II SA/Wa 937/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na wezwanie Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni w depozycie sądowym postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu wpis sądowy w kwocie 200 (dwieście) złotych. Postanowieniem z dnia ] lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1846/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. S. na wezwanie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r., nr [...] do uiszczenia opłaty w kwocie 7.153,44 zł, za przechowywanie w depozycie Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji broni palnej bojowej (pistolet [...]). W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd stwierdził, że w przypadku obowiązku wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., nr 52, poz. 525 ze zm.) i zaistnienia okoliczności z art. 23 ust. 2 pkt 3 powyższej ustawy, wystosowanie do podmiotu, na który mocą ustawy nałożony jest obowiązek, wezwania do uiszczenia kosztów depozytu, stanowi czynność materialno-techniczną, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Jednakże, w ocenie Sądu, skarga na powyższą czynność została wniesiona z uchybieniem terminu. Sąd podkreślił przy tym, iż zaskarżone wezwanie Komendanta [...] Policji nie zawierało pouczenia o możliwości, sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z powyższym Sąd wskazał, iż zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87§ 1- 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Powyższe postanowienie Sądu stało się prawomocne z dniem 19 marca 2013 r. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący wezwał Komendanta [...] Policji do usunięcia naruszenia prawa i złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia ww. wezwania. W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] stwierdził, że nie zaistniały przesłanki uzasadniające zmianę wysokości opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym. Jednocześnie organ poinformował skarżącego o treści art. 53 § 1 p.p.s.a., art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1-3 i art. 47 § 1 oraz o treści art. 87 p.p.s.a. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wezwanie organu z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym, wnosząc o uchylenie tej czynności materialno-technicznej. W uzasadnieniu skarżący wskazał m. in., że stosując się do wytycznych, zawartych w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r., złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem skargi wniesionej przez R. S. jest wezwanie Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2011 r., nr [...] do uiszczenia opłaty w kwocie 7.153,44 zł, za przechowywanie w depozycie Postępowań Administracyjnych Komendy [...] Policji broni palnej bojowej (pistolet [...]). Jak już wyżej wskazano, że w rozpatrywanej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Prawomocnym postanowieniem z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1846/12 Sąd odrzucił skargę R. S. na ww. wezwanie Komendanta [...] Policji. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd stwierdził, że skarga na powyższą czynność jest dopuszczalna, jednakże została wniesiona z uchybieniem terminu. Jednocześnie Sąd zauważył, że zaskarżone wezwanie Komendanta [...] Policji nie zawierało pouczenia o możliwości, sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zatem skarżący winien wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Natomiast w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą, w tej samej sprawie, w przyszłości formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniałych po wydaniu wyroku, oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. W orzecznictwie wskazuje się, że moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia z art. 170 p.p.s.a., w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W związku z powyższym Sąd, w rozpoznawanej obecnie sprawie, z urzędu zobligowany jest uwzględnić stanowisko wskazane w prawomocnym postanowieniu z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1846/12. W powyższym orzeczeniu Sąd uznał, że skarga na przedmiotowe wezwanie jest dopuszczalna, jednakże została wniesiona po terminie. Jednocześnie Sąd określił sposób, tryb i termin złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. Zatem Sąd, rozpoznający sprawę ponownie, nie może przyjąć odmiennych ustaleń, z uwagi na treść art. 170 p.p.s.a. Skarżący, wbrew temu co podnosi w skardze, nie zastosował się do wytycznych Sądu zawartych w postanowieniu z dnia 7 lutego 2013 r. Należy bowiem zauważyć, że pismem z dnia [...] lutego 2013 r. (błędnie datowanym na [...] lutego 2012 r.) wezwał on organ do usunięcia naruszenia prawa i jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia ww. wezwania. Powyższe oznacza, że skarżący nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a to z kolei oznacza, że przedmiotowa skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu, w pkt 2 sentencji, orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.