II SA/Wa 849/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia związku inwalidztwa ze służbą w Służbie Więziennej postanawia: - odrzucić skargę. P. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] lutego 2018 r. (nr [...])[...] października 2018 r. (nr[...]).utrzymujące w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z [...] listopada 2017 r. (nr [...]). Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Biuro Emerytalne Służby Więziennej skierowaniem z [...] listopada 2016 r. wystąpiło do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW o przeprowadzenie kontrolnego badania lekarskiego P. D., zwolnionego ze służby w Służbie Więziennej z dniem [...] lutego 2013 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych przeprowadziła kontrolne badanie lekarskie skarżącego i wydała orzeczenie z dnia z [...] listopada 2017 r. (nr [...]). Organ orzeczniczy rozpoznał u P. D. choroby (ułomności) wymienione w pkt 11 orzeczenia, stwierdził, że jest on zdolny do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem (kategoria [...]) oraz że schorzenia (inwalidztwo) nie pozostają w związku ze służbą. W odwołaniu od tego orzeczenia skarżący wniósł o przyznanie [...] grupy inwalidzkiej i zakwestionował stanowisko organu co do braku związku służby z jego stanem zdrowia (inwalidztwem). Zaskarżonym orzeczeniem Centralna Komisja Lekarska utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej, podzielając w całości ustalenia i ocenę organu I instancji. P. D. w skardze do Sądu podniósł, że organ w sposób "całkowicie dowolny" ocenił stan jego zdrowia (nerwice, schorzenia kręgosłupa), stwierdził, że przeprowadzone konsultacje były "mało wiarygodne i pobieżne" i wskazał na związek jego stanu zdrowia ze służbą w Służbie Więziennej. Centralna Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Komisja podniosła, że orzeczenia dotyczące związku choroby ze służbą (m. in dla celów emerytalno-rentowych) nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Nie mają bowiem samodzielnego bytu prawnego i są poddawane kontroli przez sądy powszechne w postępowaniu zainicjowanym odwołaniem od decyzji emerytalno-rentowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822 ze zm.) wynika, że komisje lekarskie orzekają o zdolności kandydatów do służby, o zdolności funkcjonariuszy do służby, ale również o uznaniu funkcjonariuszy zwolnionych ze służby za inwalidów (niezdolnych do samodzielnej egzystencji) oraz o tym, czy stan zdrowia (inwalidztwo) funkcjonariusza (byłego funkcjonariusza) ma związek ze służbą, o zdolności do pracy funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w celu określenia grupy inwalidzkiej. Decyzja (orzeczenie) komisji lekarskiej obejmuje dwa rozstrzygnięcia : pierwsze, dotyczy zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby, drugie: ustalenia związku stanu zdrowia (schorzenia) ze służbą, stopnia inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Należy dodać, że orzeczenia w przedmiocie ustalenia związku stanu zdrowia ze służbą czy stopnia inwalidztwa nie mają samodzielnego bytu ponieważ są poddawane kontroli sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w postępowaniach o świadczenia przysługujące z tego tytułu (odszkodowania, renty, emerytury). Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy o rozpoznania skargi na orzeczenie w tym zakresie (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lipca 2018 r. II SA/Wa 165/18 i powołane tam liczne orzecznictwo). Przenoszą te uwagi natury ogólnej na grunt sprawy, należy stwierdzić, że będące przedmiotem skargi orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej wydane zostało na podstawie ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm.) oraz na podstawie ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r., poz. 132). Orzeczenie to wydane zostało w przedmiocie uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę (w celu ustalenia prawa do renty inwalidzkiej) oraz określenia grupy inwalidzkiej. Z tego co już powiedziano wynika, że zaskarżone orzeczenie należy do [...] omawianej grupy orzeczeń, niemających samodzielnego bytu i niepodlegających kontroli sądów administracyjnych. Ustalenia Sądu w tym zakresie nie zmienia zawarte w treści tego orzeczenia dodatkowe wskazanie "zdolny do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem". W sprawie jest bowiem bezsporne, że orzeczenie wydane zostało na skutek skierowania wystosowanego do komisji lekarskiej przez Biuro Emerytalne Służby Więziennej w celu ustalenia związku jego stanu z zdrowia ze służbą. Orzeczenie to nie dotyczy ustalenia kategorii zdolności do służby ani kandydata ani funkcjonariusza w celu oceny, czy jest on zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Skarżący nie został poddana badaniu jako kandydat do służby, nie został poddany badaniu także jako funkcjonariusz pełniący służbę. Skarżący służby nie pełni, nie zajmuje żadnego stanowiska, jest byłym funkcjonariuszem (zwolniony ze służby w dniu [...] lutego 2013 r.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy, postanowił jak w sentencji.