II SA/Wa 944/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę [...] maja 2013 r. P. M. (dalej jako skarżący) wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń co celów łowieckich w liczbie 6 egzemplarzy wskazując, iż jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego i posiada podstawowe uprawnienia łowieckie. Do wniosku dołączył dokumenty potwierdzające powyższe fakty oraz wymagane orzeczenia – lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że posiada zdolność do dysponowania bronią. W toku postępowania wywołanego powyższym wnioskiem organ ustalił, że skarżący posiadał pozwolenie na broń palną do celów łowieckich, które zostało mu cofnięte decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] sierpnia 2010 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z [...] października 2010 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 kwietnia 2011 r. oddalił skargę na to rozstrzygnięcie. Ponadto, na postawie aktu oskarżenia sygn. akt: [...] z [...] grudnia 2009 r. Prokuratury Apelacyjnej w [...] organ I instancji ustalił, że skarżący oskarżony jest o przestępstwa: - z art. 258 § 1 kk – udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych, - z art. 55 ust. 1 i ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § kk w zw. z art. 12 kk – udział w przywozie, wywozie i obrocie, wbrew przepisom ustawy, znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, polegający na wywiezieniu z [...] do [...] znacznej ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze łącznej 20 kilogramów, - z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii – uczestnictwo, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych. W związku z powyższym Sąd Rejonowy [...] w [...], postanowieniem z [...] kwietnia 2008 r., sygn. [...], zastosował wobec skarżącego tymczasowe aresztowanie na okres 3 miesięcy do 9 lipca 2008 r., którego okres, postanowieniem Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] października 2009 r. sygn. [...], przedłużono do [...] grudnia 2009 r. Następnie na mocy postanowienia z [...] grudnia 2009 r., środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania uchylono i zmieniono na poręczenie majątkowe, zakaz opuszczania kraju oraz dozór Policji. W tak zarysowanych okolicznościach faktycznych Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów łowieckich - decyzją z [...] sierpnia 2013 r., która została uchylona przez Komendanta Głównego Policji decyzją z [...] października 2013 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] stycznia 2014 r. ponownie odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów łowieckich, wskazując na negatywną przesłankę do wydania pozwolenia na broń palną, którą stanowi zagrożenie ze strony skarżącego dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił błędną interpretację art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji polegającej na pominięciu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy oraz nieuprawnionym rozszerzeniu pojęcia "zagrożenia" na osoby, wobec których toczą się postępowania o popełnienie przestępstwa. Decyzją z [...] marca 2014 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 10 ust. 1 i 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576, dalej jako u.b.i.a), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ nie podzielił stanowiska skarżącego, że okoliczność braku skazania – przy spełnieniu innych wymogów formalnych – jest decydująca o wydaniu pozwolenia na broń. W przypadku toczącego się wobec osoby ubiegającej się o pozwolenie postępowania karnego organy Policji mają prawo do dokonywania oceny, czy zarzucane jej czyny, ze względu na ich wagę i rodzaj, stwarzają domniemanie, iż stanowi ona zagrożenie, o jakim mowa w art. 10 ust. 1 u.b.i.a., które należy odróżnić od zagrożenia wskazanego w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. W ocenie Komendanta Głównego Policji organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny przesłanki, o której mowa w art. 10 u.b.i.a., podkreślając ciężar gatunkowy przestępstw narkotykowych popełnionych w zorganizowanej grupie przestępczej, o które skarżący jest oskarżony. Czyny tego rodzaju są grupą przestępstw szczególnie niebezpiecznych dla sfery stosunków społecznych, a stopień ich społecznej szkodliwości jest wysoki, głównie ze względu na skutki, jakie środki odurzające wywołują dla zdrowia i życia ogromnej rzeszy uzależnionych od nich ludzi, w tym młodzieży, a dalej – całego społeczeństwa. Z tego względu już samo postawienie skarżącego w stan oskarżenia o takie czyny wywołuje – zdaniem organu – uzasadnione obawy czy posiadając broń, nie stworzy ona zagrożenia dla dóbr określonych w art. 10 ust. 1 u.b.i.a. Istotnym dla tej oceny jest w przekonaniu organu również fakt, że aktualnie wobec skarżącego zastosowany jest środek zapobiegawczy w postaci dozoru policyjnego. Z jednostki Policji, w której dozór ten jest prowadzony, tj. II Komisariatu Policji w [...], uzyskano informacje, iż skarżący nie stawia się regularnie w wyznaczonych terminach, o czym poinformowany został Sąd Okręgowy w [...]. Sytuacja ta świadczy o lekceważeniu obowiązku nałożonego na skarżącego przez niezależny organ wymiaru sprawiedliwości, a tym samym świadczy o jego braku poszanowania dla obowiązującego prawa. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie art. 6 i 107 § 1 i § 3 K.p.a., a także art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Argumentując powyższe zarzuty skarżący wskazał, iż art. 10 ust. 1 u.b.i.a. jest przepisem kompetencyjnym, a jedyną podstawą prawną do odmowy wydania pozwolenia na broń stanowi art. 15 ust. 1 u.b.i.a., który zawiera zamknięty katalog przesłanek, w przypadku zaistnienia których organ odmawia wydania pozwolenia na broń. Brak w nim przesłanki postawienia w stan oskarżenia. Dlatego też – w ocenie skarżącego - nie można powoływać się na tę okoliczność, zmieniając tym samym jednoznaczną regulację ustawy. Skarżący zwrócił uwagę na zmianę stanu prawnego, która wyeliminowała możliwość odmowy wydania pozwolenia na broń także osobom oskarżonym o popełnienie przestępstwa. Zdaniem skarżącego organ I instancji naruszył podstawowe zasady procesowe. Prawotwórcza praktyka organu przeczy zasadzie działania na podstawie i w granicach prawa (art. 6 K.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP). Organ oparł decyzję na niewłaściwej podstawie prawnej, a uzasadnienie powołuje argumenty właściwe dla nieaktualnego brzmienia ustawy o broni i amunicji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a). określa sytuacje, w jakich decyzje podlegają uchyleniu. Dokonując analizy zasadności skargi P. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2014 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz decyzja utrzymana nią w mocy wydane zostały na podstawie art. 10 ust. 1 u.b.i.a., który wbrew ocenie skarżącego, nie stanowi przepisu stricte kompetencyjnego, lecz określa także przesłanki wydania pozwolenia na broń. Zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 u.b.i.a., nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r., o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń do celów łowieckich, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. W postanowieniach art. 10 u.b.i.a. zawarta została zarówno norma kompetencyjna, jak i materialna, upoważniająca właściwy organ Policji do wydania pozwolenia na broń "jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni". W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, iż skarżący przedstawił ważną przyczynę posiadania broni. Przedmiotem sporu jest natomiast rozumienie pierwszej z pozytywnych przesłanek wydania pozwolenia na broń, określonej w art. 10 ust. 1 u.b.i.a. – tj. przesłanki braku zagrożenia wnioskodawcy dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zagadnienie to było przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 28 sierpnia 2014 r., I OSK 467/13 (dostępny na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA) przyjął, że badanie przez organ wniosku o wydanie pozwolenia na broń nie powinno ograniczać się wyłącznie do przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a., w świetle których pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni to stanowisko podziela. Sposób sformułowania w art. 10 ust. 1 u.b.i.a. omawianej przesłanki wydania pozwolenia na broń wskazuje na potrzebę abstrakcyjnego rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenia, o których mowa w powołanym przepisie. Przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia przy wydawaniu pozwolenia na broń nie tylko interesu wnioskodawcy, przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni, ale także interesu ogólnego przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 u.b.i.a. ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego obowiązane są podjąć nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a., ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego. Konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. wskazuje natomiast na przesądzenie przez ustawodawcę, że w każdym przypadku skazania za popełnienie wskazanych w ww. przepisach przestępstw automatycznie wyłączona zostaje możliwość dalszego badania przez organ, czy wnioskodawca stanowi zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest już stanowisko, w świetle którego w toku postępowania w sprawie wydania pozwoleń na broń właściwe organy zobowiązane są ocenić, czy osoba ubiegająca się o pozwolenie na posiadanie broni palnej nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz czy nie jest skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, bądź za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo, gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (zob. wyrok NSA z 7 sierpnia 2013 r., II OSK 731/12 i z 6 lutego 2014 r., II OSK 2060/12 CBOSA). Gdyby było inaczej ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.b.i.a. zamiast stawiać wymaganie, iż wnioskodawca nie może stanowić zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, użyłby odwołania do pełnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. Jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 sierpnia 2014 r. dokonując wykładni art. 10 ust. 1 u.b.i.a. należy mieć wgląd na to, że przepisy ustawy o broni i amunicji wdrażają dyrektywę Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 13 września 1991 r.), zmienionej dyrektywą parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz. U. UE L 179.5 z 8 lipca 2008 r.). Dyrektywa przewiduje, że bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego. Wyrok skazujący za popełnione umyślne przestępstwo uznaję się za element wskazujący na takie zagrożenie (art. 15 ust. 1 lit. b dyrektywy). Państwa Członkowskie mogą w swym ustawodawstwie uchwalić przepisy surowsze niż przewidziane w dyrektywie, z zastrzeżeniem praw przyznanych osobom mającym miejsce zamieszkania w Państwach Członkowskich określonych w art. 12 ust. 2 (zob. art. 3 dyrektywy Rady 91/4777/EWG). Treść art. 10 ust. 1 i art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. wskazuje, że ustawodawca krajowy z tej możliwości skorzystał. Założenie takie koresponduje z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle których warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, zaś możliwość niewyrażenia zgody na jej posiadanie powinna być postrzegana jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (zob. wyrok NSA z 30 października 2008 r., II OSK 1296/07, LEX nr 513991). Posiadanie broni oraz posługiwanie się nią jest reglamentowane i jest raczej rodzajem przywileju niż prawa podmiotowego, w związku z czym od osoby takie pozwolenie posiadającej, wymaga się kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania nie budzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego (wyrok NSA z 28 października 2011 r., II OSK 1562/10, LEX nr 1151922). W rozpoznawanej sprawie ocenę, że skarżący stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego organy powzięły na bazie ustaleń, iż wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie karne o udział w zorganizowanej grupie przestępczej organizującej przewóz, wywóz i obrót na terenie Polski środkami odurzającymi i substancjami psychoaktywnymi. Jako prawidłową Sąd uznaje kwalifikację tych czynów dokonaną przez organ jako przestępstw szczególnie niebezpiecznych dla sfery stosunków społecznych, z wysokim stopniem społecznej szkodliwości, głównie ze względu na skutki, jakie środki odurzające wywołują dla zdrowia i życia osób od nich uzależnionych, w tym młodzieży, a w konsekwencji i dla całego społeczeństwa. Dlatego też postawienie skarżącego w stan oskarżenia o takie czyny wywołuje – zdaniem Sądu – uzasadnione obawy, że skarżący może stworzyć zagrożenie dla dóbr określonych w art. 10 ust. 1 u.b.i.a. Nie bez znaczenia dla oceny tego zagrożenia pozostaje również okoliczność, iż skarżący objęty dozorem policyjnym nie stawia się regularnie na Komisariacie Policji w [...]. Uwzględniając powyższe Sąd uznał zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. za nieuzasadniony. Konsekwencją tej oceny jest przyjęcie, iż także zarzut naruszenia art. 6 K.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie, skoro organ działał w oparciu o przepisy prawa – ustawy o broni i amunicji, prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Poddana sądowej kontroli decyzja Komendanta Głównego Policji zawiera wszystkie wymagane powyższym przepisem elementy. Również uzasadnienie tej decyzji odpowiada wymogom ujętym w art. 107 § 3 K.p.a. Organ wskazał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przywołał prawidłowe przepisy ustawy o broni i amunicji w wersji obowiązującej w dacie rozstrzygania w sprawie, dokonał ich prawidłowej wykładni, a następnie subsumpcji niekwestionowanych ustaleń faktycznych pod stosowaną normę prawną. Przesłanka istotna dla sposobu rozstrzygnięcia – wbrew zarzutom skargi – została wysłowiona w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.