II SA/Wa 90/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz A. Sp. z o.o. kwotę 555 (słownie pięćset pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Sygn. akt II SA/Wa 90/ 07 UZASADNIENIE Minister Pracy i Polityki Społecznej działając na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r. utrzymał w mocy Decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] odmawiającej panu Y. J. C. obywatelowi Republiki Korei, zezwolenia na wykonywanie pracy w Polsce. W uzasadnieniu organ podniósł, iż zgodnie z § 3 ust. 2f pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. nr 153, poz. 1766 z późn. zm.) wojewoda wydaje decyzję o odmowie wydania zezwolenia w stosunku do podmiotu który w ciągu roku od naruszenia przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez cudzoziemca wystąpił z wnioskiem o jego zatrudnienie. Zdaniem Ministra fakt naruszenia prawa obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stwierdza protokół kontroli dokonanej przez inspektorów wydziału kontroli legalności zatrudnienia, sygn. [...] i Wojewoda miał prawo wydać decyzję odmowną. Ponadto należy pamiętać, że ignorantia iuris nocet, więc wykonywanie pracy niezgodnie z obowiązującym prawem stanowi naruszenie art. 88 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Odnośnie wyjaśnień złożonych do protokołu kontroli, to zastrzeżenia te mogą zostać uwzględnione w odrębnym postępowaniu przed sądem powszechnym i jeśli sąd uznaje je za uzasadnione i uniewinni stronę, wówczas będzie istniała możliwość wzruszenia decyzji i jej zmiany na podstawie odpowiednich przepisów k. p. a. Należy również zaznaczyć, że kwestia kontroli legalności zatrudnienia i złożonych wyjaśnień, mimo przeprowadzenia jej przez ten sam organ, tj. Wojewódzki Urząd Pracy z upoważnienia Wojewody [...], jest przeprowadzana w odrębnym postępowaniu zakończonym odpowiednim protokołem stwierdzającym istnienie określonych faktów. I to właśnie ustalenia zawarte w protokole stanowiły podstawę odmowy udzielenia zezwolenia. Dlatego, jak już była o tym mowa, istnieje możliwość wzruszenia decyzji w przypadku uniewinnienia strony przez właściwy sąd. Organ podkreślił, że odmowa udzielenia zezwolenia znajduje również uzasadnienie w ust. 2 pkt a) rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego nr 53 z dnia 27 czerwca 2002 r. w sprawie ustalania kryteriów wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców nieposiadających zezwoleń na osiedlenie się ani statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. Urzęd. Woj. Mazowieckiego z 2002 r. nr 171 poz. 3768). Dlatego też, zgodnie z ust. 4 ww. rozporządzenia, organ I instancji miał prawo wstrzymać wydawanie zezwoleń na okres 12 miesięcy. Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazał, że cudzoziemiec ma prawo wykonywać pracę, jednakże nie zwalnia go to z przestrzegania obowiązującego prawa, co dotyczy również przywołanego art. 8 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. A szczególne obowiązki nakłada na cudzoziemca ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która znajduje swoje uzasadnienie w art. 37 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i te obowiązki nałożone prawem cudzoziemiec jest zobowiązany wypełniać i w żaden sposób, w opinii organu II instancji, nie narusza to powyższych artykułów. Organ wskazał także, iż właściciel przedsiębiorstwa mógł powołać pełnomocnika, bądź inne osoby, w skład zarządu. Jedyny właściciel spółki z o. o. miałby nadal możliwość wpływu na działalność zarządu i fakt bycia jedynym udziałowcem nie może stanowić podstawy do preferencyjnego traktowania wspomnianego podmiotu w kwestii udzielenia zezwolenia na wykonywanie pracy dla cudzoziemca w przypadku naruszenia przez cudzoziemca obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawa odnoszącego się do promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy. W dniu 14 listopada 2006 r. skargę na powyższą decyzję złożyli A.sp. z o.o. Skarżąca zarzuciła Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej błędną wykładnię przepisów prawa i interpretację stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że pan Y. J.C. będąc Prezesem spółki świadczył pracę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z powodów w niej podanych. Rozpatrując powyższą skargę należy wziąć pod uwagę prawidłowość przestrzegania przepisów postępowania przez organy orzekające w sprawie. W toku postępowania dotyczącego wydania zezwolenia na świadczenie pracy organy administracji winny przestrzegać przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z roku 2000 Nr 98 poz. 1071). Dotyczy to także zapisów art. 32 i 33 kpa statuujących instytucję pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym. Kodeks postępowania administracyjnego wskazuje tu, że pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych, pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat lub radca prawny oraz rzecznik patentowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa. Instytucja prawna pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym jest uregulowana w sposób niepełny i w tym zakresie odsyła do przepisów Kodeksu cywilnego w tym przede wszystkim rozdziału II działu II księgi I KC ( por. W. Matan Komentarz do art. 32 kpa zamieszczony w LEX). Przepisy te wskazują, że pełnomocnictwo może być ogólne, udzielone do prowadzenia określonej kategorii spraw lub dokonania określonej czynności. Pełnomocnictwo powinno być tłumaczone ściśle i nie może być domniemane (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt IV SA 1044/96 LEX 45639) Organ badając sprawy prowadzone przez pełnomocników powinien szczególnie dokładnie kontrolować charakter pełnomocnictwa i jego zakres. W rozpatrywanej sprawie Minister Pracy i Polityki Społecznej tego nie uczynił. Jak bowiem wynika z akt sprawy Prezes Zarządu A.sp. z o.o. w dniu [...] czerwca 2006 r. udzielił pani E.I. i pani K.W.pełnomocnictwa do: podpisywania dokumentów i odbioru w Urzędzie Pracy dla. W. i Wojewódzkim Urzędzie Pracy w W., wszelkich dokumentów dotyczących starań o udzielenie przyrzeczeń i zezwoleń na wykonywanie pracy przez cudzoziemców. Treść tego pełnomocnictwa wyraźnie wskazuje, iż dotyczy ono jedynie postępowania przed wymienionymi w nim organami administracji. W żaden sposób nie wskazuje, aby pełnomocnictwo w tym zakresie obejmowało także uprawnienie do wniesienia odwołania do organu drugiej instancji i dokonywania czynności w trakcie postępowania odwoławczego. Tymczasem odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji złożyła pełnomocnik pani E. I., która takiego pełnomocnictwa nie miała. W aktach sprawy nie znajdują się natomiast żadne dokumenty wskazujące na to, iż pełnomocnictwo z dnia [...] czerwca 2006 r. zostało rozszerzone albo że zostało konwalidowane. W ten sposób organ wydał decyzję w sprawie, w której odwołanie zostało wniesione przez nieuprawnioną osobę. Stanowi to rażące naruszenie przepisów art. 32 i 33 w zw. z art. 6, 7 i10 kpa. Przepisy w tym zakresie są jasne i czytelne, a postępowanie powinno się toczyć jedynie na wniosek osoby uprawnionej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W oparciu o art. 152 ww. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.