II SA/Wa 887/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Joanna Kube, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Izabela Filipowicz, po rozpoznaniu w dniu 30 października 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2002 r. nr [...], dotyczącej zwolnienia S. S. z zajmowanego stanowiska służbowego wykładowcy w Centrum Szkolenia Obrony Przeciwlotniczej w K. i wyznaczenia go za jego pisemną zgodą na niższe stanowisko służbowe wykładowcy w tej jednostce. W uzasadnieniu podał, iż w pełni podtrzymuje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], w którym wskazał, że postępowanie prowadzone w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego winno polegać na ustaleniu, czy występują przesłanki zawarte w tym przepisie, niezbędne do zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej. Organ stwierdził, że oficer, żądając uchylenia przedmiotowej decyzji nr [...], powołał się na słuszny interes strony, który – w jego ocenie – wyraża się w nieuzasadnionej wypłacie niższego uposażenia już od dnia [...] maja 2002 r., tymczasem wymienioną decyzję doręczono mu w dniu [...] grudnia 2005 r., a zatem dopiero od tego dnia decyzja ta wywarła skutek prawny i od tej daty możliwe było wypłacanie niższego uposażenia. Przez takie działanie organu został pokrzywdzony i jego słuszny interes przemawia za uchyleniem decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. Minister Obrony Narodowej podniósł, że oficerowi istotnie wypłacono niższe uposażenie przewidziane na stanowisku służbowym określonym w wyżej wskazanej decyzji przed jej wprowadzeniem do obrotu prawnego, jedynie na podstawie okoliczności faktycznej, jaką było objęcie przez niego niższego stanowiska z dniem [...] maja 2002 r. W tym przypadku istnienie w obrocie prawnym przedmiotowej decyzji ostatecznej nie wpływa na możliwość dochodzenia przez zainteresowanego roszczeń z tego tytułu, albowiem istotny jest sam fakt wypłaty zaniżonego uposażenia bez podstawy prawnej. Zatem nie istnieje słuszny interes oficera przemawiający za uchyleniem decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. Organ stwierdził ponadto, iż nie dopatrzył się również istnienia interesu społecznego w rozpatrywanej sprawie. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. zarzucił jej: - naruszenie prawa procesowego poprzez uchybienie art. 104 § 2 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., polegające na podjęciu rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym odnośnie innej decyzji, aniżeli wskazanej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, - rażące naruszenie prawa procesowego poprzez uchybienie art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu, że skarżący odwołał się od decyzji o wypowiedzeniu, gdy tymczasem odwołanie dotyczyło decyzji z [...] listopada 2003 r. (doręczonej w dniu [...] grudnia 2005 r.) o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, - rażące naruszenie prawa procesowego poprzez, oczywiście błędne, zastosowanie art. 44 § 1, § 2 i § 3 k.p.a., pomimo, iż zarówno decyzja o wypowiedzeniu, jak i zaskarżona w trybie odwoławczym decyzja z dnia [...] listopada 2003 r. o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, zostały doręczone skarżącemu w dniu [...] grudnia 2005 r., co skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem na egzemplarzach tych decyzji znajdujących się w aktach osobowych. Z uwagi na wskazane zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie. W uzasadnieniu podał, że nigdy nie została mu doręczona decyzja nr [...], a zatem w myśl art. 110 k.p.a. nie jest ona wiążąca, nie obowiązuje i nigdy nie weszła do obrotu prawnego, więc żadne wyznaczenie nie miało miejsca. Jej odbiór został pokwitowany przez inną osobę, przez co organy kadrowe zostały wprowadzone w błąd co do faktu jej doręczenia. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący przedstawił argumentację dotyczącą naruszeń prawa przez organ przy wydawaniu i doręczaniu decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oraz decyzji o zwolnieniu ze służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując na przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), zgodnie z którym na decyzje w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona. Do dnia wejścia w życie wskazanej ustawy ograniczenie takie zawierał przepis art. 107 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.). Powołując się na postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2005 r. (sygn. akt I OSK 781/05), organ podniósł, że powyższe ograniczenie dotyczy również decyzji wydanych w nadzwyczajnych trybach przewidzianych w k.p.a., w tym trybu określonego w art. 155 k.p.a. Odnosząc się natomiast do kwestii doręczenia skarżącemu decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2002 r., stwierdził, że sam skarżący przyznał we wniosku z dnia [...] lutego 2007 r., że decyzję tę doręczono mu w dniu zwolnienia ze służby, tj. [...] grudnia 2005 r. Podniósł jednocześnie, iż data doręczenia nie ma znaczenia w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności, przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd obowiązany jest zbadać, czy podlega ona jego kontroli. Innymi słowy winien ustalić, czy skarga na przedmiotową decyzję jest dopuszczalna. Badając tę kwestię, należy mieć w pierwszym rzędzie na uwadze treść art. 3 § 2 pkt 1-7 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zawierającego w § 2 pkt 1-7 zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 odesłanie do regulacji szczególnych, które drogę sądowoadministracyjną przewidują. Należy mieć ponadto na względzie inne unormowania, na mocy których kognicja sądów administracyjnych została wyłączona. Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzję w sprawie wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji. Podobna regulacja zawarta była w przepisie art. 107 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), obowiązującym do 30 czerwca 2004 r. Wyłączenie przewidziane w art. 8 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 11 września 2003 r. przesądza o niedopuszczalności skargi wnoszonej na wszystkie decyzje wydawane w zakresie określonym tym przepisem. Dotyczy to również decyzji podjętych w postępowaniach nadzwyczajnych przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), których przedmiotem jest decyzja wydana na podstawie omawianego art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Sąd w składzie orzekającym w pełni aprobuje stanowisko wyrażonej w tej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 2005 r., sygn. akt. I OSK 781/05 (niepubl.). Rozważając zagadnienie dopuszczalności skargi na decyzję w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe (tak w trybie zwykłym, jak i nadzwyczajnym), należy mieć na uwadze uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OPS 3/06 (ONSA i WSA 2006/3/69), w której wyrażono pogląd, iż art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który wyłącza wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzje w sprawach wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, nie ma zastosowania do skargi na zawarte w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi uposażeniu. Sąd w składzie orzekającym co do zasady podziela powyższe stanowisko, jednakże w niniejszej sprawie nie miało ono zastosowania. Co prawda, tak we wniosku o uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w trybie art. 155 k.p.a., jak też we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący poruszył kwestię obniżenia uposażenia w związku z wyznaczeniem go na niższe stanowisko służbowe, lecz kwestionował jedynie datę początkową wypłaty niższego wynagrodzenia, a nie jego obniżenia co do zasady. Natomiast w skardze do Sądu w ogóle nie odniósł się do uposażenia, koncentrując swoje zarzuty na nieuprawnionym przyjęciu przez organ, że nastąpiło doręczenie decyzji o wyznaczeniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe. Pozostałe zaś zarzuty skargi dotyczą spraw związanych z wypowiedzeniem mu stosunku zawodowej służby wojskowej oraz zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Reasumując, skarżący nie zaskarżył do Sądu zawartego w decyzji o wyznaczeniu go na niższe stanowisko służbowe rozstrzygnięcia w przedmiocie uposażenia, a zatem wobec wyłączenia przez ustawodawcę spod kontroli sądowoadministracyjnej sprawy wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.