II SA/Wa 919/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Rektora [...] Szkoły Filmowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę Rektor [...] Szkoły Filmowej (dalej jako "Rektor" lub "organ") decyzją z [...] kwietnia 2018 r., działając na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 207 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j. Dz. U. 2017 r. poz. 2183 z późn. zm., dalej jako "ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym") i § 24 ust. 2 pkt 3 Regulaminu studiów [...] Szkoły Filmowej (dalej jako "uczelnia") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej jako "kpa") w zw. z art. 17 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) utrzymał w mocy własną decyzję z [...] marca 2017 r. w sprawie skreślenia D. D. (dalej jako "student" lub "skarżący") z listy studentów uczelni, kierunek [...], specjalność: [...], studia niestacjonarne, rok drugi, semestr czwarty. W uzasadnieniu organ wskazał, że [...] marca 2017 r. podjął decyzję o skreśleniu skarżącego z listy studentów uczelni z powodu niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów. Stwierdził, że student na dzień wydania tej decyzji zalegał z płatnością kwoty 450 zł stanowiącej czesne za studia za miesiąc styczeń 2017 r. W związku z powyższą decyzją, student złożył pismo z [...] marca 2017 r. w którym przyznał, że wnosił nieregularnie opłaty za kształcenie, zaś jego faktyczna zaległość na rzecz uczelni wynosi kwotę 450 zł za miesiąc styczeń 2017 r., a nie kwotę 1950 zł, gdyż omyłkowo uiścił opłatę na inny rachunek bankowy, tj. na rachunek główny uczelni widniejący na jej stronie internetowej. W dniu [...] kwietnia 2017 r. organ wydał decyzję utrzymującą w mocy własną decyzję. Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący, który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 28 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 787/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, tj. decyzji Rektora z [...] kwietnia 2017 r., nie odnosząc się w żaden sposób do poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 2016 r. Ta decyzja nie została bowiem ani uchylona, ani nie stwierdzono jej nieważności. Pozostała ona zatem cały czas w mocy prawnej. Organ wskazał, że podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji Rektora z [...] kwietnia 2017 r., było to, że wnosząc odwołanie od decyzji z [...] grudnia 2016 r., skarżący nie złożył na nim podpisu. Organ więc rozpatrzył odwołanie, które nie mogło zostać uznane za skutecznie wniesione. Sąd wskazał zaś wyraźnie, że brak podpisu strony, gdy nie zostanie usunięty, uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania niemożność jego rozpoznania. Skoro zatem, Rektor odwołanie rozpatrzył, to wydana przez niego decyzja jest nieważna, gdyż rozpatrywała odwołanie, które de facto nie zostało wniesione. W takich okolicznościach, w związku z uprawomocnieniem się ww. wyroku, skarżący został wezwany na podstawie art. 64 § 2 kpa do podpisania odwołania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Skarżący wykonał wezwanie i [...] marca 2018 r. do uczelni wpłynęło podpisane przez niego odwołanie. W związku z usunięciem braków formalnych, Rektor rozpatrzył ponownie wniesione przez skarżącego odwołanie i wydał wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzję z [...] kwietnia 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję ją poprzedzającą. Wskazał, że decyzja z [...] marca 2017 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów, a zatem nie ma podstaw do jej uchylenia. Student zarówno na dzień wydania decyzji z [...] marca 2017 r., jak i nadal, zalega z płatnościami na rzecz uczelni. Decyzja o skreśleniu skarżącego z listy studentów jest zatem zasadna, podjęta w ramach ustawowych uprawnień. Decyzja została też szczegółowo uzasadniona. Organ zauważył, że student przyznał istnienie podstaw do skreślenia, gdyż sam wskazał, że nieregularnie dokonywał płatności za studia, w istocie według swojego uznania, a nie zgodnie z terminami wynikającymi z umowy, oraz że zalega z płatnością za styczeń 2017 r. Decyzja podjęta zatem została w granicach uznania administracyjnego i ich nie przekraczała. Nie ograniczała się bowiem do wskazania, że została wydana w związku z istniejącą zaległością. Organ wziął bowiem pod uwagę to, że skarżący nie reagował na kierowane do niego wezwania do zapłaty. Uczelnia musiała podejmować dodatkowe działania w tym kierunku aby skarżący wykonał przyjęte na siebie w drodze umowy zobowiązania, poprzez wysyłkę aż siedmiu sms-ów, w których treści prosiła o wpłatę, jak i w których przypominała skarżącemu, że konsekwencją nieuregulowania zaległości będzie skreślenie z listy studentów. Dodatkowo, skarżący otrzymał stosowne wezwanie do zapłaty od zewnętrznej firmy windykacyjnej. Miał on zatem pełną świadomość co do tego, że kolejnym krokiem będzie wydanie decyzji skreślającej. Faktu tego w żaden sposób nie zmieniają obecne twierdzenia skarżącego co tego, że przyczyną zaległości był stan niepewności co do jego dalszych losów na studiach. W odwołaniu bowiem student sam przyznał, że uchylał się z terminowymi płatnościami z powodu braku płynności finansowej. Rektor podniósł, że powyższe stanowisko potwierdza chociażby treść maila skarżącego do dziekanatu uczelni z [...] września 2016 r., w którym zwrócił się z zapytaniem, czy w związku z tym, że tak długo zalega z opłatami, to czy nadal jest studentem, czy też już został skreślony. W ocenie organu, powyższe pokazuje, że utrzymywanie przedmiotowego stanu rzeczy jest niecelowe. Odpłatność jest ekwiwalentem świadczonej przez uczelnię na rzecz studenta usługi dydaktycznej. Uczelnia ma prawo do zapłaty w terminach określonych umową, aby mogła realizować ciążące na niej zobowiązania. Nie odniosły żadnego skutku, próby dania skarżącemu szansy na uregulowanie zaległości realizowane aż do momentu skreślenia z powodu braku opłat za studia. Dotychczasowe problemy z płatnościami ze strony studenta postawiły pod znakiem zapytania realizację zobowiązań finansowych w przyszłości. W tej sytuacji, zasadnie organ postanowił o zakończeniu tego stanu rzeczy poprzez skreślenie skarżącego z listy studentów. Oceniając niniejszą sprawę, Rektor wziął pod uwagę również to, że skarżący, mając pełną świadomość nieterminowych wpłat, ciągłych kłopotów z ponoszeniem kosztów studiów (student składał wcześniej wniosek o przesunięcia terminów płatności, na co nie otrzymał zgody), miał możliwość uregulowania zaległości już łącznie z wniesieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu [...] marca 2017 r., tym bardziej, że jak sam zauważył, środki stypendialne za styczeń 2017 r. zostały mu przelane w całości na jego rachunek bankowy, jak i nawet na obecnym etapie, przesyłając przy piśmie z [...] marca 2018 r. uzupełnione o podpis odwołanie. Skarżący jednak nadal tego nie uczynił. Organ wskazał, że dodatkowo, w związku z tym, iż de facto od stycznia 2017 r. skarżący nie kontynuuje studiów, obciążające go koszty na wypadek ewentualnego powrotu na studia wzrosną. Jego powrót na studia wiązać się bowiem będzie z koniecznością wyrównania różnic programowych i dodatkowymi opłatami wynikającymi z tego faktu. Ponadto, samo skreślenie z listy studentów z powodu braku opłat za studia nie zamyka przecież studentowi drogi do ich kontynuacji zgodnie z umową i regulaminem studiów. Po skreśleniu, student może wnosić o wznowienie studiów, czego warunkiem jest rozliczenie się z uczelnią z zaległości i ponowne podpisanie umowy o warunkach odpłatności za studia. Konkludując, Rektor stwierdził, że wystarczającą przyczyną do podjęcia decyzji było: stwierdzenie istnienia zaległości na dzień wydawania zaskarżonej decyzji; przyznanie jej istnienia przez skarżącego; brak nawet najmniejszej próby uregulowania tej zaległości; złożenie deklaracji o uszanowaniu decyzji skreślającej z powodu niewniesienia opłat; dokonanie analizy wcześniejszego sposobu wywiązywania się przez studenta z płatności, wskazującej na notoryczne uchybianie terminom płatności i niereagowanie, bądź reagowanie ze znaczącym opóźnieniem na wezwania do zapłaty wraz ze wskazaniem na sankcje w postaci skreślenia; pokazanie się osoby skarżącego jako studenta problemowego, nieposiadającego środków finansowych na naukę w uczelni niepublicznej, mającego problemy z zachowaniem kultury podczas wydarzeń szkolnych, dopuszczającego się zachowań godzących w dobre imię uczelni, w tym fakt wszczęcia wobec skarżącego postępowania wyjaśniającego przez rzecznika dyscyplinarnego. Pismem z 26 kwietnia 2018 r. skarżący wniósł skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zaskarżając w całości ww. decyzję zarzucił organowi naruszenie przepisów: 1. prawa procesowego: - art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo naruszenia przez ten organ przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w niniejszej sprawie i nie uwzględnienie okoliczności, że fakt nieregulowania całości opłaty za czesne mógł być spowodowany toczącym się postępowaniem w sprawie skreślenia skarżącego z listy studentów na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, które zakończyło się wydaniem decyzji Rektora utrzymującej w mocy skreślenie strony z listy studentów; - art. 7 kpa z zw. z art. 77 kpa, przez naruszenie ogólnej zasady postępowania administracyjnego polegającej na przestrzeganiu przez organ praworządności i podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, m.in. braku uwzględnienia dokonanej przez skarżącego opłaty w kwocie 3.300 zł na poczet czesnego za studia, która to opłata spowodowała, że po stronie skarżącego występowała jedynie zaległość w kwocie 450 zł za miesiąc styczeń 2017 r. kiedy to w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja o skreśleniu go z listy studentów; - art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 86 kpa przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony postępowania, podczas gdy w sprawie nie zostały wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia i wydanie decyzji na podstawie niezupełnego materiału dowodowego polegającego na przyjęciu, że skarżący mimo otrzymania wezwania do zapłaty nie opłacił zaległości podczas, gdy takie wezwania nie były doręczane studentowi, a opłat dokonywał w miarę systematycznie (w tym z otrzymywanego stypendium); - art. 10 w zw. z art. 81 kpa, poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do przeprowadzonych dowodów i materiałów, w sytuacji gdy organ nie powołał się na przesłanki określone w art. 10 § 2 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji na podstawie okoliczności, które nie zostały udowodnione, a tym samym skarżącego pozbawiono możności czynnego udziału w postępowaniu i obrony praw; 2. prawa materialnego: - art. 190 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, poprzez podjęcie decyzji o skreśleniu z listy studentów skarżącego na podstawie stwierdzenia braku opłat za pobieranie nauki w określonym terminie, podczas gdy skarżący opłacił całość opłaty za dany semestr studiów, a zaległość która nie została opłacona powstała w czasie pierwszego postępowania administracyjnego dotyczącego również skreślenia z listy studentów, a ponadto niewniesienie opłat związanych z odbywaniem studiów nie stanowi bezwzględnej podstawy do skreślenia z listy studentów, a kwota zaległości winna zostać pokryta z przyznanego stypendium socjalnego zgodnie ze złożonym oświadczeniem skarżącego. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu i orzeczenie, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto wniósł o dołączenie do niniejszej sprawy akt sprawy o sygn. akt II SA/Wa 787/17 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: decyzji o przyznaniu stypendium socjalnego z [...] grudnia 2016 r., decyzji [...] z [...] grudnia 2016 r., decyzji [...] z [...] stycznia 2017 r., korespondencji mailowej skarżącego z uczelnią, na okoliczność zastosowania zbyt dolegliwej kary za uchybienie regulaminowi uczelni, które były spowodowane stanem niepewności, co do aktualnego statusu skarżącego, uchybień proceduralnych przy wydawaniu decyzji. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z pisma skarżącego z [...] marca 2018 r. na okoliczność próby podjęcia rozmów zmierzających do ugodowego załatwienia sprawy, braku inicjatywy przez organ w celu wyjaśnienia niejasności zaistniałych w sprawie oraz o zobowiązanie uczelni do przedłożenia wniosku skarżącego o przesunięcie terminów płatności wraz z decyzją odmowną na wniosek, którego de facto skarżący nie składał, 7 potwierdzeń nadań i odebrania (wraz z treścią) wiadomości sms z wezwaniem do zapłaty na okoliczność wprowadzania Sądu w błąd, co do okoliczności faktycznych (zdaniem skarżącego takie wezwania nie były do niego kierowane). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie, uznał zarzuty skargi za niezasadne. Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku przez Sąd skarżący oświadczył, że do dnia dzisiejszego istnieje zaległość w kwocie 450 zł za miesiąc styczeń 2017 r. Wyjaśnił również, że w 2017 r. i 2018 r. nie składał wniosku o umorzenie, rozłożenie na raty, odroczenie lub zmianę terminu płatności. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") oddalił wnioski dowodowe skarżącego zawarte w skardze, bowiem ich przeprowadzenie nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji), zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu, przy wydaniu zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego też skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Tylko zaś przy takich naruszeniach przepisów prawa, sąd administracyjny może uchylić decyzję organu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Rektora utrzymująca w mocy jego własną decyzję z [...] marca 2017 r. w sprawie skreślenia skarżącego z listy studentów uczelni. Podstawę materialnoprawną ww. decyzji stanowi art. 190 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym to przepisem, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów. Na podstawie zaś art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do decyzji podjętych, o których mowa w art. 196 ust. 3 ww. ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 15 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Z przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji wyraźnie wynika, że decyzja o skreśleniu studenta z listy studentów jest decyzją uznaniową. Powyższe oznacza, że organ może (ale nie musi) wydać decyzję o skreśleniu studenta z listy studentów w przypadku gdy ten nie wniesie opłat związanych z odbywaniem studiów. Aby nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, organ powinien zgodnie z art. 7 i art. 77 kpa podjąć wszelkie kroki do wyjaśnienia sprawy, ocenić w swobodny a nie dowolny sposób zebrany materiał dowodowy nie naruszając przy tym art. 80 kpa, a następnie uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego wydając zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. Podjął bowiem wystarczające kroki do wyjaśnienia sprawy, prawidłowo ocenił materiał dowodowy stanowiący podstawę rozstrzygnięcia i uzasadnił swoje decyzje nie naruszając przy tym art. 107 § 3 kpa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja o skreśleniu skarżącego z listy studentów jest zasadna i została podjęta w ramach ustawowych uprawnień organu. Przede wszystkim istotne jest, że jak wyjaśnił sam skarżący na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku przez Sąd, do dnia dzisiejszego istnieje po jego stronie zaległość na rzecz uczelni w kwocie 450 zł za miesiąc styczeń 2017 r. Z przedstawionego przez organ w sprawie materiału dowodowego, jak również z samych wyjaśnień skarżącego wynika, że w latach 2017 - 2018 r. nie składał on nawet do organu wniosku o umorzenie, rozłożenie na raty, odroczenie lub zmianę terminu płatności. Tak więc, prawidłowo wskazał organ, że skarżący zarówno na dzień wydania decyzji z [...] marca 2017 r., jak i nadal, zalega z płatnościami na rzecz uczelni. Z akt administracyjnych sprawy wynika też, że skarżący nieregularnie dokonywał płatności za studia, w istocie według swojego uznania, a nie zgodnie z terminami wynikającymi z zawartej przez niego z uczelnią umowy. Również w odwołaniu skarżący sam przyznał, że uchylał się z terminowymi płatnościami z powodu braku płynności finansowej. Organ wskazał w swoich decyzjach, że wziął pod uwagę również to, iż skarżący nie reagował na kierowane do niego wezwania do zapłaty. Uczelnia podejmowała dodatkowe działania w tym kierunku aby skarżący wykonał przyjęte na siebie w drodze umowy zobowiązania, poprzez wysyłkę sms-ów, w których treści prosiła o wpłatę, jak i w których przypominała skarżącemu, że konsekwencją nieuregulowania zaległości będzie skreślenie z listy studentów. Skarżący otrzymał stosowne wezwanie do zapłaty od zewnętrznej firmy windykacyjnej. Miał on zatem pełną świadomość co do tego, że kolejnym krokiem będzie wydanie decyzji skreślającej go z listy studentów. Słusznie wskazał organ, że w związku z powyższym, nie mogą zasługiwać na uwzględnienie twierdzenia skarżącego co tego, że przyczyną zaległości był stan niepewności co do jego dalszych losów na studiach. Zauważyć należy, że odpłatność jest ekwiwalentem świadczonej przez uczelnię na rzecz skarżącego jako studenta usługi dydaktycznej. Uczelnia ma prawo do zapłaty w terminach określonych umową, aby mogła realizować ciążące na niej zobowiązania. Problemy zaś skarżącego z płatnościami stawiają pod znakiem zapytania realizację jego zobowiązań finansowych w przyszłości. Rektor wziął pod uwagę również to, że skarżący, mając pełną świadomość nieterminowych wpłat, ciągłych kłopotów z ponoszeniem kosztów studiów, miał możliwość uregulowania zaległości już łącznie z wniesieniem odwołania w dniu [...] marca 2017 r., tym bardziej, że otrzymał środki stypendialne za styczeń 2017 r. Nie uczynił tego jednak nawet w marcu 2018 r., to jest przy złożeniu swojego odwołania uzupełnionego o podpis skarżącego. Skarżący jako student związany z uczelnią umową o kształcenie określającą zasady odpłatności za studia, w tym terminy płatności, musiał liczyć się ze skreśleniem go z listy studentów, w przypadku niewywiązywania się z przyjętych na siebie zobowiązań. Organ zaś, jako uprawniony do podejmowania decyzji o skreśleniu z listy studentów, miał więc prawo do skorzystania z przysługującego mu uprawnienia. W decyzji organ podkreślił, że odpłatność jest ekwiwalentem świadczonej usługi, a uczelnia ma prawo do terminowej zapłaty. Tym samym, nie można mówić o dowolności i braku uzasadnienia do podjętej przez organ decyzji. Uczelnia dawała skarżącemu wielokrotnie szansę na poprawę w płatnościach, z których ten jednak nie skorzystał. Nauka w płatnej uczelni niepublicznej jest zaś kierowana do osób, które posiadają możliwości finansowe. Brak takich możliwości oznacza konieczność podejmowania studiów na uczelniach publicznych. Nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie skarżącego dotyczące tego, że uczelnia sama mogła potrącić zaległość w kwocie 450 zł z otrzymanego przez niego w styczniu 2017 r. stypendium socjalnego. Skarżący otrzymał bowiem informację mailową z [...] stycznia 2017 r., w której to poinformowano go, jak też i innych studentów, że nie jest to możliwe. W tej sytuacji, wszelkie twierdzenia skarżącego o stanie niepewności po jego stronie, jak i o liczeniu przez niego na potrącenie zaległości ze stypendium socjalnego, w tym podnoszone zarzuty co do nieprzeprowadzenia dowodów na te okoliczności, są całkowicie niezasadne. Wyjaśnić też należy, że organ, w związku z takimi okolicznościami i przyczynami skreślenia, nie był zobligowany do prowadzenia szeroko zakrojonego, tak jak tego wymaga skarżący, postępowania dowodowego i zbierania dodatkowych materiałów. Organ nie był też zobligowany do ustalania stanu majątkowego skarżącego, jak i przyczyn zalegania z płatnościami, jak również do przeprowadzania dowodu z przesłuchania skarżącego. Nie było zatem podstaw i potrzeby do odrębnego informowania skarżącego o prawie zapoznania się z aktami jego sprawy. Art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym odsyła bowiem do odpowiedniego stosowania kpa, ale jedynie do decyzji administracyjnych, a nie całej procedury administracyjnej. Konkludując zgodzić się należy z organem, że zaistniały wystarczające przyczyny do podjęcia decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.