II SA/Wa 864/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi P. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną gazową oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 58 § 1, art. 59 § 2 K.p.a. odmówił P. J. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576, z późn. zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] cofnął P. J. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazową. Decyzja ta została przesłana na adres: "P. J., ul. [...] lok [...],[...]". Przesyłka zawierająca tę decyzję została zwrócona do organu przez pocztę z adnotacją o jej awizowaniu w dniach [...] kwietnia 2017 r. i [...] maja 2018 r. oraz o jej niepodjęciu w terminie. W dniu [...] lutego 2018 r. pełnomocnik P. J. adwokat A. J. zwróciła się do Komendanta [...] Policji o doręczenie wskazanej wyżej decyzji. W piśmie tym podniosła, że korespondencja kierowana do strony przez organ w toku prowadzonego postępowania była adresowana z błędnym wskazaniem odbiorcy, tj. "P. J. ul. [...] lok. [...]", nie zaś zgodnie z wnioskiem strony z dnia [...] września 2016 r. "adwokat P. J. Kancelaria Adwokacka ul. [...] lok. [...]". Pełnomocnik wskazała, że przedmiotowa przesyłka nie została stronie doręczona, a nadto pełnomocnik pocztowy strony nie został poinformowany o fakcie znajdowania się przesyłki w urzędzie pocztowym. W załączeniu pełnomocnik P. J. przedłożyła wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2017 r., o wskazanie przez Pocztę Polską S.A. Urząd Pocztowy [...], osób i dat odbioru korespondencji w okresie od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] maja 2017 r. Wyjaśniła, że przedkłada ten wniosek celem wykazania, że we wskazanym okresie korespondencja adresowana na adres "adwokat P. J. Kancelaria Adwokacka ul. [...] lok. [...]" była odbierana. Jednocześnie w tym samym dniu pełnomocnik P. J. wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że skarżący wiedzę o wydaniu przez organ administracji zaskarżonej decyzji podjął w dniu [...] stycznia 2018 r., podczas czynności przesłuchania na Komendzie Rejonowej Policji [...]. Podała, że mimo zastrzeżenia P. J., aby doręczenia były dokonywane przez organ na adres: "adwokat P. J. Kancelaria Adwokacka ul [...] lok. [...]", korespondencja była kierowana na adres: "P. J. ul. [...] lok. [...]", z pominięciem dopisku "adwokat" oraz "kancelaria adwokacka". Pełnomocnik podniosła, że skutkuje to błędnym określeniem adresata korespondencji. Ponadto uchybienie organu administracji w zakresie prawidłowego określenia odbiorcy, skutkowało niewydaniem przez pracownika placówki pocztowej osobie upoważnionej do odbioru korespondencji przesyłki pocztowej zawierającej zaskarżoną decyzję. Zdaniem pełnomocnika strony nie można przyjąć, że P. J. nie dochował należytej staranności, bowiem w okresie kiedy przesyłka pocztowa, zawierająca decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r., znajdowała się w placówce pocztowej na tzw. "awizie" tj. w okresie od dnia [...] kwietnia 2017 roku do dnia [...] maja 2017 r., korespondencja kierowana na adres kancelarii skarżącego była odbierana przez pełnomocnika pocztowego – A. C., zaś z uwagi na błędne określenie adresata nie została wydana pełnomocnikowi i nie został on poinformowany o jej istnieniu. Komendant [...] Policji, odpowiadając na powyższy wniosek pełnomocnika P. J. o doręczenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. poinformował pełnomocnika strony, że z akt sprawy wynika, że cała korespondencja kierowana do P. J. od dnia [...] września 2016 r. (data wpływu do organu wniosku strony) była adresowana na adres: "P. J. ul. [...] lok. [...][...]" i była ona odbierana. Dowodzą tego między innymi potwierdzenia odbioru korespondencji w dniach [...] stycznia 2017 r. i [...] marca 2017 r. przez A. C. Pisma z dnia [...] kwietnia 2017 r. wysłane listem poleconym zostały zwrócone do [...]. Na kopercie znajduje się adnotacja, iż przesyłkę awizowano (poprzez umieszczenie zawiadomienia w skrzynce listowej) dwukrotnie - [...] kwietnia 2017 r. i [...] maja 2017 r, po czym w dniu [...] maja 2017 r. przesyłkę zwrócono. W związku z faktem, iż zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 44 K.p.a. kierowaną do strony korespondencję uznano za doręczoną w dniu [...] maja 2017 r. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. Komendant Główny Policji odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] cofającej P. J. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazową. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 58 § 1 i 2 K.p.a., do przywrócenia uchybionego terminu dla wykonania czynności procesowej niezbędne jest spełnienie łącznie czterech warunków: zainteresowany uprawdopodobni brak swojej winy przy uchybieniu terminu, złoży wniosek o przywrócenie terminu, prośba ta zostanie wniesiona w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, wraz z prośbą zostanie dokonana czynność, dla której został określony termin. Organ podał, że przed stwierdzeniem, czy wnioskodawca spełnił powyższe przesłanki, niezbędne jest przede wszystkim zbadanie prawidłowości doręczenia stronie decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r., gdyż kwestia ta jest immamentnie związana ze skutkiem biegu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Komendant Główny Policji stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2016 r. Komendant [...] Policji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia P. J. pozwolenia na broń palną gazową. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania organ pouczył stronę o przysługujących jej prawach, o których mowa w art. 10 § 1 K.p.a., o obowiązku, o którym mowa w art. 41 K.p.a. i o skutkach wynikających z art. 44 K.p.a., tj. o tym, że strona lub pełnomocnik ma obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie adresu, a w razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pism pod dotychczasowym adresem będzie uznane za doręczone. Pismo to strona odebrała osobiście w dniu [...] września 2016 r. Natomiast pismem z dnia [...] września 2017 r. zwróciła się z prośbą do organu I instancji o kierowanie do niej korespondencji na adres jej kancelarii: adwokat P. J. kancelaria adwokacka, ul. [...] lok. [...],[...]. Zdaniem organu decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. cofająca stronie pozwolenie na broń palną gazową została wysłana na prawidłowo oznaczony adres, który strona wskazała do doręczeń, tj. [...], ul. [...] lok. [...] i była dwukrotnie awizowana, a z uwagi na jej niepodjęcie w terminie, została zwrócona do nadawcy. W takim przypadku doręczenie stosownie do art 44 § 4 K.p.a. jest skuteczne z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego. W ocenie Komendanta Głównego Policji okoliczność, że na przedmiotowej przesyłce organ I instancji nie anonsował strony tytułem adwokata, a przy adresie ul. [...] lok. [...],[...] nie dopisał, iż jest to kancelaria adwokacka, nie ma wpływu na prawidłowość doręczenia stronie decyzji. Organ zauważył, że strona działała we własnym imieniu i interesie, a korespondencja kierowana na adres, który wskazała jako adres do doręczeń, tj. [...], ul. [...] lok. [...], docierała do strony (postanowienia i pisma z dnia [...] grudnia 2016 r. i z dnia [...] marca 2017 r.). Korespondencję tą odbierała osoba uprawniona do odbioru przesyłki, A. C., której, zdaniem pełnomocnika, pracownik placówki pocztowej nie wydał przesyłki zawierającej decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. Organ stwierdził, że nic nie stało na przeszkodzie, aby strona osobiście odebrała przedmiotową przesyłkę, skoro miała wiedzę nie tylko o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową, ale już została skutecznie poinformowana o zebranym materiale dowodowym umożliwiającym wydanie decyzji administracyjnej (pismo z dnia [...] marca 2017r. odebrane przez A. C. dniu [...] marca 2017 r.). Organ podniósł, że domniemanie prawne, iż pismo zostało doręczone adresatowi może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że oceniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od skutecznie doręczonej decyzji, badane jest czy strona uprawdopodobniła, że wniesienie odwołania po terminie nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych i na skutek przeszkody, której obiektywnie nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Organ podniósł, że pełnomocnik strony we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podał jedynie, iż organ I instancji kierując do strony korespondencję pominął dopisek adwokat i kancelaria adwokacka, co stanowiło jego zdaniem niewłaściwe określenie odbiorcy i skutkowało niewydaniem przez pracownika placówki pocztowej osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, tj. A. C. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność ta w żaden sposób nie usprawiedliwia, ani nie uprawdopodabnia spóźnienia strony z wniesieniem odwołania po terminie. Niezależnie od tego, że pełnomocnik strony nie przedstawił żadnego dowodu, aby tę tezę potwierdzić, tj., że pracownik placówki pocztowej nie wydał korespondencji, nie zmienia to faktu, że korespondencję tą mogła odebrać strona, a następnie złożyć odwołanie w ustawowym terminie, skoro działała we własnym interesie i we własnym imieniu. Zdaniem organu nie bez znaczenia też pozostaje okoliczność, że strona od [...] września 2016 r. wiedziała o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową (w tym bowiem dniu doręczono jej skutecznie zawiadomienie o wszczęciu postępowania w tej sprawie), a co istotne wiedziała już o zakończeniu postępowania. Organ I instancji pismem z dnia [...] marca 2017 r. poinformował stronę, iż został zebrany materiał dowodowy umożliwiający wydanie decyzji administracyjnej, a jej jako stronie postępowania służy prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także zgłoszonych żądań, w terminie 7 dni od daty otrzymania tego pisma. Wcześniej strona nie kwestionowała także, iż kierowana dotychczas do niej korespondencja jest błędnie adresowana. Organ stwierdził, że w świetle powyższego, strona nie wykazała braku zawinienia w uchybieniu terminu. O braku winy w nieterminowym dokonaniu czynności można mówić w przypadku, kiedy jej dopełnienie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Uchybienie terminu może być stronie poczytane jako zawinione przez nią, jeżeli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć. W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Taką przeszkodą, w myśl utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych jest, np. nagła choroba, powódź, pożar, które uniemożliwiają wykonanie czynności osobiście przez stronę lub - na jej zlecenie - osobę trzecią. Żadna z takich przeszkód w niniejszej sprawie nie nastąpiła, ponieważ w dniu [...] marca 2017 r. osoba upoważniona do odbioru korespondencji, tj. A. C., której zdaniem pełnomocnika, pracownik placówki pocztowej nie wydał decyzji, odebrała informację, że został zebrany materiał dowodowy umożliwiający wydanie decyzji administracyjnej, a więc strona mogła i powinna się jej spodziewać i wnieść w ustawowym terminie odwołanie od niej. Nie dołożyła więc szczególnej staranności przy wykonaniu czynności procesowej. P. J. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zrzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj.: 1) art. 44 w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie przez organ, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2017 r. została skarżącemu prawidłowo doręczona, w sytuacji gdy z potwierdzenia odbioru wynika, iż była ona kierowana na adres: "P. J. ul. [...] lok. [...]", zaś skarżący pismem z dnia [...] września 2016 r. wniósł o kierowanie korespondencji na adres: "adwokat P. J. Kancelaria Adwokacka ul. [...] lok. [...]", co w konsekwencji skutkowało niewydaniem przez pracownika placówki pocztowej osobie upoważnionej do odbioru korespondencji (A. C.) przesyłki z dnia [...] kwietnia 2017 r., zawierającej przedmiotową decyzję; 2) art. 7, art. 77 oraz 80 K.p.a., poprzez dokonanie dowolniej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyciagnięcie nietrafnych wniosków polegających na przyjęciu, że A. C. była upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej na adres: "P. J. ul. [...] lok. [...]", w sytuacji gdy A. C. była upoważniona jedynie do odbioru korespondencji kierowanej na adres kancelarii skarżącego tj. z dopiskiem "adwokat" oraz "kancelaria adwokacka", zaś organ administracji nie przeprowadził na tą okoliczność żadnego dowodu oraz poprzez błędne ustalenie, iż brak dopisku "adwokat" oraz "kancelaria adwokacka" nie miało wpływu na prawidłowość doręczenia stronie decyzji, a nadto poprzez nietrafne ustalenie, że nieodebranie przez skarżącego decyzji Komendanta [...] Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej i w konsekwencji niewniesienie w ustawowym terminie odwołania od wyżej wskazanej decyzji jest zawinione przez skarżącego; co w konsekwencji skutkowało naruszeniem: 3) art. 58 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że podstawowym uchybieniem organu administracji było błędne przyjęcie, w oparciu o dyspozycję art. 44 K.p.a., że decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. została mu prawidłowo doręczona w dniu [...] maja 2017 r. Ze znajdujących się w aktach sprawy potwierdzeń odbioru wynika, że wszelka korespondencja kierowana do skarżącego w toku postępowania administracyjnego, w tym zaskarżona decyzja, była błędnie adresowana na adres: "P. J. ul. [...] lok. [...]", w sytuacji gdy skarżący pismem z dnia [...] września 2016 r. wniósł o kierowanie korespondencji na adres: "adwokat P. J. Kancelaria Adwokacka ul. [...] lok. [...]". Skarżący, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że wynikające z art. 44 K.p.a. domniemanie doręczenia pisma nie dotyczy pisma z błędnym oznaczeniem adresata przesyłki. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż znajduje on zastosowanie w razie niemożności doręczenia pisma w sposób bezpośredni lub zastępczy wskazany w art. 42 i 43 K.p.a. (art. 44 § K.p.a.). Aby można było mówić o niemożności doręczenia pisma w sposób bezpośredni koniecznym jest prawidłowe zaadresowanie przesyłki przez organ, z prawidłowym oznaczeniem adresata przesyłki i prawidłowym adresem jego mieszkania. Dopiero wówczas można mówić o niemożności doręczenia pisma pod wskazanym adresem, a w konsekwencji otwiera się droga do zastosowania rozwiązania przyjętego w art. 44 K.p.a. Skarżący podniósł także, że wskazanie przez organ jako odbiorcy korespondencji "P. J.", z pominięciem dopisku "adwokat, kancelaria adwokacka" stanowi niewłaściwe określenie odbiorcy i w przypadku nieodebrania korespondencji, organ administracji nie jest uprawniony do przyjęcia domniemania doręczenia określonego w art. 44 K.p.a. Dodatkowo wskazał, że zgodnie z udzielonym przez niego upoważnieniem pocztowym z dnia [...] marca 2016 r., A. C. była upoważniona jedynie do odbioru korespondencji kierowanej na adres: "adwokat P. J. Kancelaria Adwokacka ul. [...] lok. [...],[...]", nie zaś do odbioru korespondencji adresowanej na adres: "P. J., ul. [...] lok. [...],[...]". Zdaniem skarżącego nie budzi wątpliwości, że określenie adresata jako "P. J." oraz "adwokat P. J. Kancelaria adwokacka" wskazuje na dwa odrębne podmioty, bowiem w pierwszym przypadku jest to osoba fizyczna zaś w drugim prowadząca działalność gospodarczą. Z tych też względów w celu odebrania przez A. C. korespondencji kierowanej na adres "P. J., ul. [...] lok. [...],[...]" koniecznym byłoby udzielenie przez skarżącego stosownego upoważnienia pocztowego, które nigdy nie zostało A. C. udzielone. Skarżący wskazał również, że błąd placówki pocztowej polegający na wydaniu korespondencji (z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz [...] marca 2017 r.) kierowanej przez Komendanta [...] Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego osobie nieupoważnionej do jej odbioru w żaden sposób nie może obciążać strony. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem organ odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia na wstępie należy podnieść, że organ prawidłowo uznał, że decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. cofająca skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej została mu skutecznie doręczona. W piśmie z dnia [...] września 2016 r. skierowanym do organu I instancji skarżący zawarł m. in. prośbę o doręczanie mu przesyłek na adres "adwokat P. J. kancelaria adwokacka ul [...] lok. [...][...]" w miejsce dotychczasowego adresu, tj. "ul. [...] m. [...],[...]". Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego w tym zakresie został zrealizowany i korespondencja organu była kierowana na nowy adres i była odbierana (postanowienia i pisma z dnia [...] grudnia 2016 r. i z dnia [...] marca 2017 r.). Należy także podkreślić, że tak doręczana korespondencja nie była adresowana przez organ tak jak życzył sobie tego skarżący, tj. "adwokat P. J. kancelaria adwokacka ul. [...] lok. [...][...]", ale wyłącznie ze wskazaniem imienia i nazwiska skarżącego oraz adresu. Przesyłki te były w ten sposób skutecznie doręczane (dowody doręczenie przesyłek karta nr [...] oraz [...] akt administracyjnych). Istotne jest to, że zarówno w przypadku powyższych przesyłek, jak i przesyłki zwierającej decyzję organu I instancji, adres, na który były one kierowane zawierał prawidłowe oznaczenie nazwy ulicy, numeru domu i lokalu oraz kodu pocztowego. Pozwala to uznać, że adres, na który przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została przesłana, był prawidłowy. Bez znaczenia dla oceny skuteczności tego doręczenia pozostaje fakt, że organ obok nazwiska skarżącego nie umieścił dopisku w postaci jego tytułu zawodowego oraz wskazania "Kancelaria adwokacka". Brak tych elementów nie powoduje bowiem, że adres ten jest niezupełny lub błędny. Tak zaadresowana przesyłka pozwoliła pracownikowi poczty na dwukrotne (w dniach [...] kwietnia 2017 r. oraz [...] maja 2017 r.) pozostawienie zawiadomienia o możliwości jej odbioru w placówce pocztowej [...]. Zawiadomienia te zostały pozostawione w skrzynce pocztowej pod prawidłowym adresem. Należy przy tym podkreślić, że skarżący nie kwestionuje, iż zawiadomienia takie otrzymał. W dalszej kolejności przesyłka ta została w dniu [...] maja 2017 r. zwrócona do organu na skutek jej niepodjęcia w terminie. Zwrot ten nastąpił w siedemnastym dniu licząc od daty pozostawienia pierwszego zawiadomienia. Spełnione zostały zatem wszystkie warunki określone w art. 44 K.p.a. do tego aby przesyłkę zawierającą decyzję organu I instancji uznać za doręczoną z dniem [...] maja 2017 r. Zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 K.p.a.). Stosownie natomiast do treści art. 59 § 2 K.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. W świetle art. 58 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, 2) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, 3) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zob. J. Krajewski, [w:] Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem, t. 1, Warszawa 1989, s. 274). Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. A contrario zatem, przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1718/96, LEX 33415). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz powinny trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej lub co najmniej w ostatnim dniu tego terminu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2857/17, LEX nr 2428541). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, Komendant Główny Policji prawidłowo uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji cofającej mu pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. Całość argumentacji skarżącego zawarta w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skupia się w istocie wyłącznie na kwestionowaniu prawidłowości doręczenia przedmiotowej decyzji. Skarżący nie wyjaśnił przy tym dlaczego nie odebrał przesyłki zawierającej tę decyzję w okresie jej przechowywania w placówce pocztowej. Słusznie organ wskazuje, że nic nie stało na przeszkodzie aby skarżący odebrał tę decyzję osobiście. Istotne jest bowiem to, że skarżący z pozostawionych w skrzynce pocztowej przypisanej do wskazanego przez niego adresu do doręczeń zawiadomień miał wiedzę o tym, że w placówce pocztowej przechowywana jest skierowana do niego korespondencja. Ponadto z wyjaśnień skarżącego wynika, że wiedział, iż przesyłka ta nie została wydana przez pracowników poczty osobie upoważnionej do odbioru pism kierowanych na adres Kancelarii. Mimo tego skarżący nie podjął żądnych działań aby odebrać tę przesyłkę. Skarżący nie wykazał się zatem należytą starannością w dbaniu o własne interesy. Nie uprawdopodobnił on, że istniały niedające się przezwyciężyć przeszkody w odebraniu przedmiotowej decyzji z placówki pocztowej. Na niekorzyść skarżącego działa również to, co słusznie organ podnosi, że miał on wiedzę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową i został skutecznie poinformowany o zebranym materiale dowodowym umożliwiającym wydanie decyzji administracyjnej (pismo z dnia [...] marca 2017r. odebrane przez A. C. dniu [...] marca 2017 r.). Mógł zatem spodziewać się, że decyzja w tej sprawie zostanie do niego wkrótce skierowana. Prawidło zatem organ przyjął, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż wniesienie odwołania po terminie nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych i na skutek przeszkody, której obiektywnie nie mógł usunąć nawet przy użyciu największego wysiłku. Zgodzić się należy, że okoliczność niewydania przez pracowników poczty przesyłki osobie upoważnionej do odbioru korespondencji nie usprawiedliwia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Ponadto słusznie organ zauważa, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, aby okoliczność tą potwierdzić. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.