II SA/Wa 926/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Bronisław Szydło, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2004 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego Oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2004r. nr [...]wydaną na podstawie art. 6 lit. c ust. 2 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2, art. 37 lit. k ust. 1 oraz art. 37 lit. l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późń. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Pana E. T. od decyzji Starosty C. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 roku o : - uznaniu za osobę bezrobotną dniem [...] kwietnia 2004r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych: - odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] kwietnia 2004r., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w myśl powołanych na wstępie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu – prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli m.in. "...w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia (...)". Z analizy akt sprawy wynika, iż E. T. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. jako osoba bezrobotna w dniu [...] kwietnia 2004r. Decyzją Starosty C. nr [...] z dnia [...] kwietnia został uznany za osobę bezrobotną z dniem rejestracji i odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż nie spełnił warunków do jego nabycia określonych w art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. od [...] września 2002r. do [...] marca 2004r., E. T. przebywał na urlopie bezpłatnym od [...] września 2002r. do [...] grudnia 2003r.,w trakcie którego posiadał zatrudnienie wynoszące 152 dni, w okresie od [...] września 2002r. do [...] lutego 2003r. oraz zatrudnienie w macierzystym zakładzie pracy po powrocie z urlopu bezpłatnego, tj. od [...] stycznia 2004r. do [...] marca 2004r. ( 91 dni). Łącznie w okresie przedmiotowych 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji E.T. nie posiadał wymaganych 365 dni, a jedynie 243 dni zatrudnienia. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 4 cytowanej na wstępie ustawy do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zalicza się również okresy (...) urlopu bezpłatnego, udzielonego na podstawie przepisów w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi, innych udzielonych w tym celu urlopów bezpłatnych (...). Tak więc przepis art. 24 ust. 4 cyt. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pozwala wliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku jedynie okresy niewykonania pracy spowodowane opieką nad dzieckiem. Starosta C. w związku z uregulowaniami prawnymi dotyczącymi sprawy, tj. z art. 37 lit. k cytowanej na wstępie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, odmówił też E.T. przyznania świadczenia przedemerytalnego, bowiem świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1. osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn lub 2. do dnia rozwiązania stosunku pracy, lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 dla mężczyzn, lub 3. do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4. do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie nie wypłacalności pracodawcy, lub 5. zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełniła warunki określone w pkt. 1, 3 lub 4. Ponadto zgodnie z art. 37 lit. 1 ust. 1 i 2 powołanej ustawy prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełnia warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek tej osoby. Jak wykazała analiza akt sprawy, E. T. spełnia tylko pierwszy warunek do nabycia statusu osoby bezrobotnej, natomiast nie spełnia dwóch pozostałych warunków, tj. określonego w art. 23 oraz w art. 37 lit. k. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W tej sytuacji, zdaniem Wojewody [...], organ I instancji słusznie orzekł o przyznaniu E. T. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] kwietnia 2004 roku i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i świadczenia przedemerytalnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. T., podnosząc, iż powyższa decyzja jest niezgodna z prawem, a w szczególności z art. 361 § 2 Kodeksu pracy, w myśl którego okres, za który przysługuje odszkodowanie, wlicza się pracownikowi pozostającemu w tym okresie bez pracy do okresu zatrudnienia, wnosił o uchylenie powyższej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Starosty C.. Wojewoda [...]w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowiły przepisy art. 23 ust. 1 i 2, art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli spełniła także chociażby jeden z czterech wymogów wymienionych w art. 37 k ust. 1 pkt. 1-4, natomiast prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli m. in. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie równej co najmniej najniższemu wynagrodzeniu (art. 23 ust. 1 i 2 ustawy). W sprawie miał zastosowanie również art. 37 l ust. 1 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w myśl którego prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy spełnia warunki do jego nabycia. Jak wynika z akt sprawy, skarżący istotnie nie spełnił warunku określonego w art. 23 do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, niezbędnego w myśl art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do przyznania świadczenia przedemerytalnego. Rejestracja skarżącego w charakterze bezrobotnego, z której wywodzi on skutki prawne, nastąpiła [...] kwietnia 2004r., zaś skarżący nie posiadał wymaganych 365 dni zatrudnienia. Organ prawidłowo nie zaliczył skarżącemu do przedmiotowych "365 dni" dwóch miesięcy okresu wypowiedzenia, tj. miesiąca kwietnia i maja 2004r. (61 dni), za które skarżącemu przysługiwało odszkodowanie, gdyż przypadały one już po rejestracji. Jednocześnie ustalił, iż nie zmieniłby się stan sprawy nawet wtedy, gdyby można było zaliczyć 61 dni kwietnia i maja 2004r. do uwzględnionych 243 dnia zatrudnienia, bowiem stanowiłoby to 304 dni, a więc nie byłoby wymaganych przez ustawę 365 dni zatrudnienia. Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji ani sądowi administracyjnemu uprawnień do odstępstw w kwestiach szczegółowo tymi przepisami uregulowanych. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.