II SA/Wa 866/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Andrzej Góraj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oddala skargę. Postanowieniem nr (...) z dnia (...) lutego 2019r. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia (...) stycznia 2019r. nr (...), odmawiające wznowienia postępowania w zakresie ustalenia wysokości i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia (...) listopada 2018r., powołując się na przepis art. 145a § 1 k.p.a. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. o sygn. K 7/15, skarżący wniósł o "wznowienie postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty (...) ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oraz ponowne przeliczenie wysokości ww. ekwiwalentu z uwzględnieniem współczynnika w wysokości 1/22 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego". Organ ustalił, że podanie o wznowienie postępowania nie zostało złożone w przepisanym terminie. Zauważył, że zgodnie z art. 145a § 2 k.p.a., skargę o wznowienie, którego podstawą jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie tego orzeczenia. Zatem w świetle art. 190 ust. 2 i 3 Konstytucji RP, dniem początkowym tego terminu, w rozumieniu art. 57 § 3 k.p.a., jest dzień ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego we właściwym organie publikacyjnym. Powoływany przez skarżącego wyrok TK z dnia 30 października 2018 r. o sygn. akt K7/15 został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 6 listopada 2018 r., a zatem miesięczny termin na złożenie podania o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg w tym dniu i upływał z dniem 6 grudnia 2018 r. Natomiast skarga o wznowienie, jak wyliczył organ, została nadana w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 7 grudnia 2018r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 145a § 2 k.p.a. W związku z tym Szef CBA przyjął, że zachodzą przeszkody formalnoprawne do procedowania i odmówił wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie. Zauważył też, że termin określony w art. 145a § 2 k.p.a. jest terminem procesowym i zawitym, i podlega on ewentualnemu przywróceniu na podstawie art. 58 k.p.a. Jednakże nie jest możliwe przywrócenie terminu z urzędu, tj. bez złożenia stosownego wniosku przez osobę zainteresowaną (zob. H. Knysiak-Molczyk, Problematyka wstępnego postępowania odwoławczego, [w:] "Glosa" 2000, Nr 12, s. 6). Sam fakt dokonania określonej czynności po terminie, nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu (zob. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., I OSK 897/11, LEX nr 1082820). Następnie organ podkreślił, że składając wniosek o wznowienie postępowania, skarżący nie wnosił o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Zatem w tej sytuacji, organ nie miał żadnych podstaw aby nie uwzględniać okoliczności, że wniosek został złożony z uchybieniem ustawowego terminu na jego wniesienie. Skarżący wniósł skargę do tutejszego Sądu na postanowienie Szefa CBA nr (...) z dnia (...) lutego 2019r., utrzymujące w mocy postanowienie szefa CBA nr (...) z dnia (...) stycznia 2019r. Przedmiotowemu postanowieniu zarzucił oparcie go na sprzecznej z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP normie prawnej, wynikającej z niekonstytucyjnego przepisu § 20 ust. 1 rozporządzenia prezesa Rady Ministrów z dnia 31 stycznia 2007 r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Wniósł o uwzględnienie swojej skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia Szefa CBA nr (...) z dnia (...) lutego 2019r. w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje: Skarga musiała zostać oddalona. Zgodnie z art. 145a § 1 k.p.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi o wznowienie jest złożenie jej w terminie, wskazanym w § 2 cytowanego przepisu, tj. w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Wyrok TK z dnia 30 października 2018r. o sygn. akt K7/15 został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 6 listopada 2018r., a zatem miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg w tym dniu i upływał z dniem 6 grudnia 2018r. W niniejszej sprawie skarga o wznowienie została nadana w placówce pocztowej operatora w dniu 7 grudnia 2018r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 145a § 2 k.p.a. Sąd zdaje sobie sprawę, że z perspektywy strony 1-dniowe opóźnienie nie jest być może znaczące, ale przepisy kodeksu postępowania administracyjnego jak wszystkie ustawy procesowe, wymagają aby osoba, która uchybiła terminowi, złożyła wniosek o jego przywrócenie. Jednocześnie brak takiego wniosku, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, powoduje konieczność uznania, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że zaistniały przesłanki do odmowy wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd zobligowany był oddalić skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.