II SA/Wa 906/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Generalny Służby Więziennej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za 2009 r.: 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. z dnia [...] marca 2010 r. 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. K. S. pełniła służbę na stanowisku [...] w [...] (dalej w skrócie C.). Z dniem 31 stycznia 2009 r. została zwolniona ze służby w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Komendant C decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. przyznał jej nagrodę roczną za 2009 rok w wysokości 423,83 zł. Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] marca 2009 r. uchylił to rozstrzygnięcie. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy Komendant C. decyzją z dnia [...] marca 2009 r. przyznał K. S. nagrodę roczną za 2009 rok w wysokości 497,17 zł. Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy, podkreślając, że skoro skarżąca w 2009 roku pełniła służbę tylko do 31 stycznia 2009 r., a rozwiązanie z nią stosunku służbowego nastąpiło z uwagi na nabycie uprawnień emerytalnych, to organ I instancji prawidłowo przyznał jej nagrodę roczną w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Prawidłowo też obliczono podstawę nagrody, uwzględniając należne funkcjonariuszce w dniu 31 stycznia 2009 r. uposażenie w łącznej wysokości 5.966,00 zł., składające się z uposażenia zasadniczego w kwocie 2.585,00 zł, dodatku za wysługę w kwocie 647,00 zł, dodatku za stopień w kwocie 1.214,00 zł oraz dodatku służbowego w wysokości 1.520 zł. Powyższą decyzję Komendanta C. K.S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 995/09 oddalił skargę. Wyrok ten stał się przedmiotem skargi kasacyjnej byłej funkcjonariuszki do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 106 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Więziennej oraz § 1 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w przedmiotowej sprawie całkowicie bezsporny jest stan zdrowia skarżącej potwierdzony orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], z którego wynika, że jest osobą całkowicie niezdolną do służby, schorzenie to ma charakter trwały i pozostaje w związku ze służbą. Komendant C. musiał mieć świadomość, iż to orzeczenie może mieć wpływ na przysługujące skarżącej świadczenia finansowe. Zatem Sąd I instancji przyjął błędne założenie, iż inwalidztwo skarżącej jest okolicznością nową i dotychczas nieznaną, gdy tymczasem orzeczenie Komisji Lekarskiej ma charakter deklaratoryjny, wobec czego potwierdza jedynie istniejący stan faktyczny już od 30 stycznia 2009 r. Nie jest okolicznością nową, gdyż orzeczenie z [...] kwietnia 2009 r. tej sytuacji nie kreuje i jej nie kształtuje, a jedynie ją stwierdza. Dlatego też stwierdzona w tym orzeczeniu okoliczność powinna być uwzględniona przy ustalaniu nagrody rocznej za 2009 r. Nie czekając na rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej, w dniu 2 lutego 2010 r. K. S. złożyła do Komendanta C. wniosek o wszczęcie nowego postępowania w sprawie ustalenia nagrody rocznej za 2009 r., w którym przywołała okoliczności podniesione w skardze kasacyjnej. Komendant C. po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] marca 2010 r. odmówił przyznania nagrody rocznej za 2009 rok w wysokości miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Decyzję wydano na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 31.ust. 1 pkt. 4 i ust. 2, art. 106 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej i § 1 ust. 4, pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Na skutek odwołania byłej funkcjonariuszki sprawę rozpatrzył Dyrektor Generalny Służby Więziennej, który decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ opisał poprzednie postępowania administracyjne dotyczące ustalenia wysokości nagrody rocznej z 2009 rok i wskazał, iż w niniejszej sprawie decydujące znaczenie ma treść § 1 ust. 4 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz. 145), natomiast nie ma tu zastosowania wskazywany przez skarżącą § 1 ust. 6 tego rozporządzenia. Organ podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia 28 kwietnia 2009 r., odnoszącą się do ustaleń wówczas przez organ poczynionych, uznając je za prawidłowe. Decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2010 r. stała się przedmiotem skargi K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2010 r. W bardzo rozległym uzasadnieniu, ustosunkowującym się do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r., skarżąca podnosiła konieczność zastosowania w jej przypadku do wyliczenia przysługującej jej nagrody rocznej za 2009 r. przepisu § 1 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Prawo do zastosowania tego przepisu wywodziła z treści orzeczenia Komisji Lekarskiej. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Generalny Służby Więziennej wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić tu przede wszystkim należy, iż przedmiotowa sprawa została wywołana skargą na rozstrzygnięcia organów Służby Więziennej, które zostały wydane w wyniku złożenia w dniu 2 lutego 2010 r. przez K. S. do Komendanta [...] wniosku o wszczęcie nowego postępowania w sprawie ustalenia nagrody rocznej za 2009 r. Wniosek ten został złożony gdy istniały w obrocie prawnym ostateczne decyzje organów Służby Więziennej rozstrzygające o wysokości nagrody pieniężnej przysługującej skarżącej za 2009 r. to jest decyzja Komendanta C. z dnia [...] marca 2009 r. i utrzymująca nią w mocy decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r. oddalił skargę na powyższe decyzje. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stał się następnie przedmiotem skargi kasacyjnej byłej funkcjonariuszki do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem skarżąca uruchomiła dwie drogi proceduralne w tej samej sprawie. Jedna to skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, druga wspomniany wyżej wniosek z dnia 2 lutego 2010 r. Natomiast organy Służby Więziennej, nie bacząc na ostateczny charakter decyzji Komendanta C. z dnia [...] marca 2009 r. i utrzymującej nią w mocy decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2009 r. ponownie rozpoznały ten sam przedmiot sprawy, naruszając tym samym art. 156 § 1 pkt. 3 Kpa. Podkreślić tu należy, iż w dacie orzekania przez te organy decyzje z dnia [...] marca 2009 r. i z dnia [...] kwietnia 2009 r. miały przymiot decyzji ostatecznych. Uchybienie takie musiało spowodować stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2009 r. W dniu 22 lipca 2010 r. zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OSK 629/10), który uwzględnił skargę kasacyjną K. S., uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r. i przekazując temu Sądowi do ponownego rozpoznania skargę na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2009 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Komendanta C. z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie nagrody rocznej za 2009 r. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, miedzy innymi, co następuje: "W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że stosunek służbowy z K. S.został rozwiązany z dniem 31 stycznia 2009 r. Skoro zatem w 2009 r. pełniła ona służbę tylko przez miesiąc, a zwolnienie jej ze służby nastąpiło na skutek nabycia prawa do emerytury, to nie ulega wątpliwości, że w dacie wydania kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji nabyła prawo do nagrody rocznej tylko w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami stałym, zgodnie z § 1 ust. 4 pkt 3 cyt. rozporządzenia. Jednakże taka sytuacja uległa zmianie, gdyż orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] skarżąca została uznana za całkowicie niezdolną do służby od dnia 30 stycznia 2009 r. Powyższe orzeczenie niewątpliwie zostało wydane po wydaniu zaskarżonej decyzji, lecz nie ta okoliczność, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, ma w sprawie przesądzające znaczenie. Istotne jest natomiast powołane orzeczenie w zakresie, w jakim stwierdza, że schorzenie skarżącej miało związek ze służbą i istniało już od dnia 30 stycznia 2009 r. Odpadła zatem podstawa do ograniczenia skarżącej wysokości należnej jej nagrody rocznej, zgodnie z § 1 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia. K. S. w dniu zwolnienia ze służby, niezależnie od tego na jakiej podstawie rozwiązano z nią stosunek służby, nabyła prawo do renty inwalidzkiej na skutek choroby pozostającej w związku ze służbą. Tym samym wysokość jej nagrody powinna być ustalona na podstawie § 1 ust. 6 rozporządzenia, co trafnie wywiedziono w skardze kasacyjnej. W dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z 16 grudnia 2009 r.) zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego przewidziana w art. 145 § 1 pkt 7 Kpa. Rozstrzygnięcie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA [...] o całkowitej niezdolności skarżącej do służby w więziennictwie od dnia 30 stycznia 2009 r. (czyli jeszcze przed datą rozwiązania stosunku służbowego) i zaliczenie jej do trzeciej grupy inwalidów z uwagi na schorzenie pozostające w związku z służbą stanowi bowiem, w myśl wskazanego przepisu, zagadnienie wstępne, które zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ (komisję lekarską) w sposób odmienny od oceny przyjętej przez organ Służby Więziennej przy wydawaniu decyzji w przedmiocie prawa skarżącej do nagrody rocznej." W dniu 4 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem w sprawie II SA/Wa 1382/10, wykonując wytyczne zawarte w wyżej przytoczonym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchylił decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2009 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta C. z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie nagrody rocznej za 2009 r. Wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2010 r. będą stanowić kierunek ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nagrody rocznej przysługującej K. S. za 2009 r. W tym też postępowaniu, powinna zgłaszać ona wszystkie problemy i roszczenia związane z tą nagrodą i dlatego w tym też postępowaniu, jako żądanie strony powinien być rozpatrzony wniosek skarżącej z dnia 2 lutego 2010 r. Wskazując na wyżej opisane uchybienia organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.