty za ww. czynności adwokackie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji wynosi 100 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, albo adwokat nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. Ponadto, w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie adwokat P. F. został ustanowiony pełnomocnikiem I. H. po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku o oddaleniu wniesionej skargi, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy, pomoc udzielona przez adwokata skarżącej polegała na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz na udziale w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Należało więc przyjąć, iż w tym wypadku podstawą ustalenia minimalnej stawki wynagrodzenia jest § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia. Równocześnie, jak wynika z powołanego wyżej przepisu, "jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji", wskaźnik procentowy stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, wynosi 100 %. Natomiast wysokość stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 zależy od tego, czy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. a), czy adwokat domaga się wynagrodzenia za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. b), czy też adwokat występował w innej sprawie (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c). Należy uznać, że niniejsza sprawa należy do tej ostatniej kategorii, z uwagi na to, że dotyczyła skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku - a więc nie była sprawą, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a także adwokat nie sporządził w tej sprawie skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego. Z tego względu ustalono, że w tej sprawie wysokość "stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1" rozporządzenia, wynosi 240 zł. Należało więc przyjąć, że należne pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie wynosi 240 zł, i powinno być podwyższone o kwotę 52,80 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 22 %, co łącznie stanowi kwotę 292,80 zł. Ponadto w niniejszej sprawie adw. P. F., stosownie do § 20 rozporządzenia, złożył wymagane oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z uwagi na to, że zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie ustanowionemu pełnomocnikowi z urzędu żądanego wynagrodzenia, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ppsa w związku z art. 250 ppsa oraz stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, postanowiono, jak w sentencji. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).