II SA/Wa 892/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Janusz Walawski, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...], na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "K.p.a.", odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez [...] J. M. służby w okresie od dnia [...] sierpnia 1990 r. do dnia [...] listopada 2001 r. w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, uzasadniających podwyższenie emerytury. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...] J. M. - działając przez profesjonalnego pełnomocnika - wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia służby w okresie od [...] sierpnia 1990 r. do [...] listopada 2001 r. w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczególnych warunków podwyższania emerytury funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734), dalej powoływanego jako: "rozporządzenie z dnia 4 maja 2005 r.", uzasadniających podwyższenie przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSW emerytury, na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). We wniosku wskazał, iż w ww. okresie realizował czynności służbowe, określone w § 4 rozporządzenia w warunkach zagrożenia życia lub zdrowia, które uprawniają do podwyższenia podstawy wymiaru emerytury. Wniósł o dopuszczenie dowodu z oświadczeń złożonych przez byłych funkcjonariuszy UOP – A. P., M. W., M. K. - współpracujących z wnioskodawcą w ww. okresie, na okoliczność potwierdzenia podejmowania przez niego czynności w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Organ stwierdził, iż w aktach osobowych wnioskodawcy brak jest dokumentów, które potwierdzałyby, iż we wskazanym okresie wymieniony podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności służbowe w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, co uprawniałoby ww. do podwyższenia emerytury o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok pełnienia służby w takich warunkach, zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Ponadto, pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Naczelnik Wydziału [...] DABW w B. poinformował, że po dokonaniu przeglądu materiałów archiwalnych dotyczących funkcjonowania Wydziału [...] DUOP w B., w tym teczek dokumentujących pracę sekcji obserwacji m.in. uzgodnień, kart pracy i zmiany oraz innych aktywów będących wówczas na stanie J. M. nie stwierdzono istnienia dokumentów, na podstawie których można by potwierdzić, że funkcjonariusz wykonywał czynności, w trakcie których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Natomiast pismem z dnia [...] września 2012 r. Dyrektor DABW w O. poinformował, że w zasobach ewidencyjnych i archiwalnych podległej mu jednostki brak jest dokumentów potwierdzających posiadanie przez ww. w okresie od [...] marca 1998 r. do [...] sierpnia 2001 r. rejestracji operacyjnych czy kategorii zainteresowań operacyjnych. Dane uzyskano na podstawie analizy kartoteki zawierającej konta funkcjonariuszy UOP oraz na bazie dzienników rejestracyjnych, które stanowią zbiory informacji niejawnych ABW publicznie niedostępnych. Nie potwierdzono, by we wskazanym okresie ww. wykonywał czynności służbowe, w czasie których zagrożone byłoby jego życie lub zdrowie. Powołując treść art. 217 i art. 218 K.p.a. organ wskazał, iż postępowanie w sprawie zaświadczeń jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze znacznie uproszczonym, zatem oparte jest - co do zasady - na posiadanych przez organ danych. Postępowanie to ma zmierzać jedynie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry mogą zawierać żądane dane oraz ich ewentualnych dysponentów. Postępowanie wyjaśniające ogranicza się zatem jedynie do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe potwierdzenie treści dokumentów zgromadzonych przez organ. Występujący w art. 218 § 2 K.p.a. zwrot "w koniecznym zakresie" odnoszący się do postępowania wyjaśniającego wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 K.p.a. Niemożliwy byłby do zaakceptowania pogląd, że Szef ABW jest właściwy do wydania zaświadczenia potwierdzającego fakty, które nie wynikają z prowadzonych przez ABW ewidencji, rejestru czy zbioru danych znajdujących się w posiadaniu organu, a jedynie np. z zeznań świadków. Nie ma podstaw do wydania zaświadczenia co do faktów lub okoliczności, które wykraczają poza informacje znajdujące się w posiadaniu organu, a zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadków. Organ wskazał, iż świadkowie powołani przez pełnomocnika wnioskodawcy nie przytaczają w swoich oświadczeniach żadnych konkretnych przykładów zdarzeń, z którymi wiązałoby się zagrożenie jego życia lub zdrowia. Nie wskazują również miejsca, gdzie takie informacje lub dokumenty mogłyby się ewentualnie znajdować. W ocenie organu, dopuszczenie dowodu ze świadków byłoby naruszeniem dyspozycji art. 218 K.p.a., tj. "tworzeniem" poprzez zeznania świadków - na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia - podstawy do wydania zaświadczenia. Niedopuszczalne jest kompletowanie w tym postepowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia ma opierać się na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach czy zbiorach danych. Końcowo organ wskazał, iż przy dokonywaniu wykładni § 4 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. należy mieć na uwadze treść art. 15 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, zgodnie z którym funkcjonariuszom zostało przyznane prawo do podwyższenia emerytury o 0,5% podstawy wymiaru emerytury za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Ustawodawcy nie chodziło o służbę, czy czynności wykonywane w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu, ale o taką służbę lub wykonywane czynności, którą cechuje szczególny element zagrożenia życia i zdrowia funkcjonariusza. Z tych względów organ stwierdził brak podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści. J. M., działając przez pełnomocnika, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając ww. postanowieniu: 1. naruszenie art. 7 w zw. art. 75 § 1 i w zw. z art. 218 § 2 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ w koniecznym zakresie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy polegające na całkowitym pominięciu dowodu w postaci oświadczeń funkcjonariuszy, jako dowodów z dokumentów prywatnych, 2. naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia w zakresie wskazania przyczyn pominięcia przez organ dowodów w postaci zindywidualizowanych oświadczeń funkcjonariuszy przedstawionych przez wnioskodawcę w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wydanie zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu wskazał, iż w okresie objętym wnioskiem brak było przepisów prawnych szczegółowo określających formy dokumentowania okresów służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Ustawodawca nie określił, jakie dokumenty mogą stanowić podstawę zaliczenia okresów służby jako pełnionej w szczególnych warunkach, ich wzorów, trybu postępowania w zakresie ich gromadzenia, przechowywania i udostępniania informacji o faktach mających znaczenie dla potwierdzenia tego rodzaju czynności. Twierdzenie organu dotyczące braku dokumentów mogących potwierdzić służbę w szczególnych warunkach w jednostkach, w których wnioskodawca pełnił służbę, przez przełożonych odpowiednich komórek organizacyjnych aktualnie pełniących służbę, w oparciu o wybrane przez siebie źródła dowodowe, nie mogą być jedynie wiarygodnym dowodem w sprawie, choćby z tego względu, że brak jest powszechnie obowiązującego kryterium typowania dokumentów, jak również ich oceny. Pominięcie przez organ dowodu z oświadczeń funkcjonariuszy - dokumentów prywatnych, będących przełożonymi wnioskodawcy w przedmiotowym okresie, tylko dlatego, że nie konweniują one z oceną dowolnie wybranej przez organ dokumentacji archiwalnej i zdaniem organu zmierzałyby do stworzenia podstawy do wydania zaświadczenia, należy uznać za naruszenie ww. przepisów postępowania mające wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r. skarżący wystąpił do organu o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez dopuszczenie dowodu z: - akt osobowych lub wyciągu z tych akt, obejmującego rozkazy personalne o mianowaniu na stanowiska, opinie służbowe, zakresy obowiązków, wnioski personalne o przyznanie nagród i wyróżnień, rozkazy personalne przyznające dodatek operacyjny, listy pochwalne, - regulaminu organizacyjnego delegatury obowiązującego w okresie zakreślonym we wniosku o wydanie zaświadczenia lub wyciągu obejmującego zadania Wydziału [...], - oświadczeń funkcjonariuszy Wydziału [...] Delegatury w O., którzy zdali relację na okoliczność pełnienia przez wnioskodawcę służby - zgodnie z pismem [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na podstawie art. 123 w zw. z art. 78 § 2 K.p.a. odmówił uwzględnienia żądań objętych wnioskiem dowodowym z dnia [...] grudnia 2012 r. wskazując w uzasadnieniu, iż przeprowadzenie dowodu nie wniesie istotnych treści do przedmiotowego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz w zw. z art. 219 K.p.a., utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] września 2012 r. Nr [...]. Organ wskazał, iż nie znalazł podstaw do weryfikacji kwestionowanego rozstrzygnięcia, które w jego ocenie jest prawidłowe, zostało wydane w oparciu o procedurę przeprowadzoną w sposób rzetelny, bezstronny i zgodny z przepisami działu VII K.p.a. Analiza treści art. 217 § 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 K.p.a. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że zaświadczenie jest swoistym "aktem wiedzy" organu, stanowiącym urzędowe poświadczenie określonych faktów lub stanu prawnego, które może zostać wydane wyłącznie wtedy, gdy fakty te albo stan prawny będą wynikały z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Skoro przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie nie wykazało, aby w posiadaniu Delegatury ABW w B., będącej prawnym następcą jednostki organizacyjnej, w której służbę pełnił J. M., znajdowała się jakakolwiek dokumentacja potwierdzająca, że w okresie objętym wnioskiem wykonywał on czynności służbowe w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia, zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Organ ponownie zwrócił uwagę na uproszczony i odformalizowany charakter postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, które nie wymaga prowadzenia pełnej procedury dowodowej zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. Postępowanie to sprowadza się tylko do takich czynności, które pozwolą na urzędowe potwierdzenie treści dokumentów zgromadzonych przez organ. Zdaniem organu, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 218 § 2 K.p.a. Wyrażona w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej znajduje odzwierciedlenie w przepisach K.p.a. dotyczących postępowania dowodowego, wytyczając cel postępowania dowodowego, przy czym jej właściwa realizacja zawsze zależy od przestrzegania gwarancji zawartych w przepisach procedury administracyjnej, regulujących postępowanie dowodowe, w tym postulatu bezpośredniości jako metody postępowania. Postulat bezpośredniości oznacza nakaz skierowany do organu zobowiązujący go do tego, aby opierał swoje ustalenia faktyczne na dowodach pierwotnych. Z tego względu brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku pełnomocnika strony o dopuszczenie środka dowodowego w postaci pisemnych oświadczeń byłych funkcjonariuszy potwierdzających pełnienie przez J. M. służby w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Uwzględnienie ww. wniosku prowadziłoby do samodzielnego ustalenia przez organ faktów, które co do zasady powinny wynikać wprost z dokumentów znajdujących się w jego dyspozycji, a w konsekwencji do naruszenia art. 218 § 2 K.p.a. Niedopuszczalne jest kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, w sytuacji gdy treść ta może opierać się wyłącznie na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach czy zbiorach danych. Organ wskazał również, że przy przeprowadzaniu przeglądu i oceny znajdujących się na stanie ABW materiałów (dokumentacji) pod kątem tego, czy potwierdzają one fakt pełnienia przez J. M. służby w warunkach uzasadniających podwyższenie świadczenia emerytalnego, wzięto pod uwagę wykładnię § 4 rozporządzenia, zgodnie z którą ustawodawcy nie chodziło o służbę, czy czynności wykonywane w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu, ale o taką służbę lub wykonywane czynności, które cechuje szczególny element zagrożenia życia i zdrowia funkcjonariusza. Przewidziana w § 4 pkt 1 rozporządzenia możliwość zwiększenia świadczenia emerytalnego nie odnosi się do wszystkich funkcjonariuszy, którzy wykonują wskazane czynności operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze lub interwencje w celu ochrony osób i mienia, ale tylko do tych, którzy realizują te czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, przy czym to zagrożenie powinno być bezpośrednie, tzn. realne, konkretne i obiektywne, a nie tylko potencjalne i wiążące się z typowym ryzykiem charakterystycznym dla pełnienia danego rodzaju służby. Jednocześnie ustawodawca określił wymaganą ilość takich czynności, których musi być co najmniej sześć w ciągu roku, aby funkcjonariusz mógł ubiegać się o podwyższenie emerytury. W ocenie organu, skoro przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie w trybie art. 218 § 2 K.p.a., nie wykazało istnienia materiału dowodowego (dokumentów), z którego wynikałoby, że J. M. w trakcie służby pełnionej w UOP wykonywał czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze w warunkach szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia, to brak jest podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez ww. służby w takich właśnie okolicznościach, uzasadniających podwyższenie emerytury. W skardze na ww. postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik J. M. zarzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez przedwczesne jego zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia z dnia [...] września 2012r. odmawiającego potwierdzenia skarżącemu pełnienia służby w szczególnych warunkach w okresie od [...] sierpnia 1990 r. do [...] listopada 2001 r., podczas gdy postępowanie wyjaśniające nie doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także ujawniło istotne wątpliwości wynikające z materiału dowodowego, 2. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 218 § 1 i 2 K.p.a. poprzez niezebranie i niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący w toku postępowania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym ujawnionych wątpliwości i tym samym nie dokonanie ustaleń co do przebiegu i charakteru służby skarżącego, przy całkowitym pominięciu dowodu z oświadczeń funkcjonariuszy będących przełożonymi skarżącego oraz wnioskowanych dokumentów, 3. art. 219 w zw. z art. 124 § 2 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia żądanej treści bez wskazania przez organ w uzasadnieniu jakie konkretnie dokumenty zostały poddane analizie, 4. art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia niespełniającego wymogów formalnych, w tym w zakresie powołania i omówienia dowodów, które stanowiły podstawę faktyczną wydanego rozstrzygnięcia, 5. art. 75 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie wniosków dowodowych skarżącego i niedopuszczenie jako dowodu - oświadczeń bezpośrednich przełożonych skarżącego potwierdzających wykonywanie przez niego czynności operacyjno-rozpoznawczych w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia oraz dokumentów znajdujących się w dyspozycji organu objętych wnioskiem dowodowym z dnia [...] grudnia 2012 r. i tym samym dokonanie ustaleń w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a nadto o wystąpienie przez Sąd do organu o dołączenie do akt postępowania: 1. akt osobowych skarżącego, obejmującego rozkazy personalne o mianowaniu na stanowiska, opinie służbowe, zakresy obowiązków, wnioski personalne o przyznanie nagród i wyróżnień, rozkazy personalne przyznające dodatek operacyjny, listy pochwalne – za okres objęty wnioskiem, 2. regulaminu organizacyjnego delegatury obowiązującego w okresie zakreślonym we wniosku o wydanie zaświadczenia lub wyciągu obejmującego zadania Wydziału [...], 3. oświadczeń funkcjonariuszy Wydziału [...] Delegatury w O., którzy zdali relację na okoliczność pełnienia przez skarżącego służby w okresie od [...] marca 1998 r. do [...] sierpnia 2001 r. zgodnie z pismem [...] z [...] sierpnia 2012 r. - na okoliczność wykonywania przez skarżącego czynności operacyjno-rozpoznawczych w warunkach, o których mowa w § 4 rozporządzenia. W motywach skargi wskazano, iż organ nie podał w oparciu o jakie konkretnie ewidencje, rejestry i dokumenty, w tym z akt osobowych, dokonał ustaleń faktycznych będących podstawą odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Nie odniósł się także do przebiegu i charakteru służby pełnionej przez skarżącego. Organ pominął również w toku rozważań informację z akt osobowych skarżącego sporządzoną przez Sekcję Kadrową DABW w O., z której wynikało, że w aktach osobowych funkcjonariusza znajdują się dane potwierdzające wykonywanie przez niego czynności operacyjno-rozpoznawczych. Zdaniem pełnomocnika, to właśnie zadania jednostki, w której funkcjonariusz pełni służbę, zakres obowiązków służbowych, przebieg i charakter pełnionej służby, rozkaz personalny o mianowaniu na dane stanowisko w jednostce organizacyjnej, przyznanie dodatku operacyjnego, ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy mamy potencjalnie do czynienia ze służbą odpowiadającą warunkom, o których mowa w § 4 rozporządzenia. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby organ dokonał analizy choćby regulaminu organizacyjnego jednostki, w której skarżący pełnił służbę, zadań realizowanych przez jego wydział oraz zakresu obowiązków czy opinii służbowych. Powyższe wskazuje, że organ dokonał ustaleń w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Zdaniem pełnomocnika, nieuzasadnione jest stanowisko organu polegające na niedopuszczeniu oświadczeń funkcjonariuszy będących przełożonymi skarżącego jako dowodów w sprawie, które jako dokumenty prywatne mogą być podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. Oddalając wniosek o przeprowadzenie dowodu z ww. oświadczeń organ dokonał jednocześnie ustaleń - jak wynika z pisma Delegatury ABW w O. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] - na podstawie relacji obecnie zatrudnionych funkcjonariuszy Wydziału [...] Delegatury ABW w O. w zakresie wykonywania przez skarżącego czynności w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Takie działanie organu nosi znamiona całkowicie dowolnej oceny dowodów. W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o oddalenie skargi oraz nieuwzględnienie zawartych w skardze wniosków o włączenie do akt postępowania materiałów wymienionych w pkt 1 - 3. Dodatkowo organ podniósł, iż jakkolwiek w wyniku przeprowadzonej kwerendy potwierdzony został fakt wykonywania przez skarżącego czynności operacyjno-rozpoznawczych, to jednak ustalenia te nie mogły stanowić podstawy do wydania zaświadczenia żądanej treści. Nie stwierdzono bowiem istnienia jakiejkolwiek dokumentacji, która świadczyłaby, że czynności te wykonywane były w okolicznościach, o których mowa w § 4 rozporządzenia, czyli w warunkach szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia, które to zagrożenie nie może wiązać się jedynie z typowym, potencjalnym ryzykiem charakterystycznym dla pełnienia danego rodzaju służby, ale musi być bezpośrednie - realne i konkretne. Odnośnie pisma Delegatury ABW w O. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] organ zauważył, iż istotną informacją, jaka została w nim zawarta i mogła zostać wzięta pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonych postanowień, nie była zawarta w nim wzmianka dotycząca "relacji funkcjonariuszy", lecz stwierdzenie, że "w Wydziale [...] brak jest dokumentacji dotyczącej wykonywania przez skarżącego czynności operacyjno-rozpoznawczych, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia". Sąd zapoznał się z wyciągiem z akt osobowych skarżącego załączonych przez organ do akt sprawy ([...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga J. M. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII K.p.a. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w Kodeksie postepowania administracyjnego różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Skarżący – J. M. wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez niego w okresie od [...] sierpnia 1990 r. do dnia [...] listopada 2001 r. służby w Urzędzie Ochrony Państwa w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu w rozumieniu § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczególnych warunków podwyższania emerytury funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734). Zaznaczyć należy, że Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego jest następcą prawnym Urzędu Ochrony Państwa (art. 225 i 228 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu - Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), zatem Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego był organem właściwym do rozpatrzenia ww. wniosku. Zauważyć również należy, że wskazane we wniosku skarżącego rozporządzenie z dnia 4 maja 2005 r. weszło w życie w dniu 1 czerwca 2005 r. (§ 7) i ma zastosowanie do okresu służby funkcjonariuszy po jego wejściu w życie, nie reguluje - poza wyjątkami określonymi w § 6 i § 6a ust. 3 - kwestii jego stosowania do wcześniejszych okresów służby i nabycia uprawnień, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Wcześniejszym rozporządzeniem regulującym kwestie szczegółowych warunków podwyższania emerytur było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), które obowiązywało do dnia 31 maja 2005 r. Jeszcze wcześniejszym rozporządzeniem regulującym te kwestie i które miało zastosowanie do oceny służby skarżącego, było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 ze zm.). Rozporządzenie to, stosownie do treści § 7, miało zastosowanie do funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do emerytury po dniu 25 maja 1994 r. Powyższe rozporządzenie obowiązywało do 23 października 2002 r. Zaznaczyć należy, że działanie organów na podstawie przepisów prawa oznacza rozpoznanie sprawy co do istoty na podstawie obowiązującego prawa, mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym (por. wyrok NSA z dnia 7 września 1994 r., sygn. akt II SA 1111/93, publ.: ONSA 1995/3/120). W sytuacjach, gdy ustawodawca nie ustanawia przepisów przejściowych, należy przyjąć, że przepisy nowego rozporządzenia mają zastosowanie do zdarzeń zaistniałych po ich wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej ale trwają nadal. Organ winien zatem złożony w niniejszej sprawie wniosek o wydanie zaświadczenia odnieść do przepisów obowiązujących we wskazanym okresie służby, a nie do aktualnie obowiązujących przepisów (por. wyroki NSA z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 376/11, z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2724/12, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć jednak należy, że jako podstawę prawną wydania objętego wnioskiem zaświadczenia skarżący wskazał § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Przepis ten stanowi, że emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że organ przeprowadził kwerendę materiałów odnoszących się do służby skarżącego przy uwzględnieniu przesłanek wynikających z § 4 pkt 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a nie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. Okoliczność ta nie mogła jednak stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy przepis § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. jest zasadniczo tożsamy względem § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 lutego 1995 r., w myśl którego emeryturę policyjną podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony obywateli, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Z powyższego wynika, że w obu ww. aktach prawnych w sposób tożsamy ukształtowano przesłanki podwyższenia emerytury w odnośnym zakresie. Zatem z faktu - jakkolwiek błędnego - powołania w zaskarżonym postanowieniu aktualnie obowiązującego rozporządzenia, a nie rozporządzenia z dnia 28 lutego 1995 r., nie można skutecznie czynić organowi zarzutu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.). Organ dokonał w istocie oceny tych samych przesłanek podwyższenia emerytury, które zostały wymienione w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 lutego 1995 r. Przepis § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agenci Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404) stanowi, że środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Powyższe rozporządzenie zastąpiło uprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 138, poz. 742 ze zm.), które w § 9 ust. 1a i 1b stanowiło, iż okresy pełnienia służby w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej lub Państwowej Straży Pożarnej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej potwierdza na żądanie funkcjonariusza, w formie zaświadczenia, komórka kadrowa właściwa ze względu na ostatnie miejsce pełnienia przez funkcjonariusza służby w danej formacji. Z kolei, jak już wyżej wskazano, z przepisu art. 218 § 1 K.p.a. wynika jednoznacznie, że obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydając zaświadczenie organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa i w konsekwencji jego działanie uzależnione jest od tego, czy i jakie rejestry, ewidencje lub inne dane znajdują się w jego posiadaniu. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy (v. Z. Kmieciak: Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo 2004/10/58). Wprawdzie w doktrynie przyjmuje się, że do postępowania w sprawach zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a., w tym przepisy o dowodach, to jednak - z uwagi na treść art. 218 § 1 i § 2 K.p.a. - organ nie ma obowiązku wydawania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia może być przeprowadzone jedynie w koniecznym zakresie, a taka regulacja modyfikuje zasady postępowania dowodowego ustalone w K.p.a. Występujący w tym przepisie zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 K.p.a. Postępowanie wyjaśniające prowadzone na podstawie art. 218 § 2 K.p.a. polega bowiem na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a. musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy zbioru danych innego rodzaju. Nie ma natomiast podstaw do wydania zaświadczenia co do innych faktów lub okoliczności, które zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadka. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów. Zeznania świadków w toku postępowania wyjaśniającego są zatem dopuszczalne jedynie na okoliczność istnienia w organie dokumentacji potwierdzającej wykonywanie obowiązków służbowych w określonych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez skarżącego służby w okresie od [...] sierpnia 1990 r. do dnia [...] listopada 2001 r. w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, uzasadniających podwyższenie emerytury. Wskazał, iż analiza akt osobowych oraz dokumentacji (materiałów archiwalnych) znajdujących się w Delegaturze ABW w O. i B. (jednostek organizacyjnych będących następcami prawnymi jednostek, w których służbę pełnił skarżący), nie wykazała istnienia dowodów (dokumentów), potwierdzających, że skarżący w trakcie wykonywania obowiązków służbowych w ww. okresie podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Podkreślić w tym miejscu należy, że warunkiem sine qua non uznania, że funkcjonariusz uczestniczył w opisanych wyżej działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie to nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje zatem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jaki wiązała się służba w Urzędzie Ochrony Państwa na określonym stanowisku - a realnym, bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Dlatego też, z samego faktu, że skarżący w toku pełnienia służby w Delegaturze UOP w B. i O. wykonywał czynności związane z prowadzeniem pracy operacyjnej nie można wywodzić, że w każdym przypadku występowało w toku ich realizacji bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. W niniejszej sprawie odmowa wydania J. M. zaświadczenia żądanej treści za okres od [...] sierpnia 1990 r. do dnia [...] listopada 2001 r. poprzedzona została przeprowadzeniem przez organ postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 218 § 2 K.p.a. Z uwagi na to, że w aktach osobowych skarżącego nie odnaleziono dokumentów, które potwierdzałyby jego udział w czynnościach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w okresach objętych wnioskiem, organ wystąpił w dniu [...] sierpnia 2012 r. do Dyrektorów nadzorujących Delegatury ABW w B. oraz O. z prośbą o udzielenie informacji odnośnie wykonywania przez skarżącego w ww. okresie czynności służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu uzasadniających podwyższenie emerytury. Zwrócił się przy tym o szczegółowe wskazanie rodzaju ewidencji, rejestrów, kartotek lub innych dokumentów (aktualnych i archiwalnych), na podstawie których dokonano ewentualnych ustaleń na okoliczność pełnienia przez funkcjonariusza służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W oparciu o uzyskane odpowiedzi organ przyjął, iż zasoby ewidencyjne i archiwalne dokumentujące przebieg służby skarżącego nie dają podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści. Wskazał, że odnośnych ustaleń dokonano na podstawie analizy dokumentacji dotyczącej przebiegu służby skarżącego, tj. uzgodnień, kart pracy i zmiany, kartoteki zawierającej konta funkcjonariuszy UOP oraz dzienników rejestracyjnych, które stanowią zbiory informacji niejawnych ABW. Wbrew twierdzeniom skargi, stanowisko organu znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego (i poprzedzającego je) postanowienia, które spełnia wymogi określone w art. 124 § 2 K.p.a. Odnośnie zarzutu pominięcia przez organ informacji z akt osobowych skarżącego sporządzonej w dniu [...] sierpnia 2012 r. przez Samodzielną Sekcję [...] Delegatury ABW w O. wskazać należy, iż z jej treści wynika jedynie to, że w okresie 1990 - 1995 skarżący wykonywał czynności operacyjno-rozpoznawcze, nie zaś, że wykonywał te czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu - w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, o czym stanowi § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. W ocenie Sądu nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 75 § 1 i art. 89 K.p.a. Podzielić bowiem należy stanowisko organu, iż w toku postępowania wyjaśniającego nie mógł on przeprowadzić dowodu z oświadczeń funkcjonariuszy dla potwierdzenia faktu wykonywania przez skarżącego czynności i realizacji zadań, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, gdyż jak już wyżej zaznaczono, postępowanie podjęte w trybie art. 218 § 2 K.p.a. musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru danych innego rodzaju. Dopuszczalne jest więc przeprowadzenie w toku postępowania wyjaśniającego dowodów (w tym także z zeznań świadków) mających na celu wykazanie, gdzie znajduje się stosowna dokumentacja. Organ może jednak wydać, w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego tylko takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych przez niego dokumentów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło istnienia dokumentacji, z której wynikałoby, że J. M. podejmował, co najmniej sześć razy w ciągu roku w okresie 1990 - 2001 czynności służbowe w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, organ zasadnie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia żądanej treści. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący w toku postępowania o wydanie zaświadczenia nie zgłaszał żadnych wniosków dowodowych na okoliczność, gdzie ewentualnie mogą znajdować się w organie informacje i dokumenty potwierdzające fakt spełnienia przez niego warunków, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Nie przywołał też w toku postępowania żadnych konkretnych zdarzeń z objętego wnioskiem okresu, z którymi wiązałoby się bezpośrednie zagrożenie dla jego życia i zdrowia. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2013 r. oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] września 2012 r. Końcowo zaznaczyć należy, iż Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodu z: (1) regulaminu organizacyjnego delegatury obowiązującego w okresie zakreślonym we wniosku o wydanie zaświadczenia lub wyciągu obejmującego zadania Wydziału [...] oraz (2) oświadczeń funkcjonariuszy Wydziału [...] Delegatury w O., którzy zdali relację na okoliczność pełnienia przez wnioskodawcę służby - zgodnie z pismem [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wskazać należy, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Żadna w ww. przesłanek nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Zauważyć dodatkowo należy, że zapisy ww. regulaminu organizacyjnego delegatury czy wyciągu obejmującego zadania ww. komórki organizacyjnej, które z natury rzeczy są dokumentami określającymi w sposób ogólny zasady organizacji i tryb działania jednostki, nie mogą zawierać informacji o podejmowaniu przez skarżącego konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji, w których istniało realne, bezpośrednie zagrożenie utraty jego życia lub zdrowia. Jak już wyżej podkreślono, zagrożenie takie musi być rzeczywiste, a nie abstrakcyjne, mogące wystąpić jedynie potencjalnie. Z kolei odnośnie ww. oświadczeń (relacji) funkcjonariuszy, Sąd zauważa, że przedmiotem wniosku dowodowego mogą być wyłącznie dokumenty, a ponadto, jak wynika z uzasadnienia wydanych w sprawie postanowień, ww. oświadczenia nie stanowiły podstawy ich wydania. Organ oparł się bowiem na wynikach analizy akt osobowych skarżącego oraz materiałów dokumentujących przebieg jego służby. Odnośnie zaś wyciągu z akt osobowych skarżącego Sąd zauważa, że stanowią one część akt niniejszej sprawy i nie mogą być przedmiotem dowodzenia w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.