II SA/Wa 932/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kandydacka postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. S. w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kandydacka, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Rektora – Komendanta Wojskowej Akademii Technicznej im. [...] z [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej skarżący wskazał, że zgodnie z umową z [...] września 2013 r. zawartą z Rektorem - Komendantem Wojskowej Akademii Technicznej w przypadku zwolnienia ze służby jest zobowiązany do zwrotu, w terminie 14 dni od wezwania, kosztów utrzymania i nauki w wysokości 94 541,45 zł, określonych w § 2 umowy. Skarżący stwierdził, że niewstrzymanie wykonania decyzji o zwolnieniu ze służby spowoduje dla niego niekorzystne skutki polegające na konieczności zwrotu powyższej kwoty. Skarżący zwrócił uwagę, że nie posiada żadnych oszczędności, nie ma pracy, od kwietnia bieżącego roku nie osiągnął żadnego dochodu, a obecnie zamieszkuje z rodzicami, gdyż nie stać go nawet na wynajęcie mieszkania. Skarżący stwierdził, że nieuiszczenie powyższej kwoty spowoduje wszczęcie przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych, przy czym tego rodzaju ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Skarżący, w uzasadnieniu wniosku wskazał, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kandydacka spowoduje konieczność zwrotu kosztów utrzymania i nauki. Skarżący stwierdził, że wyegzekwowanie kwoty 94 541,45 zł oznacza dla niego negatywne skutki finansowe, grożące nawet wszczęciem postepowania egzekucyjnego. Podkreślił, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, gdyż nie posiada żadnych oszczędności i w chwili obecnej pozostaje bez pracy. W ocenie Sądu powołana okoliczność nie stanowi realizacji ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że skarżący twierdząc, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej w żaden sposób tego nie uprawdopodobnił, w szczególności nie przedłożył kopii zeznania podatkowego ani zaświadczenia o zarejestrowaniu jako osoby bezrobotnej. Niezależnie od kwestii braku uprawdopodobnienia przedstawionego twierdzenia należy zauważyć, że sama niemożność zwrotu kosztów utrzymania i nauki nie stanowi ani niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy bowiem zauważyć, że wyegzekwowana kwota będzie podlegała zwrotowi, w razie uwzględnienia skargi przez Sąd. Konieczność zwrotu kosztów utrzymania i nauki nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.