II SA/Wa 874/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 19 października 2009 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. A. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata M. A.: tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 39,60 zł (trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem 22% podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 lipca 2009 r. odrzucił skargę wniesioną przez B. G. na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w przedmiocie rozwiązania z nim stosunku pracy. Na wniosek skarżącego, postanowieniem z dnia 2 września 2009 r., zostało przyznane mu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla B. G. adw. M. A. Po złożeniu do akt pełnomocnictwa, pismem z dnia 28 września 2009 r., ustanowiony adwokat poinformował, że w niniejszej sprawie napisał opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia i przesłał ją skarżącemu. Do pisma została dołączona kopia przedmiotowej opinii. Jednocześnie pełnomocnik zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej B. G. z urzędu. W piśmie z dnia 13 października 2009 r. oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem. Z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Przepis ten stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty za sporządzenie takiej opinii przez adwokata, który nie występował w sprawie przed sądem I instancji, wynosi 75 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, albo adwokat nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie adwokat M. A. został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu dla B. G. po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia odrzucającego wniesioną przez niego skargę, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji. Jak wynika z pisma adwokata z dnia 28 września 2009 r., udzielona skarżącemu pomoc polegała na sporządzeniu opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od ww. orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Należało więc przyjąć, iż w tym wypadku podstawą ustalenia minimalnej stawki wynagrodzenia jest § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia. Równocześnie, jak wynika z powołanego wyżej przepisu, "jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji", wskaźnik procentowy stawki, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, wynosi 75 %. Natomiast wysokość stawki, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 zależy od tego, czy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. a), czy adwokat domaga się wynagrodzenia za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. b), czy też adwokat występował w innej sprawie (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c). Niniejsza sprawa należy do tej ostatniej kategorii, z uwagi na to, że dotyczyła skargi na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy - a więc nie była sprawą, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a także adwokat nie sporządził w tej sprawie skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego. Z tego względu ustalono, że w tej sprawie wysokość "stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1" rozporządzenia, wynosi 240 zł. Należało więc przyjąć, że należne pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie wynosi 75% z 240 zł, czyli 180 zł i powinno być podwyższone o kwotę 39,60 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 22 %, co łącznie stanowi kwotę 219, 60 zł. Ponadto, w niniejszej sprawie adw. M. A. podał, że przesłał stronie, której świadczył pomoc prawną z urzędu, sporządzoną opinię, a także - stosownie do § 20 rozporządzenia, złożył wymagane oświadczenie. Z uwagi na to, że zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie ustanowionemu pełnomocnikowi z urzędu żądanego wynagrodzenia, na podstawie art. 250 ppsa w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ppsa oraz stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, postanowiono, jak w sentencji. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).