II SA/Wa 874/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA: Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA: Joanna Kube (spr.), Protokolant Izabela Filipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2008 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania ryczałtu z tytułu przeniesienia służbowego -oddala skargę- K. P. został przeniesiony służbowo z B. do W. rozkazem personalnym Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...]. W dniu 20 grudnia 2007 r. wymieniony objął obowiązki służbowe w nowym miejscu pełnienia służby i w dniu 7 stycznia 2008 r. zwrócił się do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w W. z wnioskiem o wypłatę należności z tytułu przeniesienia służbowego. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] przyznał mu dietę za pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania, ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu do nowego miejsca zamieszkania oraz odmówił przyznania ryczałtu z tytułu przeniesienia służbowego. Po rozpatrzeniu odwołania K. P. od ostatnio powołanej decyzji w zakresie odmowy przyznania mu ryczałtu w sprawie przeniesienia, Dowódca Sił Powietrznych decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję na mocy przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej kpa w zw. z art. 8 ust. 1, art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), § 5 ust. 1 w zw. § 3 ust. 1 pkt 3 oraz § 9 pkt 3 w z zw. z § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.). Organ wskazał, że ryczałt z tytułu przeniesienia nie przysługuje wnioskodawcy, ponieważ został on przeniesiony do miejscowości, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne z miejscowością, w której żołnierz jest zameldowany na pobyt stały. K. P. jest zameldowany na stałe w S., a został przeniesiony służbowo do W. Najbardziej dogodnym dojazdem pomiędzy tymi miejscowościami jest przejazd pociągiem pośpiesznym. Czas przejazdu pociągiem w jedną stronę pomiędzy stacją S., a stacją W. wynosi około 35 minut. Przejazd w obie strony więc wynosi 1 godzinę i 10 minut. Skoro więc przejazd ten nie przekracza dwóch godzin, to S., według reguł określonych w § 2 pkt 7 rozporządzenia z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe, jest miejscowością, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne z W., a więc stosownie do § 9 ust. 3 tego rozporządzenia nie ma podstaw do przyznania ryczałtu z tytułu przeniesienia. Organ uznał, że do wyliczenia czasu dojazdu z S. do W. nie jest możliwe uwzględnienie czasu dojazdu z S. do stacji W., ponieważ obliczając czas dojazdu pomiędzy stacją zamieszkania, a miejscem pełnienia służby nie uwzględnia się dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której żołnierz dojeżdża, oraz miejscowości w której wykonuje obowiązki służbowe. Zwrócono uwagę, że ze stacji S. nie ma bezpośredniego połączenia do przystanku W. i aby dojechać do tej stacji konieczna jest przesiadka na stacji W. łącząca się z przejściem z tej stacji na przystanek kolejowy W. (10 minut). W związku z tym organ stwierdził, że przejazd z przystanku W. do przystanku W. odbywa się w obrębie miejscowości, w której zainteresowany pełni służbę wojskową i nie może zostać wliczony do czasu dojazdu, determinującego prawo żołnierza do ryczałtu z tytułu przeniesienia służbowego. W skardze do Sądu K. P. zakwestionował wydaną w jego sprawie decyzję Dowódcy Sił Powietrznych i wniósł o jej uchylenie. Stwierdził, że najbliżej zlokalizowaną miejsca pełnienia przez niego służby jest stacja W. i czas dojazdu od tej stacji do stacji najbliższej miejsca zamieszkania tj., stacji S. wraz z przesiadkami wynosi 1 godzinę i 5 minut, co daje łącznie w obie strony 2 godziny i 10 minut, a tym samym jego przeniesienie służbowe nie jest przeniesieniem do miejscowości, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne w rozumieniu powoływanego rozporządzenia. Podkreślił, że przejazd na wskazanej trasie, tj. W. - S. jest jednolitym połączeniem komunikacyjnym w obowiązującym rozkładzie jazdy PKP i na tę okoliczność nadesłał bilet kolejowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania przysługują należności za przeniesienia i podróże służbowe. Minister Obrony Narodowej w rozporządzeniu wykonawczym z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienie i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.), przewidział w przepisie § 5 przyznanie żołnierzowi przeniesionemu do pełnienia służby w innej miejscowości ryczałtu z tytułu przeniesienia. Jednocześnie w § 9 pkt 3 tego rozporządzenia wyłączono przyznanie tej należności m. in. w razie przeniesienia służbowego do miejscowości, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne z miejscowością, w której żołnierz jest zameldowany na pobyt stały. Miejscowość, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne to zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 7 tego rozporządzenia to miejscowość, do której czas dojazdu publicznymi środkami transportu, przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania, bez uwzględnienia dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której żołnierz dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe, z tym że w przypadku gdy do tej miejscowości istnieją różne możliwości dojazdu, do obliczenia czasu dojazdu przyjmuje się czas jazdy ze stacji (przystanku) o najdogodniejszym połączeniu. Istota sprawy sprowadza się do ustalenia, czy z W. istnieje dogodne połączenie komunikacyjne z S. gdzie skarżący jest zameldowany na pobyt stały. Zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia ma kwestia, czy stacją (przystankiem) najbliższej miejsca pełnienia służby przez K. P. jest stacja W., czy też W. Zdaniem Sądu, organy administracji prawidłowo przyjęły, że Stacja W. nie jest stacją najbliższą miejsca pełnienia służby skarżącego. Z tej bowiem stacji skarżący dojeżdża do stacji W., która znajduje się w obrębie miejscowości w której żołnierz wykonuje obowiązki służbowe, a zatem zgodnie z dyspozycją § 2 ust. 7 rozporządzenia dojazdu na trasie W. - W. nie uwzględnia się przy obliczaniu czasu dojazdu z miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe do miejscowości zamieszkania. Stacja W. mogłaby być uznana za najbliższą miejsca wykonywania obowiązków służbowych gdyby skarżący dojeżdżał z niej bezpośrednio do S. lub też w trakcie przejazdu z tej stacji do miejsca zamieszkania, przesiadał się poza obrębem W. i S. W związku z niekwestionowanym ustaleniem, że czas dojazdu publicznymi środkami transportu przewidziany w rozkładzie jazdy z W. do S. nie przekracza w obie strony dwóch godzin, należy przyjąć, że skarżący został przeniesiony służbowo do miejscowości, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne z miejscowością, w której jest zameldowany na pobyt stały. W konsekwencji ryczałt z tytułu przeniesienia mu nie przysługuje. Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).