II SA/Wa 866/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko oddala skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. przeniósł z dniem [...] lutego 2025 r. [...] T.M. ze stanowiska [...] na stanowisko [...] wydziału w Komendzie Wojewódzkiej PSP w [...] w służbie stałej. Decyzja określała uposażenie stosowne dla tego stanowiska, łącznie z zachowaniem prawa do stawki uposażenia na poprzednio zajmowanym stanowisku (art. 89 ust. 1 ustawy o PSP). Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z dniem [...] lutego 2025 r. ustalono nowy regulamin organizacyjny Komendy Wojewódzkiej PSP w [...] i w związku z tym uległo likwidacji dotychczasowe stanowisko [...] wydziału w Wydziale [...], które zajmował wymieniony strażak. Organ pierwszej instancji podkreślił, że nie było możliwości przeniesienia wymienionego na stanowisko równorzędne, a najwyższym wolnym stanowiskiem było stanowisko [...] wydziału, na które przeniesiono strażaka zaskarżoną decyzją. Wystąpiły zatem przesłanki do przeniesienia na niższe stanowisko służbowe określone w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, tzn. likwidacja zajmowanego stanowiska i brak możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadniono ważnym interesem społecznym polegającym na zachowaniu ciągłości sprawnego funkcjonowania Komendy Wojewódzkiej PSP w [...]. Od powyższego rozstrzygnięcia strażak wniósł odwołanie. W jego konkluzjach podniósł, ze: "w mojej opinii połączenie wydziałów i ograniczenie ilości etatów jest złym posunięciem tak samo jak zdegradowanie mnie na niższe stanowisko służbowe. Ponadto w ostatnim czasie zostałem przeniesiony do innego pomieszczenia, które w mojej opinii nie powinno stanowić biura bo w swojej pierwotnej formie zawartej w projekcie miało pełnić funkcję warsztatową dla przyległego pomieszczenia myjni samochodowej. Pokój ten jest odizolowany od innych pomieszczeń wydziału metalowymi drzwiami a za ścianą jest myjnia samochodowa i słychać jak są myte auta co utrudnia pracę". Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego przez strażaka odwołania Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z [...] marca 2025 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu przywołał treść art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o PSP oraz nowy regulamin organizacyjny Komendy Wojewódzkiej PSP w [...], który został zatwierdzony Zarządzeniem Nr 1 Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 27 stycznia 2025 r. (Dz. Urz. KG PSP poz. 2), a który to regulamin zlikwidował Wydział [...] i Wydział [...], wprowadzając w to miejsce jeden Wydział [...]. Organ wyjaśnił także, iż nie było możliwości przeniesienia strony na stanowisko równorzędne z powodu braku odpowiednich wolnych etatów. Najwyższym wolnym stanowiskiem było stanowisko [...] wydziału, na które przeniesiono strażaka zaskarżoną decyzją. Zaznaczono, że te oba stanowiska różnią się grupą uposażenia zasadniczego: stanowisko [...] wydziału to 14 grupa, a stanowisko [...] wydziału to 13 grupa uposażenia (bezpośrednio niższe), lecz przeniesienie strony na inne stanowisko odbyło się bez zmiany jego uposażenia. Organ podkreślił, że komendant wojewódzki PSP ponosi odpowiedzialność za prawidłowe funkcjonowanie jednostki organizacyjnej i ma uprawnienia do ustalenia jej regulaminu organizacyjnego, który opiniuje wojewoda i zatwierdza Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej. Ten organ ma prawo do prowadzenia polityki kadrowej w kierowanej jednostce organizacyjnej i doboru strażaków (mianowanie i przenoszenie) na poszczególne stanowiska służbowe. Samo niezadowolenie strażaka z prowadzonej polityki kadrowej nie może stanowić skutecznego argumentu do uznania zasadności odwołania. Zwrócono też uwagę na fakt, że na stanowisko [...] w Komendzie Wojewódzkiej PSP w [...] jest od dnia [...] maja 2024 r. mianowany inny strażak. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiódł T.M. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając : - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1-2 i § 2 k.p.a. poprzez nie uchylenie decyzji KW PSP z dnia [...] stycznia 2025 r. ([...]) i nie rozstrzygnięcie co do istoty lub nie przekazanie do ponownego rozpoznania i utrzymanie w mocy decyzji KW PSP pomimo, że KW PSP prowadząc niniejsze postępowanie naruszył art. 61 § 4 k.p.a,, ponieważ nie zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania, - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1-2 i § 2 k.p.a. poprzez nie uchylenie decyzji KW PSP z dnia [...] stycznia 2025 r. ([...]) i nie rozstrzygnięcie co do istoty lub nie przekazanie do ponownego rozpoznania i utrzymanie w mocy decyzji KW PSP pomimo, że KW PSP prowadząc niniejsze postępowanie naruszył art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przez to uniemożliwił skarżącemu poznanie działań i dokumentów KW PSP, które KW PSP podjął i przeanalizował w celu analizy sytuacji kadrowej w komendzie wojewódzkiej i innych jednostkach organizacyjnych PSP i uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenie się co do tych działań i dokumentów przed wydaniem decyzji, - przekroczenie granic uznania administracyjnego przy wydawaniu skarżonej decyzji, poprzez naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 oraz art. 15 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie przez KG PSP postępowania wyjaśniającego i nie rozpoznanie i nie rozstrzygnięcie po raz drugi niniejszej sprawy poprzez nie działanie w sposób wnikliwy, nie wyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego, nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie kierowanie się logiką i doświadczeniem życiowym i przekroczenie swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez: a) nie odniesienie się do istotnych kwestii i zarzutów w sprawie takich jak minowanie Pani D. na stanowisko [...] pomimo posiadania mniejszych kompetencji i mniejszego doświadczenia niż skarżący, b) możliwości mianowania skarżącego na stanowisko [...] KW PSP w [...] oraz na stanowisko [...] Komendanta Miejskiego PSP w [...], c) nie zbadanie czy doszło do faktycznej likwidacji stanowiska pracy skarżącego i zbieranie w tym zakresie materiału dowodowego i jego nie rozpatrzenie, d) nie odwołanie się do obiektywnych kryteriów mianowania na stanowisko [...], e) nie załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes skarżącego, że skoro miał wyższe kompetencje i wyższe doświadczenie niż Pani D. to miał prawo być mianowany na stanowisko [...], f) prowadzenie sprawy w sposób nie budzący zaufanie skarżącego z racji na nierówne traktowanie skarżącego i Pani D. - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1-2 i § 2 k.p.a. poprzez nie uchylenie decyzji KW PSP z dnia [...] stycznia 2025 r. ([...]) i nie rozstrzygnięcie co do istoty lub nie przekazanie do ponownego rozpoznania i utrzymanie w mocy decyzji KW PSP pomimo, że KW PSP prowadząc niniejsze postępowanie przekroczył granice uznania administracyjnego poprzez naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80, poprzez nie działanie w sposób wnikliwy, nie wyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego, nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie kierowanie się logiką i doświadczeniem życiowym i przekroczenie swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez: a) nie mianowanie skarżącego na stanowisko [...] KW PSP w [...] oraz na stanowisko [...] Komendanta Miejskiego PSP w [...], b) przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe pomimo, że nie doszło do faktycznej likwidacji stanowiska pracy skarżącego, c) nie odwołanie się do obiektywnych kryteriów mianowania na stanowisko [...], d) nie załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes skarżącego, że skoro miał wyższe kompetencje i wyższe doświadczenie niż Pani D. do miała prawo być mianowany na stanowisko [...], e) prowadzenie sprawy w sposób nie budzący zaufanie skarżącego z racji na nierówne traktowanie skarżącego i Pani D. f) nie wykazanie przez KW PSP, że nie było stanowisk równorzędnych do stanowiska skarżącego, na które mógł być mianowany skarżący, - naruszenie art. 8 i 11 k.p.a. oraz art. 13 § 1 k.p.a. poprzez nie dążenie do polubownego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy oraz ustalania praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania i nie wyjaśnienie skarżącemu przesłanek którymi kierował się organ przy załatwieniu niniejszej sprawy, a także nie działanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, - naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji, - przekroczenie granic uznania administracyjnego przy wydawaniu skarżonej decyzji poprzez naruszenie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez: a) błędną wykładnie i uznanie że doszło do likwidacji stanowiska skarżącego b) błędne zastosowanie przez uznanie, że nie ma możliwości przeniesienia skarżącego na stanowisko równorzędne z dotychczas zajmowanym, c) finalnie utrzymanie w mocy decyzji przenoszącej skarżącego na niższe stanowisko służbowe. Powyższe zarzuty strona rozwinęła na kolejnych 13 stronach uzasadnienia skargi zwracając szczególną uwagę na materię mobbingu i dyskryminacji. Zarzuty uzupełniła też w piśmie procesowym skierowanym do tut. Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy przy wydawaniu skarżonej decyzji organ poruszał się w granicach prawa. Podstawą prawną badanego rozstrzygnięcia organ uczynił przepis art.38 ust.2 pkt 4 ustawy z 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej zgodnie z którym przesłanką fakultatywnego przeniesienia strażaka na niższe stanowisko służbowe jest likwidacja zajmowanego stanowiska i brak możliwości przeniesienia strażaka na równorzędne stanowisko. Sposób sformułowania w/przytoczonej normy prawnej świadczy niezbicie o tym, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z decyzją opartą o tzw. uznanie administracyjne. Uznaniowe działania organów nie zostały oczywiście wyłączone spod kontroli sądowej. Jednakże należy mieć na względzie to, że kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona do oceny ich zgodności z prawem. Rozpatrując skargę, Sąd zobowiązany jest zatem badać, czy przy podejmowaniu decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Nie może natomiast ingerować w słuszność dokonanego przez organ wyboru i tym samym oceniać celowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe stwierdzenia znajdują potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym jednolicie akcentuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy jedynie tej części treści decyzji uznaniowej, która powiązana jest z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10). Sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji, wypełniając treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizują określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego przeniesienia, zwolnienia czy odwołania sądy badają jedynie, czy decyzja taka nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pełnić służbę czy piastować określoną funkcję w danej jednostce organizacyjnej. Pamiętać należy także o tym, że do podjęcia omawianej decyzji uznaniowej, nie jest konieczne udowodnienie wszystkich faktów stanowiących podstawę podjęcia decyzji. Wystarczy potwierdzenie wystąpienia większości zdarzeń będących przyczyną określonego działania przełożonego. Dokonywanie przez przełożonego określonych "ruchów kadrowych" jest zaś kategorią subiektywnej oceny zaistniałych faktów, opartej na konkretnych okolicznościach mogących wywoływać wątpliwości co do celowości pozostawienia danej osoby na określonym stanowisku (vide np. wyroki NSA z 28.02.2007r. sygn. akt I OSK 324/06 czy z 26.01.2012r. sygn. akt I OSK 921/11). Przenosząc powyższe rozważania na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, iż skarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W wystarczająco wyczerpującym uzasadnieniu organ wyjaśnił motywy , jakimi kierował się przy rozstrzyganiu sprawy. Przede wszystkim wyjaśnił ziszczenie się obydwu przesłanek wskazanych w art.38 ust.2 pkt.4 ustawy o PSP. Okolicznością nie mogącą być obiektywnie kwestionowaną jest fakt, że obowiązujący w Komendzie Wojewódzkiej PSP w [...] od [...] lutego br. nowy regulamin organizacyjny, zlikwidował dwa wydziały – [...] i [...] – powołując w ich miejsce jeden wydział [...]. Wydział ten przejął zaś zadania których realizacja należała do kompetencji wydziałów zlikwidowanych. Stąd oczywistym jest, że w konsekwencji powyższego, uległo likwidacji dotychczas zajmowane przez strażaka stanowisko naczelnika jednego ze zlikwidowanych wydziałów. Skoro przestał istnieć dany wydział to logicznym jest, że przestały też istnieć wszystkie stanowiska funkcyjne w takim zlikwidowanym wydziale. W tym miejscu wyjaśnienia wymagała też okoliczność, że przejęcie przez nowo utworzony wydział zadań realizowanych dotychczas przez wydziały zlikwidowane nie świadczy o braku owej likwidacji. Czym innym jest przecież sposób organizacji Komendy Wojewódzkiej, a czym innym realizowanie przez Państwową Straż Pożarną ustawowych zadań. Jak wynika z oświadczenia organu, które zostało złożone w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia, w strukturze KW PSP w [...] nie było stanowiska równorzędnego zlikwidowanemu, na które strażak mógłby zostać przeniesiony. Odnosząc się do powyższego szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że sformułowanie użyte przez ustawodawcę w omawianym przepisie ustawy pragmatycznej tj. "nie ma możliwości przeniesienia", ma charakter bardzo szeroki. Oznacza ono zarówno sytuacje, gdy brak jest wolnych stanowisk równorzędnych, jak i sytuację, gdy w ocenie Komendanta dany strażak nie posiada kompetencji czy predyspozycji do objęcia innego – nawet wolnego stanowiska. Decyzja Komendanta w omawianym zakresie została bowiem co do zasady pozostawiona tzw. dyskrecjonalnej władzy Komendanta, który posiada wyłączną kompetencję do dobory podległej sobie kadry kierowniczej, przy pomocy której będzie realizował zadania stojące przed całą Komendą Wojewódzką. Powyższe oznacza że organ nie musiał w uzasadnieniu skarżonej decyzji udowadniać braku możliwości przeniesienia strażaka na stanowisko równorzędne. Oznacza to także to, że argumenty podnoszone w skardze ad personam wobec strażaka mianowanego na określone stanowisko, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Jak to już bowiem wcześniej wyjaśniono, to wyłącznie Komendant ma prawo doboru kadry przy pomocy której kieruje podległą sobie jednostką. Na marginesie dodać należało, iż brak powiadomienia strony o wszczęciu postępowania stanowiło uchybienie. Podstawą do uchylenia decyzji są jednak wyłącznie takie uchybienia procesowe, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (patrz art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c P.p.s.a.). W realiach niniejszej sprawy a zwłaszcza w świetle zarzutów odwołania i skargi, świadczących o chęci strony do weryfikacji przesłanek leżących u podstaw dyskrecjonalnego rozstrzygnięcia Komendanta, powyższe uchybienie nie miało nie tylko istotnego ale wręcz żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Stąd nie mogły więc również zostać uwzględnione wnioski dowodowe. Wpływu takiego nie miały też kwestie związane z materią mobbingu czy dyskryminacji, gdyż wykraczają one poza zakres przedmiotowy rozpoznawanej sprawy. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób wystarczająco prawidłowy i wyczerpujący zebrał oraz ocenił materiał dowodowy i zachowując stronie jej prawo do dotychczasowego wynagrodzenia nie pokrzywdził jej, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).