II SA/Wa 868/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J.P. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi J. P. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "organ nadzoru") z dnia [...] kwietnia 2024r. nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. (dalej: "KWP", "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w sprawie podwyższenia dodatku funkcyjnego. Z akt sprawy wynika, że raportem z dnia [...] stycznia 2024 r. J. P. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. w O. o zwolnienie go ze służby z dniem [...] lutego 2024 r. w związku z nabyciem praw emerytalnych. Organ I instancji uwzględnił w całości żądanie strony dokonując adnotacji na raporcie "Zgoda" oraz opatrując go pieczęcią i własnym podpisem w formie parafy. Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w O., działając na podstawie art. 104 ust. 2 w związku z art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 ze zm.) oraz § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015r., poz. 1236 ze zm.), dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r.", podwyższył Skarżącemu dodatek funkcyjny II kategorii od dnia 1 lutego 2024 r. do dnia 29 lutego 2024 r. o kwotę 3.250 złotych do wysokości 6.200 złotych miesięcznie. Jednocześnie rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w O. zwolnił Jacka P. ze służby w Policji na podstawie art. [...] ust. 3 ustawy o Policji z dniem [...] lutego 2024 r. W dniu [...] stycznia 2024 r., w imieniu Komendanta Głównego Policji, przeprowadzono kontrolę w trybie uproszczonym, na podstawie ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 224), w jednostce podległej Komendzie Głównej Policji, tj. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w O., której celem było zweryfikowanie prawidłowości przyznawania dodatków do uposażenia funkcjonariuszom Komendy Wojewódzkiej Policji w O. oraz jednostek jej podległych. Wstępna analiza wydanych decyzji administracyjnych wykazała wysokie prawdopodobieństwo, iż decyzja dotycząca Skarżącego obarczona jest wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej: "k.p.a.". W związku z powyższym, w dniu 25 stycznia 2024 r. Komendant Główny Policji wydał postanowienie nr 28, którym wstrzymał, na podstawie art. 159 k.p.a., wykonanie rozkazu personalnego KWP w O. z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] . W wyniku rozpatrzenia wniosku J. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, KGP postanowieniem z dnia 7 marca 2024 r. nr 86 utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] . Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia [...] lutego 2024 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnosząc o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Ponadto wniósł o: 1) dołączenie do akt niniejszego postępowania akt i sprawozdania z kontroli przeprowadzonej przez Komendę Główną Policji w styczniu 2024 r. - na okoliczność wyników tej kontroli i wniosków w niej zawartych, 2) dołączenie do akt niniejszego postępowania akt i sprawozdania z audytu przeprowadzonego przez Komendę Główną Policji w styczniu 2024 r. dotyczącego przyznawania dodatków funkcyjnych komendantom i naczelnikom odchodzącym na emerytury - na okoliczność wyników audytu i wniosków w nim zawartych, 3) zwrócenie się do komendantów wojewódzkich Policji (Komendanta Stołecznego Policji), Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP, Komendanta CBZC, Dyrektora CLKP, Dowódcy CPKP "BOA" oraz do Komendanta-Rektora Akademii Policji w Szczytnie i komendantów szkół policyjnych o udzielenie informacji o: a) wysokościach i terminach przyznawania (daty) dodatków funkcyjnych (na stałe oraz na czas określony) w okresie od października 2023 r. do lutego 2024 r. z uwzględnieniem zarówno funkcjonariuszy pozostałych w służbie, jak również zwolnionych ze służby, a dodatkowo: b) w odniesieniu do funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w okresie od października 2023 r. do lutego 2024 r. o dacie ostatniej zmiany dodatku funkcyjnego przed zwolnieniem ze służby oraz wysokości dodatku funkcyjnego przed ostatnią jego zmianą, dacie złożenia raportu o zwolnienie ze służby, dacie zwolnienia ze służby, uzasadnieniu rozkazów o podwyższeniu dodatku funkcyjnego - na okoliczność praktyki przyznawania dodatków funkcyjnych, 4) przedłożenie i załączenie informacji wskazanej w punkcie 2 lit. a, b w odniesieniu do Komendy Głównej Policji - na okoliczność praktyki przyznawania dodatków funkcyjnych, 5) załączenie informacji o datach odwołania ze stanowisk komendantów wojewódzkich Policji (Komendanta Stołecznego Policji), Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP, Komendanta CBZC, Dyrektora CLKP, Dowódcy CPKP "BOA" oraz Komendanta-Rektora Akademii Policji w Szczytnie i komendantów szkół policyjnych w okresie od października 2023 r. do lutego 2024 r. na okoliczność praktyki przyznawania dodatków funkcyjnych przez odchodzących kierowników wymienionych jednostek Policji, 6) przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność zaistnienia przesłanek uzasadniających przyznanie dodatku funkcyjnego, tj. stopnia i zakresu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków i realizacji zadań i czynności służbowych. Jednocześnie Skarżący zarzucił, iż w przedmiotowym postępowaniu naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, w szczególności nie powiadomiono go o wszczęciu tego postępowania, uniemożliwiono mu dostęp do akt sprawy, zapoznanie się z materiałem dowodowym, podjęcie jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej, a także wypowiedzenie się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. W uzasadnieniu Skarżący rozwinął powyższe zarzuty podkreślając, iż brak było podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KWP w O. z dnia z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] . Wskazał, że decyzja w przedmiocie podwyższenia dodatku funkcyjnego ma charakter uznaniowy, zaś kryterium decydującym o przyznaniu dodatku funkcyjnego jest ocena wywiązywania się funkcjonariusza z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności. KGP nie wykazał, aby ocena taka nie została wykonana przez KWP w O.. KGP zakwestionował de facto wysokość przyznanego dodatku, podczas gdy wysokość ta mieści się w granicach określonych w § 8 ust. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ nadzoru odwołał się do art. 15, art. 16 i art. 156 § 1 k.p.a., podkreślając zasadę trwałości decyzji ostatecznych oraz reguły postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Dalej KGP przytoczył treść § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r., stanowiącego podstawę wydania kwestionowanego rozkazu personalnego. Podał, że przepis ten ustanawia dwa kryteria, w oparciu o które możliwe jest podwyższenie dodatku funkcyjnego policjanta, o którym mowa w § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia. Pierwszym kryterium (koniecznym, a zarazem niezbędnym, bo umożliwiającym zastosowanie drugiego) jest ocena wywiązywania się przez policjanta z obowiązków i realizacji przez niego zadań i czynności służbowych. Ustalenie, że zaistniała ta przesłanka (wstępna) czyni dopiero możliwym podwyższenie mu tego dodatku w granicach określonych w § 8 ust. 4 tego rozporządzenia. KGP zaznaczył również, że decyzja w przedmiocie podwyższenia dodatku funkcyjnego ma charakter uznaniowy. Przekroczenie granic tego uznania zachodzi w sytuacji, gdy wobec ustalonego stanu faktycznego zaistniałaby nieuzasadniona dysproporcja pomiędzy oceną wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacją przez niego zadań i czynności służbowych a wysokością przyznanego mu (podwyższonego mu) dodatku funkcyjnego, w granicach, o których mowa w § 8 ust. 4 tego rozporządzenia. Uznaniowy charakter decyzji nie wyłącza stwierdzenia jej nieważności z tego tylko powodu, że wysokość podwyższonego dodatku funkcyjnego mieści się w granicach określonych w § 8 ust. 4 ww. rozporządzenia. Takie rozumienie ww. przepisu sytuowałoby określoną w nim przesłankę (tj. ocenę wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych) jako iluzoryczną, niewymagającą przez organ dowodzenia (wykazania, w konkretnie ustalonym stanie faktycznym sprawy), a także niepodlegającą żadnej analizie. Dalej organ nadzoru wskazał, że KWP w O. uzasadniał rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] oceną wywiązywania się przez Skarżącego z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem rangi zajmowanego stanowiska służbowego, a także zakresu ponoszenia odpowiedzialności oraz rodzaju posiadanych kwalifikacji służbowych. Zdaniem KGP nie może budzić wątpliwości, że przełożony właściwy w sprawach osobowych był uprawniony do skorzystania z przedmiotowego instrumentu. Istotne jest jednak to, że KWP w O. w żaden sposób nie dokonał takiej oceny wywiązywania się przez stronę z obowiązków oraz realizacji przez nią zadań i czynności służbowych, która mogłaby stanowić podstawę do podwyższenia policjantowi dodatku funkcyjnego od dnia [...] lutego 2024 r. do dnia [...] lutego 2024 r. o kwotę 3.250 złotych. Na dokonaną ocenę służby policjanta organ powołał się wyłącznie w uzasadnieniu rozkazu personalnego, przy czym uzasadnienie to jest tożsame z uzasadnieniem zawartym w rozkazie personalnym KWP w O. z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...]. Wówczas jednak te same okoliczności, tj. dokonana ocena postawy i zaangażowania tego policjanta w służbie stanowiły podstawę do podwyższenia dodatku funkcyjnego o kwotę 250 złotych. W kwestionowanym rozkazie personalnym tożsame okoliczności powodują podwyższenie należnego policjantowi dodatku funkcyjnego o kwotę ponad trzynastokrotnie wyższą niż w analogicznej decyzji wydanej niespełna dwa miesiące przed tym jak wydano decyzję z dnia [...] stycznia 2024 r. Jednocześnie skutkowało to podwyższeniem przysługującego stronie dodatku funkcyjnego z kwoty 2.750 złotych, o kwotę 3.250 złotych, tj. do 6.000 złotych, a zatem tą decyzją dodatek funkcyjny (po upływie niespełna dwóch miesięcy od jego poprzedniego podwyższenia) został ponownie podwyższony o 118%. Nie sposób przyjąć, zdaniem KGP, że ocena tych samych przymiotów funkcjonariusza, a zatem wywiązywania się przez niego z obowiązków służbowych oraz sposobu realizacji zadań i czynności służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym w tak krótkim czasie (zwłaszcza, że brak jest jakichkolwiek informacji, by stopień wywiązywania się przez policjanta z jego obowiązków służbowych lub realizacja zadań i czynności służbowych na zajmowanym przez niego stanowisku wzrosły w sposób niewspółmierny w stosunku do poprzedniego okresu) zwiększyła się aż tak diametralnie, aby uzasadniało to podwyższenie ponad dwukrotnie przysługującego mu dodatku funkcyjnego. Organ podkreślił, iż nie bez znaczenia dla tej sprawy pozostaje również to, że zgodnie z § 8 ust. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r., dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi w stawce kwotowej, w wysokości uzależnionej od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej przez tego policjanta jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych, wynoszącej miesięcznie nie mniej niż 20% i nie więcej niż 70% (dodatek funkcyjny II kategorii). Skarżący pełnił służbę na stanowisku naczelnika Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych KWP w O. nieprzerwanie od dnia [...] grudnia 2020 r., kiedy to został mianowany na to stanowisko. Wówczas przyznano mu dodatek funkcyjny w wysokości 1.900 złotych. Dodatek ten systematycznie, w okresie pełnionej przez niego służby na tym stanowisku, tj. przez okres nieco ponad 3 lata, był podnoszony zarówno na stałe, jak i na czas określony (o kwotę: 500 zł, 100 zł, 150 zł, 300 zł, 250 zł). Wobec tego, skoro przez okres sprawowania funkcji naczelnika Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych KWP w O. ranga tego stanowiska, zakres ponoszonej odpowiedzialności, rodzaj i poziom posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych nie uległy zmianie i w każdym przypadku uzasadnienie podwyższenia dodatku stanowiły te same okoliczności świadczące o takiej samej, dokonanej przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych, wzorowej ocenie wywiązywania się przez tego policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, to nie sposób a priori przyjąć, że taka sama ocena w okresie nieco ponad 3 lat stanowi podstawę do podwyższenia dodatku o kilkaset złotych, a tylko w ciągu niespełna dwóch miesięcy te same okoliczności stanowią podstawę do jednorazowego podwyższenia o kwotę 3.250 złotych. Nie ma przy tym w tej sprawie znaczenia, zdaniem KGP, że podwyższenie tego dodatku nastąpiło na czas określony, bowiem okres od dnia [...] lutego 2024 r. do dnia [...] lutego 2024 r. - przyznania tego dodatku - przypadł na miesiąc, w którym Skarżący został zwolniony ze służby w Policji, o czym przełożony miał doskonałą wiedzę, bowiem w dniu [...] stycznia 2024 r. policjant złożył do niego pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby w Policji, a przełożony w tym samym dniu wydał wobec niego zarówno rozkaz personalny o podwyższeniu mu dodatku funkcyjnego, jak i o zwolnieniu ze służby w Policji. Przy czym zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo policjanta do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Z kolei wysokość ostatnio należnego policjantowi uposażenia przekłada się wprost na wysokość świadczenia emerytalnego, które - w związku z nabyciem przez stronę uprawnień emerytalnych - będzie mu przysługiwało po zwolnieniu ze służby w Policji. W ocenie KGP wymienione okoliczności dobitnie wskazują, że decyzja o podwyższeniu dodatku funkcyjnego w takiej wysokości nie miała żadnego uzasadnienia, bo nie była niewątpliwie podejmowana w oparciu o ocenę, o której mowa w § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Organ w ogóle nie ustalił stanu faktycznego pozwalającego na dokonanie oceny w oparciu o ten przepis, która pozwalałaby na tak rażąco niewspółmierne podwyższenie dodatku funkcyjnego w stosunku do należnego temu policjantowi, wobec czego nie można w tym przypadku mówić o przekroczeniu granic uznania administracyjnego, ale o skrajnej dowolności, rażąco naruszającej przepis § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. W sytuacji natomiast, gdy organ zastosował inne kryterium niewypełniające przesłanki objętej tym przepisem, to również świadczy to w dobitny sposób o tym, że ocena zawarta w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji ma charakter jedynie pozorny, co w konsekwencji bezsprzecznie dowodzi o rażącym naruszeniu tego przepisu. Zdaniem organu kwestionowana decyzja o podwyższeniu dodatku funkcyjnego uwzględniała wyłącznie partykularny interes zwalnianego ze służby policjanta. Odnosząc się do zarzutów i argumentów odwołania KGP uznał je za nieuzasadnione. Wskazał, iż czynności, których wykonania żądał pełnomocnik Skarżącego, nie są istotne z punktu widzenia przedmiotowego postępowania. Istotne w tym przypadku było wyłącznie ustalenie istnienia wady kwalifikowanej wydanej decyzji, przy czym materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał na ustalenie prawdy materialnej i dokonanie oceny w tym zakresie. Zaznaczył także, że brak jest podstaw do porównywania sytuacji dotyczących przypadków podwyższenia dodatków funkcyjnych innym funkcjonariuszom. Każda sprawa ma charakter indywidualny. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję stwierdzającą istnienie wady kwalifikowanej, musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Nadto KGP stwierdził, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem Skarżący został zawiadomiony (postanowieniem z dnia [...] stycznia 2024 r. nr 28) o wdrożeniu przez KGP postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2023 r. W skardze na powyższą decyzję złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. P., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o stwierdzeniu nieważności rozkazu personalnego o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, pomimo braku zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa; - art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego i obywateli, w tym słusznego interesu funkcjonariusza, jednostronną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego; - art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; - art. 75 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę uwzględnienia żądania Skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodów, pomimo iż mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i dotyczyły okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia; - art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 61 § 4 k.p.a., art. 73 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez m.in. niepowiadomienie strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, brak uniemożliwienia dostępu do akt sprawy i zapoznania się z materiałem dowodowym, uniemożliwienie wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, co skutkowało pozbawieniem strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu. W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji KGP z dnia [...] stycznia 2024 r., a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo wie o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", Skarżący wniósł o: 1) zwrócenie się do Komendanta Głównego Policji o przedłożenie akt wszczętych i zakończonych postępowań administracyjnych w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazów personalnych nr [...], [...] oraz [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w O., na okoliczność sposobu zakończenia ww. postępowań, innej praktyki organu rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, naruszenie przez organ zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, 2) zwrócenie się do Komendanta Głównego Policji o dołączenie do akt niniejszego postępowania akt i sprawozdania z kontroli przeprowadzonej przez Komendę Główną Policji w styczniu 2024 r., na okoliczność wyników kontroli i wniosków w niej zawartych, 3) zwrócenie się do Komendanta Głównego Policji o dołączenie do akt postępowania akt i sprawozdania z audytu przeprowadzonego przez Komendę Główną Policji w styczniu 2024 r. dotyczącego przyznawania dodatków funkcyjnych komendantom i naczelnikom odchodzącym na emeryturę, na okoliczność wyników audytu i wniosków w nim zawartych, 4) zwrócenie się za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji (który posiada odpowiednie rejestry) do Komendantów Wojewódzkich (Stołecznego Policji), komendantów: BSWP, CLKP, CBŚP, CBZC, CPKP "BOA, Komendanta Rektora Akademii Policji w Szczytnie oraz szkół policyjnych o udzielenie informacji o: - wysokościach i terminach przyznawania (daty) dodatków funkcyjnych (na stałe oraz na czas określony) w okresie od października 2023 r. do końca lutego 2024 r. z uwzględnieniem zarówno funkcjonariuszy pozostałych w służbie, jak również zwolnionych ze służby, a dodatkowo: - w odniesieniu do funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w okresie od października 2023 r. do końca lutego 2024 r. o dacie ostatniej zmiany dodatku funkcyjnego przed zwolnieniem ze służby oraz wysokości dodatku funkcyjnego przed ostatnią jego zmianą, dacie złożenia raportu o zwolnienie ze służby, dacie zwolnienia ze służby, uzasadnień rozkazów o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, na okoliczność praktyki przyznawania dodatków funkcyjnych; 5) zwrócenie się o przedłożenie informacji jak w punkcie 3 w odniesieniu do Komendy Głównej Policji, na okoliczność praktyki przyznawania dodatków funkcyjnych; 6) zwrócenie się do Komendanta Głównego Policji o przedłożenie informacji o datach odwołania ze stanowisk Komendantów Wojewódzkich (Stołecznego Policji), komendantów: BSWP, CLKP, CBŚP, CBZC, CPKP "BOA", Komendanta Rektora Akademii Policji w S. w okresie od października 2023 r. do końca lutego 2024r. na okoliczność praktyki przyznawania dodatków funkcyjnych przez odchodzących kierowników ww. jednostek; 7) przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi - albowiem dowody te są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodują nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W motywach skargi Skarżący wskazał w szczególności, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja KWP w O. z dnia [...] stycznia 2024 r. jest dotknięta wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja została wydana przez uprawniony do tego organ, na czas pełnienia przez skarżącego służby na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku i w granicach stawek wynikających z § 8 ust 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Decyzja w przedmiocie przyznania dodatku funkcyjnego ma charakter uznaniowy, a zatem przełożony właściwy w sprawach osobowych był uprawniony do skorzystania z przedmiotowego instrumentu. W ocenie Skarżącego, jedyną przesłanką, jaką kierował się Komendant Główny Policji stwierdzając nieważność ww. decyzji, jest brak akceptacji dla wysokości przyznanego dodatku funkcyjnego. Ten jednak argument (wysokość dodatku) i ewentualna odmienna ocena wywiązywania się funkcjonariusza z realizacji zadań i czynności służbowych nie może być podstawą do przyjęcia, że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, a także o oddalenie wniosków dowodowych. W uzasadnieniu organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wskazując na bezzasadność podniesionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2492 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Rozpatrując skargę wedle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2024r. została wydana w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] , który to organ, działając na podstawie art. 104 ust. 2 w związku z art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, podwyższył Skarżącemu - J. P. dodatek funkcyjny II kategorii od dnia[...] lutego 2024 r. do dnia [...] lutego 2024 r. o kwotę 3.250 złotych do wysokości 6.000 złotych miesięcznie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zasada trwałości decyzji administracyjnej określona w art. 16 k.p.a. pozwala wyprowadzić wniosek, że stwierdzenie nieważności decyzji, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek (podstaw) stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym i samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Obowiązkiem organu nadzoru badającego decyzję administracyjną w tym trybie jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. Organ nadzoru badając, czy w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., nie gromadzi nowego materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 30 października 2012r., sygn. akt I OSK 1657/11; z dnia 1 grudnia 2023r., sygn. akt I OSK 1505/20; publ. CBOSA). Organ nadzoru nie jest bowiem kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum, lecz ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych ww. przepisem. Stosownie do art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania a jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowane, że przesłanki określone w punktach 1, 3, 4, 5, 6 i 7 art. 156 § 1 k.p.a. nie wystąpiły. Decyzję wydał organ właściwy w ówczesnym stanie prawnym, była ona pierwszą decyzją w tej sprawie, decyzję skierowano do strony postępowania, nie była ona niewykonalna, nie zawierała też wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Nie zachodzi również okoliczność, o której mowa w zdaniu pierwszym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. kwestionowana decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej. Kwestią sporną jest natomiast to, czy Komendant Wojewódzki Policji w O. wydając rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] "rażąco naruszył prawo". Jak stanowi bowiem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisem prawa, który nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być zaakceptowana z punktu widzenia zasady praworządności. O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, jakie wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 1310/21 r.; z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2976/18; publ. CBOSA). Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, ponieważ odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Przyczyną powstania wady kwalifikowanej decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., może być nie tylko naruszenie przepisów prawa materialnego, ale również naruszenie szczególnie istotnych przepisów procesowych. W tym ostatnim przypadku, przypisanie decyzji wady nieważności dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie przepisów procesowych ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt I OSK 127/14; CBOSA). W odniesieniu do tych przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, zostały zastosowane nieprawidłowo albo w ogóle nie byłyby zastosowane. W orzecznictwie podkreśla się także, że naruszenie w sposób rażący przepisów postępowania administracyjnego może mieć miejsce w razie popełnienia kardynalnych uchybień podstawowym obowiązkom organu i równie ważnych naruszeń praw strony (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 1603/19; j.w.). Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym nie wystarczy samo tylko stwierdzenie o tym, iż doszło do takiego naruszenia prawa. Organ zobowiązany jest do wykazania, że uchybienie jakim dotknięta jest kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, ma charakter kwalifikowany i stanowi rażące naruszenie prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew ustanowionemu nakazowi lub zakazowi. Tylko wówczas treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią zaprzeczenie stanu prawnego. Co istotne zatem, z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde naruszenie prawa, a jedynie dyskwalifikujące decyzję w takim stopniu, iż niezbędne jest zniweczenie wszelkich jej następstw w taki sposób jakby gdyby od początku nie została wydana. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 6f ustawy o Policji, komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania. W myśl 104 ust. 2 ww. ustawy policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Szczegółowe zasady przyznawania tego dodatku określa natomiast rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. W rozpoznawanej sprawie Komendant Główny Policji uznał, że wydając rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2024 r nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w O. rażąco naruszył § 8 ust. 5 pkt 1 powołanego rozporządzenia, który stanowi, iż dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 4. Stosownie zaś do § 8 ust. 4 rozporządzenia dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi w stawce kwotowej, w wysokości uzależnionej od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej przez tego policjanta jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych, wynoszącej miesięcznie nie mniej niż 20% i nie więcej niż: 1) w I kategorii - 80%, 2) w II kategorii - 70%, 3) w III kategorii - 60% - podstawy wymiaru stanowiącej sumę należnego policjantowi uposażenia zasadniczego oraz dodatku za stopień w stawce ustalonej dla policyjnego stopnia etatowego odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu. Organ nadzoru stwierdzając nieważność rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2024 r. wskazał, iż Komendant Wojewódzki Policji w O. nie dokonał oceny wywiązywania się przez Skarżącego z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, która mogłaby stanowić podstawę do podwyższenia policjantowi dodatku funkcyjnego od dnia [...] lutego 2024 r. do dnia [...] lutego 2024 r. o kwotę 3.250 złotych. Na dokonaną ocenę służby policjanta Komendant Wojewódzki Policji w O. powołał się bowiem wyłącznie w uzasadnieniu rozkazu personalnego, przy czym uzasadnienie to jest tożsame z uzasadnieniem zawartym we wcześniejszym rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...]. Wówczas jednak te same okoliczności, tj. dokonana ocena postawy i zaangażowania tego policjanta w służbie stanowiły podstawę do podwyższenia dodatku funkcyjnego o kwotę 250 złotych. Według Komendanta Głównego Policji wymienione okoliczności wskazują, że decyzja o podwyższeniu dodatku funkcyjnego w takiej wysokości nie miała żadnego uzasadnienia, bo nie była podejmowana w oparciu o ocenę, o której mowa w § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Zdaniem organu, Komendant Wojewódzki Policji w O. w ogóle nie ustalił stanu faktycznego pozwalającego na dokonanie oceny w oparciu o ten przepis, która pozwalałaby na tak rażąco niewspółmierne podwyższenie dodatku funkcyjnego w stosunku do należnego temu policjantowi, wobec czego nie można w tym przypadku mówić o przekroczeniu granic uznania administracyjnego, ale o skrajnej dowolności, rażąco naruszającej przepis § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie powyższego stanowiska nie podziela. Z przepisu § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. wynika, że kwestia podwyższenia, na stałe lub na określony czas, dodatku funkcyjnego pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych może podwyższyć omawiany dodatek. Jest okolicznością niesporną, że decyzja o podwyższeniu dodatku funkcyjnego wydana na podstawie powyższego przepisu ma charakter decyzji uznaniowej. W przypadku takiej decyzji istotne jest aby nie nosiła ona cech dowolności, tj. aby organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz aby wybór jakiego się dokonuje, nastąpił po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy z punktu widzenia obowiązujących przepisów. Jak podaje się w doktrynie, "tzw. luzy decyzyjne, z których korzysta organ przy wydawaniu decyzji, są związane przede wszystkim z koniecznością oceny stanu faktycznego lub istotnych jego elementów, a wobec tego dopiero jawne wyjście poza granice tych luzów, czy też wykorzystanie ich w celu innym niż określone w przepisach prawnych może stanowić podstawę do stwierdzenia, że naruszenie miało charakter rażący." (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postepowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2019 r., s. 993). W judykaturze przyjmuje się, że w odniesieniu do tego rodzaju decyzji rażącym naruszeniem prawa jest tylko szczególnie istotne naruszenie granic tego uznania. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 lipca 1996 r. o sygn. akt III ARN 19/96 (OSNAPiUS 1997/4, poz. 44), w przypadku gdy prawodawca pozostawia organowi wydającemu decyzję swobodę w ocenie lub wyborze konsekwencji stosowanej przezeń normy prawnej, rażącym naruszeniem prawa jest tylko szczególnie istotne (rażące) naruszenie wymienionych ram swobody oceny lub uznania. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich okoliczności, które uzasadniałyby uznanie, iż wydany rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] rażąco narusza prawo. Proste zestawienie treści kwestionowanego rozstrzygnięcia oraz treści przepisu stanowiącego podstawę podwyższenia dodatku funkcyjnego (§ 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r.,) nie pozwala bowiem na uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia ram uznania administracyjnego. O ile zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, iż uzasadnienie rozkazu personalnego o podwyższeniu skarżącemu dodatku funkcyjnego o kwotę 3.250 złotych można było uznać za dość ogólne i lakoniczne, o tyle nie można stwierdzić, że wydane rozstrzygnięcie nie było prawnie dopuszczalne oraz aby nie nastąpiło po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych z punktu widzenia normy zawartej § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Z uzasadnienia powyższego rozkazu personalnego wynika, że organ wziął pod uwagę te okoliczności, które powinien był wziąć pod rozwagę podejmując tego rodzaju decyzję. Należy jednocześnie podkreślić, że w doktrynie i orzecznictwie do katalogu uchybień procesowych stanowiących rażące naruszenie prawa, nie zalicza się lakoniczności, czy ogólnikowości uzasadnienia decyzji. Natomiast ewentualne wadliwości dotyczące przeprowadzenia postępowania dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.) mogą - co do zasady - stanowić przedmiot oceny organu II instancji w postępowaniu odwoławczym w toku zwykłego postępowania administracyjnego, nie zaś w postępowaniu nadzwyczajnym. Należy jednocześnie zaznaczyć, że Komendant Główny Policji stwierdzając nieważność rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2024 r. nie podważył ustaleń Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. co do oceny wywiązywania się przez Skarżącego z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych. Nie zakwestionował, że Skarżący wzorowo wywiązywał się z obowiązków służbowych. Komendant Wojewódzki Policji w O. był natomiast do dokonania takiej oceny uprawniony w świetle przepisu § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. jako przełożony funkcjonariusza, a ocenę tę mógł oprzeć na swojej wiedzy co do wywiązywania się przez Skarżącego z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych. Ponadto, zdaniem Sądu, kontrolą w postępowaniu nieważnościowym w zakresie przesłanki rażącego naruszenia prawa nie mogą być objęte te części treści decyzji uznaniowej, które wiążą się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumieniem celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Poprzez nadzwyczajny tryb, jakim jest postępowanie nieważnościowe, nie jest dopuszczalne - w takim zakresie jak uczynił to organ w tej konkretnej sprawie - wkraczanie w kompetencje organów i ocenianie słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji oraz treść decyzji stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Z takim jednak przypadkiem nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Sam fakt kwestionowania rozstrzygnięcia, bądź niezgadzanie się z jego treścią, czy dokonaną oceną stanu faktycznego, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 2024 r. stwierdzająca nieważność rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] , wydane zostały z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Stąd też należało wyeliminować je z obrotu prawnego. Końcowo należy wyjaśnić, że Sąd oddalając na rozprawie w dniu [...] grudnia 2024 r. wnioski dowodowe złożone w skardze kierował się dyspozycją art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w doktrynie oraz orzecznictwie postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami tego postępowania i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Kierując się tymi wskazówkami Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania dowodów uzupełniających zawnioskowanych w skardze dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Należy przy tym pamiętać, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nieważnościowym, które rządzi się określonymi regułami. W takim postępowaniu nie rozstrzyga się sprawy ponownie, nie gromadzi dowodów, nie ustala stanu faktycznego. Postępowanie nadzwyczajne ma na celu jedynie zweryfikowanie określonego rozstrzygnięcia pod kątem wad kwalifikowanych. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 złotych, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. 2023 r., poz. 1964).