II SA/Wa 879/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jacek Fronczyk Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi T. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby – oddala skargę – [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwolnił T. S. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2013 r. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. rozkazowi nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podał, iż z informacji uzyskanych od prokuratora Prokuratury Rejonowej P. z dnia [...] października 2012 r. wynika, że funkcjonariuszowi przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw z art. 228 § 3 Kk oraz z art. 231 § 2 Kk w zw. z art. 271 § 3 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk, tj. przestępstw umyślnych w związku z wykonywaniem przez niego czynności służbowych – kontroli bezpieczeństwa ruchu drogowego w patrolu zmotoryzowanym, przyjęcia korzyści majątkowej w zamian za bezpodstawne odstąpienie od nałożenia mandatów karnych za przekroczenie dopuszczalnej prędkości. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. zastosowano wobec podejrzanego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych. Ponadto w dniu [...] grudnia 2012 r. został skierowany przeciwko ww. policjantowi akt oskarżenia do Sądu. Organ stwierdził, że policjant, któremu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa lub przestępstw ściganych z urzędu, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii", a pozostawienie go w służbie narusza ważny interes służby. Natomiast rygor natychmiastowej wykonalności organ uzasadnił interesem społecznym, wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. W odwołaniu od powyższego rozkazu T. S. zarzucił mu naruszenie: 1. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka umożliwiająca zwolnienie go ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby oraz błędnym przyjęciu, że zasada uznania administracyjnego przy ww. fakultatywnym zwolnieniu może sprowadzić się do dowolnego podejmowania przez organ decyzji jedynie w oparciu o fakt wszczęcia przeciwko odwołującemu postępowania karnego (naruszenie zasady domniemania niewinności), 2. art. 25 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędne uznanie, że odwołujący nie spełnia wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii. Z uwagi na powyższe wniósł o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu podał, że materialnoprawną podstawą zwolnienia odwołującego ze służby jest przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji stanowiący, iż policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone, jednakże w praktyce na podstawie ww. przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, a przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Ponadto ustalenie treści tego pojęcia ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który dokonuje w tym zakresie wykładni przepisów prawnych i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je okolicznościami faktycznymi sprawy. Organ zauważył, że zwolnienie na przedmiotowej podstawie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Zatem decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes policjanta (art. 7 K.p.a.). W jego ocenie Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając w granicach uznania administracyjnego, w sposób dostateczny wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji (art. 7 i art. 10 § 1 i art. 77 K.p.a.), rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie. Komendant Główny Policji wskazał, że w dniu [...] października 2012 r. wymienionemu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw z art. 228 § 3 Kk, art. 231 § 2 Kk oraz art. 231 § 2 Kk w zw. z art. 271 § 3 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk, tj. zarzuty dotyczące przyjęcia korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Policji w zamian za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa, niedopełnienie obowiązków służbowych oraz poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne i działanie na szkodę interesu publicznego. Pozostawanie pod zarzutem m.in. przyjęcia korzyści majątkowej w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi, a także niedopełnienia obowiązków, jest zaś zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Natomiast policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i w świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji. Sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, może być uznane za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia bowiem społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Ponadto wiele uprawnień Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich. Stąd też nie do pogodzenia jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, wymaganej przepisem art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Organ podniósł też, że policjantów obowiązują rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy, w tym m.in. dotyczących ślubowania. Zwrócił uwagę również na okoliczność, że spełniona została przesłanka z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Natomiast wobec zarzutu naruszenia zasady domniemania niewinności stwierdził, iż zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy nie koliduje w jakimkolwiek stopniu z obowiązującą w postępowaniu karnym ww. zasadą, natomiast jej zastosowanie w postępowaniu administracyjnym stanowiłoby zaprzeczenie idei tego przepisu. Do zwolnienia funkcjonariusza na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy nie jest bowiem wymagana przesłanka prawomocnego wyroku skazującego za popełnienie zarzucanego czynu, gdyż ustawodawca w sposób jednoznaczny wyodrębnił te podstawy zwolnienia. Organ odwoławczy podzielił też argumentację organu pierwszej instancji odnośnie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego. W skardze na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił mu naruszenie: 1. art. 7 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wnikliwego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie się wyłącznie na ogólnikowych i niepełnych ustaleniach dokonanych przez organ pierwszej instancji; 2. art. 8 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zasada uznania administracyjnego przy fakultatywnym zwolnieniu z art. 41 ust. 2 pkt 5) ustawy o Policji może sprowadzać się do dowolnego podejmowania decyzji jedynie w oparciu o fakt, iż wszczęto postępowanie karne przeciwko skarżącemu, które do dnia dzisiejszego nie zostało prawomocnie zakończone, co rzekomo podważa interes służby i godzi w dobre imię Policji; 3. art. 107 § 1 K.p.a. i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. polegające na niedostatecznym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a w szczególności na braku wskazania przez Komendanta Głównego Policji konkretnych sytuacji, w których skarżący miałby dopuścić się rzekomego "naruszenia prawa, niedopełnienia nałożonych przepisami prawa obowiązków służbowych oraz poświadczenia nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne, działając na szkodę interesu publicznego w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Policji"; 4. art. 138 § 1 pkt 1) K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji z dnia [...].01.2013 r. wydanej z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, a tym samym nienależyte zbadanie decyzji z dnia [...].01.2013 r. pod kątem tego, czy organ I instancji, przy jej wydawaniu, nie przekroczył granic uznania; 5. art. 41 ust. 2 pkt 5) ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka umożliwiająca zwolnienie skarżącego ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby; błędnym przyjęciu, że zasada uznania administracyjnego przy ww. fakultatywnym zwolnieniu może sprowadzić się do dowolnego podejmowania przez organ decyzji jedynie w oparciu o fakt wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania karnego (naruszenie zasady domniemania niewinności); 6. art. 25 ust. 1 ww. ustawy poprzez błędne uznanie, iż skarżący nie spełnia wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii; 7. art. 42 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 5 § 1 K.p.k. poprzez zastąpienie zasady domniemania niewinności zasadą domniemania winy, a w konsekwencji uznanie bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, że skarżący jest winny zarzucanych mu czynów, podczas gdy postępowanie karne dotyczące skarżącego nadal się toczy, a jego wina do dnia dzisiejszego nie została udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem skazującym. Wniósł w związku z tym o: 1. wstrzymanie – do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie rozpoznania niniejszej skargi – wykonania zaskarżonego rozkazu oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu organu I instancji, 2. uchylenie zaskarżonego rozkazu oraz poprzedzającego go rozkazu organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 3. rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych, w tym zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał w szczególności, iż naruszenie obowiązków służbowych przez funkcjonariusza Policji winno być stwierdzone przez odpowiedni organ dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego mającego na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy z uwzględnieniem i poszanowaniem zasady domniemania niewinności. Natomiast zarówno [...] Komendant Wojewódzki Policji, jak i Komendant Główny Policji, nie wyjaśnili istotnych okoliczności sprawy ograniczając się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji przemawia ważny interes służby. W ocenie skarżącego nieprawidłowa jest interpretacja przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji dokonana przez organ, który sam fakt prowadzenia postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi Policji przyjmuje za podstawę zwolnienia go ze służby. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniami organu, jakoby bez względu na wynik toczącego się postępowania karnego, sam fakt jego wszczęcia podważał interes służby i godził w dobre imię, honor oraz godność formacji. Organ stosując art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie może poprzestać na wskazaniu okoliczności, że przeciwko funkcjonariuszowi wszczęto postępowanie karne, lecz musi wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, że dalsze pełnienie przez niego obowiązków będzie naruszać dobro służby. W niniejszej zaś sprawie organy Policji tego nie uczyniły. Skarżący zwrócił też uwagę na zakresy hipotez norm zawartych w art. 41 ust. 1 pkt 4 oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W pierwszym z nich określono przypadek obligatoryjnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby w konsekwencji skazania prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Podkreślił, iż postępowanie karne uzyskuje szczególne znaczenie prawne, jeżeli jest zakończone prawomocnym wyrokiem skazującym. Natomiast drugi z ww. przepisów określa instytucję fakultatywnego zwolnienia ze służby. Zatem niedopuszczalna jest interpretacja zezwalająca na takie jego rozumienie, iż samo wszczęcie i prowadzenie postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi Policji uzasadnia zwolnienie go ze służby. Skarżący stwierdził także, że ustalenie znaczenia niedookreślonego pojęcia "nieposzlakowana opinia", nie może być dokonane w wyniku jego abstrakcyjnej wykładni. Domniemanie niewinności jest zaś ukształtowane w sposób szczególny i w ujęciu konstytucyjnym stanowi ono nie tylko regułę dowodową, ale i kwintesencję jednej z kluczowych zasad ładu prawnego w Rzeczypospolitej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie z argumentacją zbieżną z przedstawianą w zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), w myśl którego policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie przez ustawodawcę w ww. przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Rozkaz personalny, który jest decyzją administracyjną, podejmowany przez organ policji powinien zatem uwzględniać wskazany w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej jako "K.p.a.", interes społeczny i słuszny interes funkcjonariusza. Ponadto organ powyższym przepisem K.p.a. zobligowany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Obowiązany jest również w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz na jego podstawie ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Musi wreszcie swoje rozstrzygnięcie uzasadnić zgodnie z wymogami określonymi w art. 101 § 3 K.p.a. W niniejszej sprawie organy Policji nie uchybiły powyższym regułom postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że szczególny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu jego utraty. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań Policji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz organizacjami międzynarodowymi, gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych (art. 1 ust. 2 ustawy o Policji). Stąd też prawidłowe wykonywanie zadań przez Policję ma podstawowe znaczenie dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli, zaś wymagania w stosunku do policjantów muszą być tak wysokie, aby właściwie kształtowały autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 1998 r., sygn. akt K 24/97 (OTK ZU nr 2/1998, poz. 13), sprawowanie służby publicznej nie może być ujmowane w kategoriach tylko przywilejów, lecz należy je ujmować raczej w kategoriach służby, posłannictwa, roztropnej troski o dobro wspólne itd., zaś idea dobra wspólnego zakłada pewną ofiarność ze strony osób pełniących służbę publiczną, z którą łączyć się mogą kwalifikowane wymagania i odpowiedzialność. Należy wskazać, że charakter służby funkcjonariuszy mundurowych jest związany ze szczególną podstawą jej nawiązania, jaką jest mianowanie. Stosunek służbowy tych funkcjonariuszy jest stosunkiem administracyjnoprawnym, a decyzje o jego nawiązaniu i rozwiązaniu są decyzjami administracyjnymi wydawanymi po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Stosownie bowiem do przepisu art. 28 ust. 1 ustawy o Policji, stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Mianowanie może nastąpić na okres służby przygotowawczej lub kandydackiej, na okres służby kontraktowej lub na stałe. Służbę w Policji, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, mający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Z dostępem do służby publicznej związany jest obowiązek określenia kryteriów zwalniania z niej, które powinny być ukształtowane w taki sposób, aby wykluczyć wszelką dowolność działania władz publicznych (por. wyrok TK z 09.06.1998 r., K 28/97, OTK ZU nr 4/1998, poz. 50). Nie ulega wątpliwości, że wymóg spełnienia kwalifikacji wymienionych w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji odnosi się do całego okresu pełnienia służby przez policjanta, a nie tylko do etapu przyjęcia do służby. W szczególności dotyczy to przesłanki niekaralności i nieposzlakowanej opinii. Żadne przepisy prawa, w tym Konstytucja RP, nie zakazują wprowadzenia podwyższonych warunków dostępu do służby publicznej, o ile dotyczą one wszystkich obywateli na jednakowych zasadach (art. 65 Konstytucji). W świetle powyższego niezbędne jest odniesienie się do przesłanki zwolnienia ze służby w Policji, określonej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, którą jest "ważny interes służby". Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie o Policji zdefiniowane. Zgodnie z powszechnie przyjętym w doktrynie poglądem, zaakceptowanym również w orzecznictwie, użycie pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do doprecyzowania (skonkretyzowania) tego pojęcia. Organ, ustalając znaczenie pojęcia niedookreślonego, obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać przede wszystkim wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe. Z tego punktu widzenia należy uznać, że ustalenie znaczenia użytego pojęcia niedookreślonego nie może być dokonane w wyniku jego abstrakcyjnej wykładni, lecz powinno przede wszystkim brać pod uwagę okoliczności konkretnej sprawy. Wymaga to wyczerpującego zebrania dowodów oraz obiektywnej i rzetelnej oceny materiału dowodowego. Dopiero wówczas można stwierdzić, że ustalony stan faktyczny sprawy wyczerpuje przesłankę ważnego interesu służby (por. wyrok NSA z 14.03.2012 r., sygn. akt I OSK 1122/11, Lex nr 1122873). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutowi skargi, organy Policji prawidłowo uznały, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby, jest uzasadnione. Bezsporna jest bowiem okoliczność, że T. S. w dniu [...] października 2012 r. przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw z art. 228 § 3 Kk, art. 231 § 2 Kk oraz z art. 231 § 2 Kk w zw. z art. 271 § 3 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk, tj. przestępstw dotyczących przyjęcia korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Policji w zamian za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa, niedopełnienie obowiązków służbowych oraz poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne i działanie na szkodę interesu publicznego w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Policji. Ponadto w dniu [...] grudnia 2012 r. został skierowany do Sądu akt oskarżenia przeciwko skarżącemu w powyższej sprawie. Nie sposób zatem uznać, by funkcjonariusz oskarżony m.in. o przyjęcie korzyści majątkowej w związku z wykonywaniem czynności służbowych oraz niedopełnienie obowiązków, dawał rękojmię prawidłowego i rzetelnego wypełnienia obowiązków nałożonych na Policję, określonych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, skoro sam prawa nie przestrzega. Zachowanie takie stanowi sprzeniewierzenie się ślubowaniu, jakie policjant składa przed przyjęciem do służby, którego rota została określona w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji. Wskazuje się w niej m.in., że wykonując powierzone zadania policjant ślubuje pilnie przestrzegać prawa, przestrzegać dyscypliny służbowej, strzec honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Natomiast zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Sąd podziela pogląd Komendanta Głównego Policji, że nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne, które swoim postępowaniem skarżący podważył. Służyć ma ona również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby ją pozbawić wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich. Nie sposób zaś zgodzić się ze skarżącym, że organ naruszył przepis art. 25 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędne uznanie, iż nie spełnia wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii. Jak przyjmuje się bowiem w orzecznictwie, z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 13.04.2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, Lex nr 821111). Także pozostałe zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz oparcie się jedynie na fakcie wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania karnego, nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z poglądami orzecznictwa, które Sąd w niniejszej sprawie podziela, w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, właściwy organ nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania przygotowawczego. W szczególności nie musi wykazywać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw (por. wyrok NSA z dnia 31.10.2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07, Lex nr 499920). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 42 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 5 § 1 Kpk, poprzez "zastąpienie zasady domniemania niewinności zasadą domniemania winy" należy wskazać, że jest on chybiony. Zastosowana przez organy Policji podstawa zwolnienia skarżącego ze służby określona w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, w ogóle nie ma związku z kwestią winy, a wyłącznie z pojęciem "ważnego interesu służby". Stąd też organy te nie mogły w postępowaniu administracyjnym zajmować się tą kwestią i się nią nie zajmowały. Do orzekania o winie bądź jej braku w przypadku oskarżenia o popełnienie przestępstw uprawniony jest wyłącznie niezawisły sąd. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.