II SA/Wa 953/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant referent stażysta Marta Stec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2023 r. sprawy ze skargi T. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP") utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP") z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] o zwolnieniu T. K. (dalej: "skarżący") ze służby w Policji. W uzasadnieniu KGP przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] (dalej: "KPP") zwrócił się do KWP o wszczęcie postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego - wówczas starszego dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych [...] Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...], ze służby w Policji. Powyższe przełożony uzasadnił tym, iż w dniu [...] listopada 2022 r., ok. godz. [...], na polecenie I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], w pomieszczeniu służbowym nr [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], przeprowadzono (urządzeniem AlcoBlow) badania obecnych w tym pomieszczeniu policjantów na zawartość alkoholu w wydychanym przez nich powietrzu. Policjanci ci byli umundurowani i przygotowywali się do udania się na odprawę. Dwóch funkcjonariuszy uzyskało wynik negatywny (zapaliła się zielona lampka), natomiast po wdmuchnięciu przez skarżącego powietrza do urządzenia zapaliła się lampka w kolorze czerwonym (I badanie), co wskazywało na znajdowanie się pod wpływem alkoholu. Wobec powyższego przeprowadzono kolejne dwa badania - ponownie zapaliła się lampka w kolorze czerwonym (II badanie), a następnie w kolorze żółtym (III badanie), co również oznaczało wynik pozytywny badania na zawartość alkoholu. W związku z powyższym, w obecności I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] przeprowadzono badanie urządzeniem Alkosensor IV z wynikami: pierwsze badanie o godz. 8:23 - 0,14 mg/l, drugie badanie o godz. 8:39 - 0,12 mg/l, trzecie badanie - o godz. 8:56 - 0,08 mg/l alkoholu w wydychanym przez skarżącego powietrzu (protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu nr [...]). Ustalono jednocześnie, że skarżący tego dnia, zgodnie z grafikiem, pełnił służbę w godz. 8:00-16:00. O godz. 8:00 podpisał listę obecności. Był w pełnym umundurowaniu, w trakcie przygotowania do udania się na odprawę do służby, nie zdążył jednak pobrać broni z osobistej kasetki. W trakcie rozmowy skarżący oświadczył, że w dniu wczorajszym spożywał piwo, a o godz. 3:00 w dniu [...] listopada 2022 r. z powodu bólu żołądka wypił napój energetyczny z dodatkiem kropli Amol. Po wykonaniu powyższych czynności funkcjonariusz został odsunięty od dalszych czynności służbowych. Organ wskazał również, że I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...], po dokonaniu badania urządzeniem Alcosensor, zapytała skarżącego, czy przyjechał do jednostki samochodem. Skarżący oświadczył, że przyszedł pieszo, a jego samochód od dnia wczorajszego stoi przed Komendą Powiatową Policji w [...]. Organ wskazał, że dokonano zabezpieczenia nagrania monitoringu wizyjnego ww. jednostki i ustalono, że na jednej z kamer widać, jak około godz. 7:49 na parking zewnętrzny podjeżdża, a następnie parkuje pojazd marki [...]. Z samochodu tego, od strony kierowcy wysiada mężczyzna, który następnie kieruje się w stronę szlabanu jednostki i wchodzi na jej teren. Mężczyzną tym jest skarżący. W związku z powyższym, przeprowadzone zostało postępowanie ([...]) w sprawie o wykroczenie z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, tj. kierowanie pojazdem w stanie po użyciu alkoholu, zakończone w dniu [...] grudnia 2022 r. skierowaniem do Sądu Rejonowego w [...], [...] Wydziału Karnego, wniosku o ukaranie skarżącego w postępowaniu nakazowym. Sprawa otrzymała sygn. akt [...] i do chwili obecnej oczekuje na rozpatrzenie. Dalej organ podał, że w związku z powyższym KPP postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r., wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne o sygn. akt [...] o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 10 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r. KPP zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych, na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, na okres jednego miesiąca, tj. od dnia [...] listopada 2022 r. do dnia [...] grudnia 2022 r. Ponadto pismem z dnia [...] listopada 2022 r. poinformowano skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jednocześnie pouczono o prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz o innych uprawnieniach strony, jak również wezwano do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania. KGP podał również, że skarżący jako organizację związkową mającą go reprezentować wskazał NSZZ Policjantów w [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. Wiceprzewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...], poinformował, że w ocenie tego Zarządu "zebrany materiał w prowadzonym postępowaniu wskazuje na możliwość przewinienia dyscyplinarnego w/w funkcjonariusza, jednak w świetle naszych ustaleń, istnieją okoliczności mogące wskazywać na inne powody wykazanych w badaniach, wyników zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu". Biorąc pod uwagę powyższe, a także bardzo dobrą opinię od przełożonych oraz kolegów Zarząd wniósł o rozważenie możliwości pozostawienia policjanta w służbie do czasu zakończenia sprawy o wykroczenie przed Sądem Rejonowym w [...]. KGP wyjaśnił, że pismem z dnia [...] grudnia 2022 r., skarżący wniósł o: zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym w [...], którego przedmiot jest tożsamy, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność przebiegu zdarzenia, dołączenie do akt sprawy protokołu przesłuchania go jako obwinionego w sprawie o wykroczenie, powołanie i przesłuchanie w charakterze świadka "[...]", powołanie biegłego na okoliczność ustalenia, czy uzyskane wyniki badania są wiarygodne w kontekście składanych przez niego wyjaśnień i przyczyn ich uzyskania. Organ wskazał dalej, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r., KWP dopuścił określone dowody w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ponadto postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania administracyjnego, zaś postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. odmówił dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego w piśmie z dnia [...] grudnia 2022 r. Postanowieniem nr [...] dopuścił natomiast jako dowód w prowadzonym postępowaniu płytę [...] z zabezpieczonym nagraniem z kamery monitoringu wizyjnego Komendy Powiatowej Policji w [...] obejmujący obszar parkingu zewnętrznego i bramę wejściową na teren tej jednostki Policji. KGP wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. KWP, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.) zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2022 r. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "k.p.a.), organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie również w dniu [...] grudnia 2022 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęły wnioski skarżącego z dnia [...] grudnia 2022 r., w których skarżący wniósł o: przesłuchanie w charakterze świadków osób, których notatki urzędowe i oświadczenia znajdują się w aktach sprawy, wskazując jednocześnie, że notatka urzędowa nie może zastąpić protokołu przesłuchania świadka pod rygorem odpowiedzialności karnej, a nadto stwierdzając, że został pozbawiony możliwości zadawania tym osobom pytań na okoliczność przebiegu zdarzenia, wyłączenie organu prowadzącego postępowanie, albowiem, jego zdaniem, dotychczasowy przebieg wskazuje jednoznacznie, że został pozbawiony możliwości czynnego udziału w postępowaniu poprzez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych, co uniemożliwia mu obronę i wykazanie, że teza z góry przyjęta przez organ, która ma prowadzić do jego zwolnienia z Policji jest nieprawdziwa i fałszywa, a zatem istnieją wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu organu. Wniosek o wyłączenie organu prowadzącego postępowanie został, w dniu [...] grudnia 2022 r., przekazany Komendantowi Głównemu Policji, który wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego, poprzez złożenie pod tym wnioskiem własnoręcznego podpisu. Ponadto skarżący złożył pismo, w którego treści wskazał, że omawiany wniosek został złożony przed wydaniem decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], a organ nie przekazał go do rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji, co tym samym potwierdza słuszność argumentów w nim zawartych. KGP podał, że od powyższego rozkazu personalnego skarżący wniósł odwołanie. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, polegające na jego błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że ważny interes służby przemawia za jego zwolnieniem ze służby w sytuacji, gdy w jego przypadku nie zachodzą okoliczności uzasadniające wniosek organu, jakoby pozostawienie skarżącego w służbie miało destrukcyjny wpływ na innych funkcjonariuszy, 2. prawa procesowego a to art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., 3. poprzez błędne oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego oraz nierozpoznanie dalszych wniosków dowodowych zawartych w piśmie przesłanym do organu w dniu [...] grudnia 2022 r., a także nierozpoznanie wniosku przesłanego w dniu [...] grudnia 2022 r. o wyłączenie organu, co też zdaniem skarżącego stanowiło rażące naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, zasady obiektywizmu oraz bezstronności. Odnosząc się do złożonego przez skarżącego wniosku z dnia [...] grudnia 2022 r. o wyłączenie organu prowadzącego postępowanie, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] organ II instancji wyjaśnił, że zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2022 r., doręczonym tego samego dnia, skarżący został poinformowany o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, a także o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 3 dni od dnia otrzymania pisma. W terminie zakreślonym przez organ I instancji (tj. w dniu [...] grudnia 2022 r.) skarżący nadał, za pośrednictwem Poczty Polskiej, dwa podania z dnia [...] grudnia 2022 r. (o wyłączenie organu oraz o przesłuchanie określonych świadków). Wnioski te odebrane zostały w poczcie specjalnej Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w dniu [...] grudnia 2022 r., zaś zaewidencjonowane w Kancelarii Jawnej Wydziału Prezydialnego i Komunikacji Społecznej tej jednostki, a następnie w komórce kadrowej, w dniu [...] grudnia 2022 r. Organ zauważył, że zaskarżony rozkaz personalny również wydany został w dniu [...] grudnia 2022 r. Tego też dnia został on przekazany do doręczenia, a następnie doręczony stronie. W dacie wydania zaskarżonej decyzji organ I instancji faktycznie nie posiadał wiedzy o powyższych wnioskach złożonych przez stronę, a w szczególności o wniosku o wyłączenie tego organu. Niezwłocznie zaś po otrzymaniu rzeczonego wniosku organ I instancji przekazał go Komendantowi Głównemu Policji, jako organowi właściwemu do rozpoznania, wskazując w stanowisku z dnia [...] grudnia 2022 r., że zapoznał się z nim dopiero w dniu [...] grudnia 2022 r., a zatem już po wydaniu i doręczeniu zaskarżonego rozkazu personalnego. KGP dostrzegł naruszenie polegające na nierozpoznaniu wniosku o wyłączenie organu I instancji, który do organu I instancji mógł wpłynąć jeszcze przed wydaniem decyzji w sprawie, niemniej zauważył, że uchybienie to ostatecznie nie miało wpływu na treść wydanego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Jednocześnie w tej sytuacji rozpoznanie wniosku o wyłączenie organu stało się możliwe jedynie na etapie odwoławczym. Jednocześnie KGP stwierdził, że wskazana przez skarżącego we wniosku z dnia [...] grudnia 2022 r. argumentacja nie uzasadniała wyłączenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od udziału w prowadzonym postępowaniu na tejże podstawie prawnej. Również w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2022 r. skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności mogących rzutować na bezstronność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], czy też I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (który na podstawie upoważnienia zawartego w decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. zaskarżony rozkaz personalny podpisał). W ocenie organu II instancji subiektywna ocena skarżącego, polegająca na uznaniu, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...], z uwagi na sposób prowadzenia postępowania, w tym oddalenie jego wniosków dowodowych, jest osobą potencjalnie nieobiektywną i stronniczą, z całą pewnością nie stanowi przekonującej argumentacji przemawiającej za przyjęciem takiej tezy. W związku z powyższym KGP stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła żadna z określonych w art. 24 k.p.a. przesłanek wyłączenia pracownika organu, jak też żadna z przesłanek zawartych w art. 25 k.p.a. wyłączenia organu. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że instytucja wyłączenia pracownika i organu ma na celu zapewnienie bezstronności organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a nie usuwanie ewentualnych błędów w stosowaniu prawa, czemu służą środki odwoławcze i środki zaskarżenia. Zdaniem KGP argumentacja skarżącego uzasadniająca, w jego przekonaniu, potrzebę wyłączenia organu I instancji od udziału w prowadzonym postępowaniu, nie koresponduje z istotą instytucji wyłączenia pracownika czy organu. Do ewentualnego wyeliminowania wskazywanych przez skarżącego uchybień przewidziane zostały środki odwoławcze, a nie instytucja wyłączenia organu. Reasumując KGP stwierdził, że nierozpoznanie zgłoszonego w niniejszej sprawie wniosku o wyłącznie organu I instancji przed wydaniem decyzji przez organ I instancji nie miało nie tylko istotnego, ale wręcz jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Przechodząc do analizy sprawy KGP wskazał, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. KGP zwrócił uwagę, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Zdaniem organu II instancji użycie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) w postaci "ważnego interesu służby". Stąd też, jeżeli ustawodawca pozostawił kwestię zwolnienia policjanta ze służby uznaniu organu zwalniającego, to organ ten zobowiązany jest ocenić materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, a nie jedynie w świetle niektórych z nich. Dodał przy tym, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Rolą zaś organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. KGP podkreślił, że stoi na stanowisku, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa bowiem ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. KGP stwierdził, że ocena całokształtu okoliczności zdarzenia zaistniałego z udziałem skarżącego w dniu [...] listopada 2022 r. powoduje, że utracił on przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a tym samym nie może pełnić służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Zdaniem organu koniecznym jest przy tym wskazanie, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji generuje pewne ograniczenia dla osoby będącej policjantem. Rezygnacja z praw przysługujących innym członkom społeczeństwa oparta jest na dobrowolności funkcjonariusza, związanej ze zgłoszeniem się do służby. Istotne jest to, że prawa i obowiązki wynikające z istniejącej więzi prawnej pomiędzy jednostką a podmiotem zatrudniającym (policjantem i właściwym przełożonym) rozciągają się zarówno na czas, w jakim osoba, której przysługuje przymiot funkcjonariusza Policji, wykonuje czynności służbowe (w czasie pełnienia służby), jak i w czasie, gdy czynności tych nie wykonuje (w czasie, który jest jej czasem prywatnym). W obu przypadkach policjant musi mieć świadomość, kim jest, jakie prawa i obowiązki są z tym związane, jaką formację reprezentuje oraz jakie musi w związku z tym dawać świadectwo w swoim otoczeniu, rodzinie, społeczności lokalnej czy wobec innych środowisk lub grup społecznych. W ocenie KGP stawienie się w miejscu pełnienia służby, tj. w Komendzie Powiatowej Policji w [...] o godzinie, o której policjant zgodnie z grafikiem miał tę służbę rozpocząć i przebywanie na terenie tej jednostki w stanie po użyciu alkoholu, narażało na niebezpieczeństwo nie tylko samego skarżącego, ale również pozostałych funkcjonariuszy, w tym przełożonego, a także ewentualne osoby postronne. Ciąg zdarzeń w omawianej sprawie wskazuje ponadto na uzasadnione podejrzenie kierowania przez tego policjanta pojazdem prywatnym w stanie po użyciu alkoholu, co niewątpliwie jest zachowaniem nagannym i systematycznie zwalczanym przez Policję. Skarżący utracił autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą :w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, KGP wskazał, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeżeli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Ponadto KGP wyjaśnił, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonania konkretnych czynności procesowych. W niniejszej sprawie powyższe nie miało miejsca, gdyż skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego, o swoich uprawnieniach oraz umożliwiono mu wskazanie zakładowej organizacji związkowej mającej go reprezentować. W toku postępowania skarżący składał wnioski dowodowe, zaś organ w sposób formalny, wydając postanowienia odmówił ich uwzględnienia. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji w sposób prawidłowy wyjaśnił, z jakich względów określonych dowodów strony nie uwzględnił, a także dlaczego w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki przemawiające za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W ocenie KGP zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do merytorycznego jej rozstrzygnięcia. W sprawie tej nie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego, stąd też nieuwzględnienie przez organ wniosków dowodowych nie stanowiło naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem KGP błędne jest stanowisko skarżącego, że notatki służbowe (urzędowe) zamieszczone w aktach sprawy nie mogły stanowić materiału dowodowego w tej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Wynikająca z tego przepisu prawa szeroka definicja dowodu pozwala na akceptację (odmiennie niż ma to miejsce na gruncie Kodeksu postępowania karnego) notatki służbowej jako dowodu w sprawie. Organ II instancji zauważył jednocześnie, że w omawianych notatkach służbowych (urzędowych) sporządzonych na okoliczność zdarzenia z udziałem skarżącego, które miało miejsce w dniu [...] listopada 2022 r. przez funkcjonariuszy Policji, w tym przełożonych policjanta, potwierdzono jedynie określone fakty, w tym m.in. fakt przebadania policjanta urządzeniami AlcoBlow i Alcosensor IV. Organ zwrócił uwagę, że skarżący badany był pięciokrotnie (od godz. 8:05 do godz. 8:56) i za każdym razem urządzenie wykazywało, iż w wydychanym przez niego powietrzu znajduje się zawartość alkoholu. Fakty te nie są kwestionowane przez skarżącego, zatem brak było podstaw do przesłuchiwania osób, które powyższe notatki sporządziły. KGP podkreślił, że podstawowym dowodem w przedmiotowej sprawie było właśnie przeprowadzone w dniu [...] listopada 2022 r. badanie policjanta, najpierw urządzeniem AlcoBlow, które wykazało, że skarżący znajduje się pod wpływem alkoholu, a następnie analizatorem wydechu Alcosensor IV, które wykazało następujące wartości alkoholu w wydychanym powietrzu: pierwsze badanie o godz. [...] - 0,14 mg/l, drugie badanie o godz. [...] - 0,12 mg/l, trzecie badanie - o godz. [...] - 0,08 mg/l Ponadto dowodem w sprawie jest również znajdująca się w aktach sprawy płyta CD-R z zabezpieczonym nagraniem z kamery monitoringu wizyjnego Komendy Powiatowej Policji w [...], na którym widać, jak skarżący podjeżdża autem na parking jednostki, z auta tego wysiada i kieruje się w stronę budynku. Okoliczności omawianego zdarzenia, jak również późniejsze wyjaśnienia skarżącego, w tym próby bagatelizowania swojego ewidentnie niewłaściwego zachowania świadczą jednoznacznie o lekceważeniu obowiązujących norm prawnych oraz społecznych, a tym samym o tym, że wymieniony nie posiada już cech umożliwiających mu dalsze pełnienie służby w Policji. Podobnie zasadnie organ I instancji odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym w [...]. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego przedmiot postępowania w sprawie o wykroczenie z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń nie jest tożsamy z przedmiotem sprawy dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Postępowanie w sprawie o wykroczenie jest odrębnym i niekonkurencyjnym postępowaniem w stosunku do postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Organ zauważył przy tym należy, że znane jest mu dotychczasowe stanowisko skarżącego na temat "przebiegu zdarzenia" z dnia [...] listopada 2022 r. Wyjaśnienia wymienionego nie działają jednak na jego korzyść w omawianej sprawie dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji. W dniu [...] listopada 2022 r. skarżący do protokołu badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu nr [...], który został przez niego własnoręcznie podpisany, oświadczył bowiem, że "w ciągu ostatnich 24 godzin", tj. w dniu [...] listopada 2022 r., o godz. 3:00 spożywał napój alkoholowy: Amol. Zatem Brak było również w przedmiotowej sprawie podstaw do przesłuchiwania skarżącego na okoliczność "przebiegu zdarzenia". W odwołaniu zaś wymieniony stwierdził, że ujawnienie u niego "nieznacznej obecności alkoholu" w wydychanym powietrzu nie było spowodowane spożyciem alkoholu w domu, lecz użyciem płynu do płukania jamy ustnej w czasie, kiedy już był obecny w jednostce Policji. Ponadto, po wykonaniu badań analizatorem wydechu, wymieniony, zapytany przez obecnego przy badaniu I Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w [...], czy przyjechał do jednostki samochodem, oświadczył, że przyszedł pieszo, a jego samochód od dnia wczorajszego stoi przed Komendą Powiatową Policji w [...]. Po przejrzeniu nagrania monitoringu wizyjnego wskazanej jednostki ustalono jednak, że na jednej z kamer widać, jak w dniu [...] listopada 2022 r., około godz. [...], na parking zewnętrzny podjeżdża, a następnie parkuje pojazd marki [...], z którego, od strony kierowcy, wysiada skarżący. Powyższe, sprzeczne ze sobą wyjaśnienia skarżącego dobitnie świadczą, zdaniem KGP, o tym, że policjant ten nie rozumie istoty pełnionej służby i spoczywających na nim obowiązków, a swoim zachowaniem doprowadził do takich wątpliwości w zakresie posiadania przez siebie nieposzlakowanej opinii, które uzasadniały wszczęcie procedury zwolnienia ze służby w Policji na postawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a następnie wydanie w tym przedmiocie decyzji. Odnosząc się zaś do twierdzeń o dotychczasowym przebiegu służby skarżącego (wymieniony został przyjęty do służby z dniem [...] grudnia 2014 r.), organ zauważył, że organy nie kwestionują, iż strona pełniąc służbę w Policji cieszyła się nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający jej nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania. Jednocześnie powyższe okoliczności, wobec faktu utraty przez wymienionego nieposzlakowanej opinii, nie przemawiają za pozostawieniem go w służbie. Reasumując KGP stwierdził, że KWP przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego w sposób wyczerpujący zebrał rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. Następnie KGP wskazał, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może nastąpić po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta. Zaskarżony rozkaz personalny poprzedzony był wystąpieniem organu I instancji o wymaganą opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Organizacja związkowa zajęła negatywne stanowisko w kwestii zwolnienia strony ze służby w Policji. KGP zaznaczył, że nawet negatywne odniesienie się organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organów administracji rozstrzygających w przedmiocie zwolnienia ze służby. Stanowisko organizacji związkowej ma wyłącznie charakter konsultacyjny dla organu prowadzącego postępowanie. Stanowisko strony związkowej, niezależnie od jego treści, nie może stanowić argumentu przemawiającego za pozostawieniem strony w służbie w Policji. Na powyższy rozkaz personalny T. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, polegające na jego błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że ważny interes służby przemawia za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji, w sytuacji gdy w przypadku skarżącego nie zachodzą okoliczności uzasadniające wniosek organu, jakoby pozostawienie skarżącego w służbie miało destrukcyjny wpływ na wizerunek Policji, czy wywołało obniżenie dyscypliny i miało demoralizujący wpływ na innych funkcjonariuszy. II. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: 1. art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie wszystkich wniosków dowodowych strony, prowadząc do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz odbierając stronie uprawnienie do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), 2. art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy dobra chronione w/w przepisem, w tym interes służby tego nie wymagał, Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, orzeczenie, że uchylone rozkazy personalne nie mogą być wykonane, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawna zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił w niniejszej sprawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić ze służby" oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Omawiana ustawa nie definiuje tego pojęcia. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu jego treści należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. W rachubę może zatem wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności, czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby w omawianej formacji (zob. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2022 r., III OSK 6020/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy, należy w szczególności ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, a także zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie sprawców czynów zabronionych. Realizacja tak ważnych zadań niewątpliwie wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz zdolne fizycznie i psychicznie do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami ale i z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. K 1/04, OTK-A 2004/9/93, lex 127308). Trybunał w swych orzeczeniach wskazywał przy tym, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem - mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego - pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W tej sytuacji, wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych. Organy Policji w uzasadnieniach swych decyzji wskazały przyczyny, z powodu których w okolicznościach niniejszej sprawy zdecydowano się na rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Sąd w pełni argumenty te podziela wobec tego stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco uzasadniona. W pierwszej kolejności w ocenie Sądu należy wskazać, że stawienie się przez skarżącego na służbę w stanie po użyciu alkoholu, świadczy niewątpliwie o lekceważącym stosunku wymienionego do służby i innych funkcjonariuszy, a także przełożonych. Zachowanie takie nie przystoi funkcjonariuszowi Policji, jest nieetyczne, łamie obowiązujące normy prawne i godzi w ważny interes służby. Istotne przy tym jest również to, że z ustaleń organu wynikało, iż skarżący w opisanym wyżej stanie przyjechał do miejsca pełnienia służby własnym samochodem. Wskazywało na to zabezpieczone przez organ nagranie z monitoringu. W związku z tym skierowany został do Sądu Rejonowego w [...], wniosku o ukaranie skarżącego z uwagi na podejrzenie popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeks wykroczeń. Nie bez znaczenia jest także to, że skarżący podał nieprawdę wskazując, iż na służbę stawił się pieszo, a jego samochód stoi na parkingu policyjnym od poprzedniego dnia. Wobec tego zgodzić się należy z organem, że ocena całokształtu okoliczności zdarzenia zaistniałego z udziałem skarżącego w dniu [...] listopada 2022 r. powoduje, że utracił on przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a tym samym nie może pełnić służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Skarżący, jako funkcjonariusz Policji miał świadomość, jaki charakter ma macierzysta formacja oraz jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać jej funkcjonariusze, a ponadto że dobre imię i odbiór społeczny Policji zależy nie tylko od sposobu wykonywania powierzonych jej zadań, ale także od postawy w życiu zawodowym oraz prywatnym wszystkich policjantów. Skarżący powinien wykazać, iż w każdej sytuacji gotowy jest wypełniać rotę złożonego ślubowania, oraz że posiada wszelkie predyspozycje do wykonywania zawodu policjanta. Opisane powyżej zachowanie skarżącego, a także fakt prowadzenia w stosunku do niego postępowania w sprawie o wykroczenie z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń, tj. kierowanie pojazdem w stanie po użyciu alkoholu, powoduje, że utracił on przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby, powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Policji. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, co wynika z treści art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji, także skarżący, musi zdawać sobie z tego sprawę. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1886/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć należy, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostaje bez związku z wynikiem prowadzonego postępowania karnego, czy też w sprawie o wykroczenia. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem takiego postępowania, a rozstrzygnięcie tej sprawy pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Podkreślić należy, że w sprawie dotyczącej zwolnienia Policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organ nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania o wykroczenie, w szczególności nie musi wykazywać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu wykroczeń (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 19511/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić również należy, że zgodnie z 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. Wiceprzewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] zawarł stanowisko, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji jest przedwczesne i aby rozważyć możliwość pozostawienia skarżącego w służbie do czasu zakończenia postępowania sprawy o wykroczeni przed sądem Rejonowym w [...]. Należy jednak zauważyć, że dopuszczalność rozwiązania stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zależy jednak od zasięgnięcia, a nie uzyskania opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta. Zasięgnięcie tej opinii jest obligatoryjne, ale wymóg ten oznacza jedynie, że organ planując zwolnienie policjanta ma obowiązek uprzedzić o tym organizację związkową i umożliwić jej zajęcie w tym zakresie stanowiska. Tak więc opinia związku zawodowego, niezależnie od jej treści (pozytywna czy negatywna), nie wiąże organu Policji. Oznacza to, że powyższy przepis obliguje organ do zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta w przedmiocie zwolnienia ze służby na omawianej podstawie, jednak nie uzależnia zwolnienia funkcjonariusza w tym trybie od wydania opinii przez organ związkowy. Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji, należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Wobec dokonanych przez organ ustaleń zbędne było przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W ocenie Sądu uzasadnione było też nadanie rozkazowi personalnemu o zwolnieniu skarżącego ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 108 k.p.a. stanowi, że decyzji "może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności", a wobec tego organ w ramach tzw. uznania administracyjnego, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzyga w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. Powołany przepis określa także przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Omawiany rygor może być nadany decyzji w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie "niezbędne" wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8. Wydanie. Wydawnictw C.H. Beck, str. 524). W przedmiotowej sprawie nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes służby przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i sprawnego działania. Te właśnie przesłanki uczyniły zasadnym niezwłoczne rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego, w sytuacji gdy stanął pod zarzutem zachowań o charakterze uniemożliwiającym kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.