II SA/Wa 922/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Joanna Kube, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję – rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2001 r. o sygn. akt [...] Prokurator Okręgowy w L. przedstawił W. S. w dniu [...] grudnia 2001 r. zarzut popełnienia czynu z art. 228 § 3 kk, art. 266 § 2 kk i art. 291 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 12 kk. Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., wydaną na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 101, poz. 1092 ze zm.), Komendant Wojewódzki Policji w L. zawiesił [...] W. S. – Komendanta Miejskiego Policji w B., w czynnościach służbowych od dnia 11 grudnia 2001 r. do dnia 11 marca 2002 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w L., działając na podstawie art. 6e ust. 1 w związku z art. 6e ust. 2 pkt 2 i art. 6e ust. 4 ww. ustawy o Policji, odwołał W. S. ze stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w B. i przeniósł go do swojej dyspozycji. W uzasadnieniu rozkazu organ powołał się na okoliczność przedstawienia W. S. zarzutu popełnienia wskazanego powyżej przestępstwa, jego tymczasowego aresztowania na czas trzech miesięcy na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w L. III Wydział Karny z dnia [...] grudnia 2001 r. o sygn. [...], a także na wyrażone w piśmie z dnia 12 grudnia 2001 r. stanowisko Starosty B., w którym nie wniósł on zastrzeżeń do odwołania wymienionego funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska. Rozkaz ten zainteresowany otrzymał w dniu 14 grudnia 2001 r. W dniu 22 stycznia 2002 r. wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji w L. pismo W. S. (opatrzone datą 4 stycznia 2002 r.), stanowiące skierowany do Komendanta Głównego Policji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...]. W dniu [...] stycznia 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. postanowieniem o nr [...], wydanym w oparciu o art. 145 § 1 pkt 6 w związku z art. 149 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), wznowił postępowanie w sprawie odwołania W. S. ze stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w B. Organ uznał bowiem, że w sprawie zakończonej rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] niewystarczającym było zasięgnięcie opinii tylko Starosty B. o odwołaniu, ponieważ zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872), uprawnienia określone w art. 6e ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji wykonywane są wspólnie, w drodze porozumienia, przez prezydenta miasta na prawach powiatu i starostę, a prowadzący postępowanie organ Policji nie wystąpił z wnioskiem do Prezydenta Miasta B. o wyrażenie opinii w przedmiocie odwołania. Rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w L. rozstrzygnął wznowione własnym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] postępowanie, uchylając rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] i orzekając o odwołaniu W. S. z dniem 14 lutego 2002 r. z zajmowanego stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w B. oraz o przeniesieniu go do swojej dyspozycji z uposażeniem przysługującym przed odwołaniem. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ powtórzył okoliczności przywołane w motywach rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...], uzupełniając je o stwierdzenie, że poza Starostą B. także Prezydent Miasta Białej P. nie wniósł zastrzeżeń do odwołania [...] W. S. ze stanowiska Komendanta Miejskiego Policji, a swoje stanowisko Prezydent wyraził w złożonym do akt piśmie z dnia 24 stycznia 2002 r. Zdaniem organu, przytoczony stan faktyczny i uzyskane opinie dawały podstawę do uznania, że skarżący jako policjant utracił niezbędną zdolność do dalszego pełnienia służby na stanowisku Komendanta Miejskiego Policji w B. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego, skierowanym do Komendanta Głównego Policji, W. S. zwrócił uwagę na nienaganny przebieg swej 24-letniej służby oraz na trudności, które napotkał w zakresie możliwości składania wyjaśnień podczas prowadzonego wobec niego postępowania karnego. Jednocześnie wystąpił z prośbą o umożliwienie mu kontaktu z oficerem z Komendy Głównej Policji, celem przekazania wszelkich faktów i spostrzeżeń, pozwalających na oczyszczenie się ze stawianych mu zarzutów. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W dniu [...] kwietnia 2002 r. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu wniosku W. S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...], postanowieniem o nr [...] odmówił przywrócenia terminu. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] W. S. uczynił przedmiotem skargi, skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sprawie została nadana sygn. akt II SA 1694/02 (aktualna sygn. akt II SA/Wa 921/08). W dniu [...] lipca 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji w L., rozkazem personalnym nr [...], przeniósł z urzędu – pozostającego w jego dyspozycji i zawieszonego w czynnościach służbowych – [...] W. S. do Komendy Wojewódzkiej Policji w L., mianując go z dniem 13 sierpnia 2002 r. na stanowisko wykładowcy Ośrodka Szkolenia Policji w L. Jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia Komendant powołał art. 32 ust. 1 w związku z art. 6e ust. 4 ustawy o Policji. Komendant, przedstawiając stan faktyczny sprawy, przytoczył treść wydanych w sprawie W. S. rozkazów personalnych o odwołaniu go ze stanowiska Komendanta Miejskiego i przeniesieniu do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Wskazał, że w dniu 8 lipca 2002 r. przeprowadzono z [...] W. S. rozmowę kadrową, podczas której, z uwagi na brak równorzędnych stanowisk służbowych, zaproponowano skarżącemu mianowanie na stanowisko wykładowcy w Ośrodku Szkolenia Policji w L. Po złożonej propozycji, zainteresowany zwrócił się z prośbą o pozostawienie mu tygodnia na podjęcie decyzji, ale już w dniu 10 lipca 2002 r., nie zgłaszając sprzeciwu wobec propozycji, wystąpił z kolejną prośbą, tym razem o skierowanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zezwolenie na zachowanie prawa do uposażenia należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku. Komendant stwierdził, że nie może przychylić się do wniosku funkcjonariusza o zastosowanie w jego sprawie art. 103 ustawy o Policji, ponieważ przepis ten dotyczy kwestii uposażenia policjantów przeniesionych, a nie odwołanych i mianowanych następnie na niższe stanowisko służbowe. W skierowanym do Komendanta Głównego Policji odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego W. S. stwierdził, że mianowanie go na stanowisko wykładowcy Ośrodka Szkolenia Policji w L. z uposażeniem niższym, niż dotychczasowe, ze wskazaniem na jego dalsze zawieszenie w czynnościach służbowych, jest dla niego krzywdzące i będzie miało negatywne skutki tak dla niego, jak i jego rodziny. Zwrócił uwagę, że u podstaw zawieszenia go w czynnościach służbowych leży wszczęcie przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, będącego z kolei rezultatem toczącego się wobec niego postępowania karnego, opartego na pomówieniu o działania przestępcze. W odwołaniu podniesiono także zarzut błędnej interpretacji art. 103 ust. 3 ustawy o Policji oraz zarzut powołania niewłaściwych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powyższe zarzuty W. S. odniósł do swojej sytuacji, zaznaczając, że ani nie został ukarany karą dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, ani nie stwierdzono w jego opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, ani też nie stwierdzono w dwóch kolejnych opiniach służbowych, że nie wywiązywał się z obowiązków służbowych. Nie ma zatem przeszkód prawnych, aby w jego sprawie zastosować art. 103 ust. 3 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2002 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko służbowe, ustalając nowy termin mianowania na stanowisko służbowe na dzień rozstrzygnięcia sprawy, zaś w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Powtarzając motywy decyzji organu I instancji, Komendant Główny Policji uzupełnił je o stwierdzenie, że rozkaz nr [...] nie miał charakteru dowolności i podyktowany był potrzebami służby. Rozkaz ten uwzględniał brak możliwości mianowania W. S. na równorzędne stanowisko służbowe, brał pod uwagę posiadane przez niego kwalifikacje zawodowe i uwzględniał okoliczność prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, a także brak sprzeciwu wobec złożonej mu propozycji kadrowej. Komendant uznał, iż przepis art. 103 ustawy o Policji nie mieści się w zakresie wydanego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie nie może stanowić podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji. Organem właściwym do rozpoznania sprawy w tej części jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2002 r. nr [...] W. S. uczynił przedmiotem skargi, skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II SA 3802/02). Skarżący wniósł o uchylenie obu rozkazów personalnych, a ponadto złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie art. 6e ust. 4 ustawy o Policji, wskazując, iż, wbrew stanowisku wyrażonemu przez orzekające w sprawie organy, przepis ten nie nakłada na przełożonego obowiązku ustalenia na nowo stosunku służbowego policjantowi, o którym mowa w art. 6e ust. 1, w terminie 6 miesięcy, licząc od dnia odwołania ze stanowiska. Podkreślił, że przepis ten stwierdza wyłącznie, że taki policjant przez 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej mu przed odwołaniem. Tym samym, w jego ocenie, nie zachodziła konieczność ustalenia mu na nowo stosunku służbowego, ponieważ, będąc zawieszonym, i tak nie mógł wykonywać zadań służbowych ani na poprzednim, ani na nowym stanowisku służbowym. Stwierdził także, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na nieprawdziwych dowodach w postaci notatki z rozmowy kadrowej, którą sporządzono w istocie przed tą rozmową, a której celem było ukrycie przed nim istnienia dwóch wolnych etatów, tj. etatu Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w L. i etatu Zastępcy Naczelnika w Komendzie Wojewódzkiej Policji w L. Notatka powyższa nie odzwierciedla także rzeczywistego przebiegu zdarzeń w części dotyczącej niezgłoszenia sprzeciwu wobec złożonej propozycji kadrowej. Skarżący zaznaczył, że okres tygodnia, który zastrzegł, także w formie pisemnej adnotacji na notatce, miał umożliwić mu ustalenie z KWP w L. i z KGP ewentualnych możliwych do przyjęcia stanowisk służbowych. To zaś uzasadnia postawienie organowi odwoławczemu zarzutu wydania rozkazu z naruszeniem art. 7 i art. 68 kpa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając zajęte stanowisko procesowe i nawiązując do stanu faktycznego podanego w zaskarżonych orzeczeniach, podał, że w okresie tygodnia, jaki upłynął od dnia 8 lipca 2001 r., tj. od dnia, w którym przeprowadzano rozmowę kadrową, do dnia 17 lipca 2001 r. skarżący nie złożył oświadczenia woli o odrzuceniu propozycji kadrowej i dlatego, wydając w dniu [...] lipca 2002 r. rozkaz nr [...], organ przyjął, że skarżący na złożoną propozycję wyraził zgodę. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2003 r. o sygn. akt II SA 3802/02 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji. W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), właściwym do rozpoznania sprawy stał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Postanowieniem z dnia 10 marca 2004 r. o sygn. akt II SA 3802/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zawiesił postępowanie w sprawie. W dniu 26 czerwca 2008 r. do akt sprawy wpłynęło pismo skarżącego, w którym zwrócił się o podjęcie zawieszonego postępowania z uwagi na zakończenie w dniu 17 czerwca 2008 r. przed Sądem Okręgowym w L. postępowania sądowego, w którym występował jako oskarżony z art. 229 § 3 kk w związku z art. 12 kk i in. Do pisma skarżący załączył m.in. kopię wyroku Sądu Rejonowego w L. IX Wydział Karny z dnia [...] października 2007 r., sygn. [...], którym uniewinniono go od popełnienia zarzucanych mu czynów oraz odpis wyroku Sądu Okręgowego w L. V Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2008 r. o sygn. akt [...], którym utrzymano w mocy ww. wyrok Sądu Rejonowego w L., uznając apelację Prokuratury za oczywiście bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 lipca 2008 r. o sygn. akt II SA 3802/02 podjął zawieszone postępowanie. Sprawie nadano nową sygn. akt II SA/Wa 922/08. W dniu 31 lipca 2008 r. Sąd włączył do akt sprawy o sygn. II SA/Wa 921/08, łączącej się z niniejszą sprawą, przesłany przez Sąd Okręgowy w L. V Wydział Karny – Odwoławczy, odpis wyroku tego Sądu z dnia [...] czerwca 2008 r. o sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że z rozpatrywaną sprawą łączy się sprawa ze skargi W. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...], którym utrzymany został w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] w przedmiocie odwołania W. S. z zajmowanego stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w B. i przeniesienia go do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., podjęty w wyniku wznowienia postępowania, zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] o odwołaniu W. S. z zajmowanego stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w B. i przeniesienia go do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. (sygn. akt II SA/Wa 921/08). Z uwagi na istniejący związek między obiema sprawami, Sąd na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. postanowił o łącznym ich rozpoznaniu, ale wydaniu odrębnych orzeczeń. W sprawie o sygn. akt II SA/Wa 921/08 Sąd stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] oraz uchylił postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...]. Kasacyjny skutek stwierdzenia nieważności obu rozkazów personalnych (ex tunc) i fakt ostateczności postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] umożliwił Sądowi kontrolę tegoż postanowienia, które zostało uchylone z uwagi na naruszenie przepisów procedury administracyjnej (wbrew błędnemu pouczeniu, jakie zostało w nim zawarte, postanowienie to jest ostateczne w administracyjnym toku instancji, zaskarżalne jest zatem do sądu administracyjnego). W wyniku takiego wyroku Sądu w obrocie prawnym pozostał rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...], będący poza kontrolą Sądu z uwagi na fakt, iż stanowi w istocie decyzję organu I instancji. Wobec tego, że na moment orzekania termin do wniesienia odwołania nie został przywrócony, rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] nabrał cech ostateczności i w tym też aspekcie, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności faktycznych, należało ocenić legalność rozkazów personalnych, podjętych w przedmiocie mianowania skarżącego na stanowisko wykładowcy w Ośrodku Szkolenia Policji w L. Dokonując analizy, nie można pomijać administracyjnoprawnego charakteru stosunku służbowego policjanta, jak i samego prawa organów Policji w kształtowaniu struktury zatrudnienia tej formacji i doboru kadry na poszczególnych stanowiskach. Oczywiście autonomia organów w tym zakresie nie może mieć charakteru absolutnego i musi mieścić się w granicach bezwzględnie obowiązującego prawa. Zarówno w świetle obowiązującego wówczas art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), jak i zaistniałej sytuacji, mianowanie W. S. na stanowisko wykładowcy w Ośrodku Szkolenia Policji w L. było możliwe i prawnie dopuszczalne, zwłaszcza biorąc pod uwagę pozostawanie skarżącego w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L.. Należy przy tym zaznaczyć, że dopiero przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...], w sposób określony w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 921/08, przy uwzględnieniu okoliczności zaistniałych po wydaniu wyroku przez Sąd Okręgowy w L. V Wydział Karny – Odwoławczy z dnia [...] czerwca 2008 r. o sygn. akt [...], zobliguje organ do zweryfikowania decyzji o umieszczeniu go na stanowisku wykładowcy w Ośrodku Szkolenia Policji w L. Zakończenie bowiem postępowania odwoławczego w sprawie odwołania ze stanowiska będzie miało bezpośredni wpływ na dokonane mianowanie, stanowiąc ewentualną podstawę do wzruszenia wydanych w tym zakresie rozkazów personalnych. Z drugiej zaś strony, oczywistym jest, że w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy i pozostającej z nią w związku sprawy o sygn. akt II SA/Wa 921/08, mianowanie skarżącego na niższe stanowisko służbowe było dla niego krzywdzące. Tym samym, wyrażone przez skarżącego niezadowolenie jest dla Sądu w pełni zrozumiałe. Sąd jednak stosuje kryterium legalności, a to oznacza, że samo niezadowolenie zainteresowanego z wydanych rozkazów personalnych nie może mieć wpływu na ocenę ich prawidłowości w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym. Paradoksalnie, we wskazanych okolicznościach mianowanie dokonane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. było w istocie dla skarżącego korzystne. Wprawdzie uzyskał on niższe stanowisko służbowe w Policji od poprzednio zajmowanego, niemniej jednak, pomimo ciążących na nim wówczas zarzutów karnych, wszczętego postępowania dyscyplinarnego i zawieszenia w czynnościach służbowych, pozostał w służbie w Policji. Jak stanowi art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd nie stwierdził, aby wydane rozkazy personalne naruszały prawo w sposób skutkujący stwierdzeniem ich nieważności, a tylko wtedy zachodziłaby konieczność wyeliminowania rozkazów z obrotu prawnego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.