II SA/Wa 865/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Kube, Sędziowie WSA - Iwona Dąbrowska, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2007 r. sprawy ze skargi K. K.-K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata [...] 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] marca 2007 r. 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. UZASADNIEINE [...] K. K. - K. - pismem z dnia 1 lutego 2007 r., powołując się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 997/06, II SA/Wa 1300/06, II SA/Wa 1301/06 oraz II SA/Wa 1083/04 (prawomocny), wystąpił do Ministra Sprawiedliwości z gotowością do podjęcia służby na zajmowanym stanowisku. Ww. do pisma załączył trzy oświadczenia mieszkaniowe dot. ustalenia jego uprawnienia do przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata [...]. Minister Sprawiedliwości w piśmie z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] poinformował K. K., że jego oświadczenie o gotowości do podjęcia służby na dotychczas zajmowanym stanowisku nie może zostać uwzględnione, gdyż wskazane przez niego wyroki nie posiadają przymiotu prawomocności. Ponadto organ podał, iż oświadczenia mieszkaniowe nie mogą być podstawą do przyznania przedmiotowego równoważnika, gdyż zgodnie z art. 88 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej oraz przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszom Służby Więziennej za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 132, poz. 1234 z późn. zm.) równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przysługuje tylko funkcjonariuszom Służby Więziennej, a K. K. od dnia [...] września 2002 r. nie pozostaje w służbie. Ww. w dniu [...] marca 2007 r. od powyższego pisma złożył do Ministra Sprawiedliwości wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w części dotyczącej ustalenia prawa do przedmiotowego równoważnika za lata [...]. Minister Sprawiedliwości w piśmie z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w piśmie z dnia [...] lutego 2007 r. K. K., uznając pismo z dnia [...] marca 2007 r. za decyzję, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Zarzucił, iż decyzja została wydana z naruszeniem art. 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozdziału 7 Kpa, a w szczególności art. 104 i art. 107, art. 88 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. oraz § 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszom Służby Więziennej za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie i stwierdził, iż "zaskarżone pisma (decyzje) nie naruszają powołanych w skardze przepisów". Ponadto organ zajął stanowisko w przedmiocie wskazanych przez skarżącego w skardze wyroków i stwierdził, iż wbrew stanowisku skarżącego nie uprawniają go one do twierdzenia, że pozostaje w służbie i jako funkcjonariuszowi przysługuje mu prawo do przedmiotowego równoważnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 cytowanego przepisu ww. ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyżej określonych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności należało przesądzić, czy pisma Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. i z dnia [...] marca 2007 r. są decyzjami administracyjnymi. Zdaniem Sądu są to decyzje administracyjne, aczkolwiek nie w pełni odpowiadają one warunkom określonym w art. 107 § 1 i 3 Kpa. Zgodnie z tym artykułem decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3). Decyzje te nie posiadają uzasadnienia faktycznego i prawnego, jak również pouczenia o przysługującym środku odwoławczym. Podkreślić należy, że elementem decydującym o przekonaniu strony o trafności rozstrzygnięcia jest jego uzasadnienie. Zasada przekonywania nie może być uznana za zrealizowaną, gdy organ w ogóle nie uzasadni swojego rozstrzygnięcia. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma bowiem kluczowe znaczenie w sprawie zakończonej decyzją administracyjną. Jego brak pozbawia adresata decyzji możliwości odniesienia się do argumentów organu, które legły u podstaw jego rozstrzygnięcia. W konsekwencji prowadzi to do niemożności rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu przed sądem, gdyż sąd pozbawiony jest możliwości oceny przedstawionych przez strony argumentów. Należy zwrócić również uwagę na fakt, iż organ w odpowiedzi na skargę podjął próbę uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie wchodząc jednak w ocenę zawartych w niej stwierdzeń, należy wyjaśnić, że próba uzasadnienia wydanej decyzji w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, złożonym po zakończeniu postępowania administracyjnego, nie może zastąpić uzasadnienia rozstrzygnięcia określonego w art. 107 § 3 k.p.a. Pismo procesowe nie może "uzupełniać" zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w nim rozważań i ocen, które winny zostać zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym tej decyzji (por. wyrok NSA z 13 grudnia 1995 r., sygn. akt III SA 341/95, Glosa 1996, nr 8, s. 30). Brak uzasadnienia faktycznego i prawnego uniemożliwia sądowi dokonanie kontroli zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami prawa. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.