II SA/Wa 960/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Maria Werpachowska (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2016 r. sprawy ze skargi E.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o cofnięciu E. P. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż w związku z uzyskaniem informacji, że rodzina E. P. została objęta procedurą tzw. "Niebieskiej karty" z powodu podejrzenia stosowania przez niego przemocy, organ I instancji pismem z dnia [...] września 2015 r., na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, zobowiązał go do poddania się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu oraz przedstawienia wydanych na ich podstawie orzeczeń. W odpowiedzi na powyższe wezwanie E. P. przedłożył Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2015 r. nr [...], w którym wskazano, że nie posiada on zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...] września 2015 r. nr [...], z którego wynika, że wykazuje on istotnie zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 wskazanej ustawy. Od przedmiotowych orzeczeń lekarskich E. P. odwołał się do Instytutu Medycyny im. Prof. dr. Med. [...] w [...], a psychologicznego do Ośrodka Usług Medycznych w [...]. W wyniku złożonych odwołań w dniu [...] października 2015 r. uzyskał pozytywne orzeczenie psychologiczne nr [...]oraz negatywne orzeczenie lekarskie z [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, cofnął stronie to pozwolenie na broń palną myśliwską. Od tej decyzji E. P. złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenie organowi I instancji, a w przypadku odmowy uchylenia, stwierdzenie naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania w tej sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1/ naruszenie przepisów prawa procesowego: 1. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy polegające na zaniechaniu wyjaśnienia opinii specjalistów z zakresu psychiatrii, mimo rozbieżnych rozstrzygnięć podjętych w postępowaniach odwoławczych, co w konsekwencji spowodowało błędne zastosowanie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy i wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń; 2. art. 8 i art. 11 k.p.a. stanowiących fundamentalne zasady postępowania administracyjnego, jakimi winien kierować się organ administracji publicznej wydających władcze rozstrzygnięcia w imieniu państwa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący szereg wątpliwości skarżącego, co do jego legalności i praworządności, a także niewyjaśnienie wszystkich podstaw, jakimi kierował się organ rozstrzygając sprawę co do jej istoty; 3. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii specjalisty, zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia [...] grudnia 2015 r., mimo znajdujących się z aktach sprawy niejednolitych stanowisk specjalistów dotyczących stanu zdrowia psychicznego skarżącego; 4. art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania skarżącego o przeprowadzenie dowodu z badania dodatkowego stanu zdrowia psychicznego skarżącego i przyjęcie, iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla istoty sprawy. 2/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 15 ust. 5 ustawy, poprzez przyjęcie, iż objęcie "Niebieską Kartą" rodziny skarżącego, stanowi okoliczność dostatecznie uzasadniającą podejrzenie o kwalifikacji skarżącego jako osoby z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, o których mowa w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego, podczas, gdy okoliczności sprawy i zgromadzony materiał dowodowy nie dają wystarczającej podstawy do takiego stanowiska; 2. art. 18 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez jednoznaczne uznanie, iż skarżący jest osobą z zaburzeniami psychicznymi lub osobą o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, co doprowadziło do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń. W uzasadnieniu wskazał, że organ prowadzący postępowanie nie tylko nie podjął czynności mających na celu wyczerpujące wyjaśnienie sprawy, ale pominął wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącego. Organ nie posiadając fachowej wiedzy medycznej winien podjąć środki niezbędne w celu wyjaśnienia rozbieżnych stanowisk specjalistów. Nadto dokonał błędnej interpretacji wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2015 r. o skierowanie na badanie mające wyjaśnić czy uczestnik należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy. Uznał bowiem, że wniosek ten stanowi środek zaskarżenia orzeczenia lekarskiego wydanego w II instancji, podczas gdy intencją skarżącego było wyjaśnienie rozbieżności stanowisk wyrażonych w dwóch skrajnych orzeczeniach lekarskich wydanych na tym etapie postępowania. Organ administracji przedwcześnie rozstrzygnął i dokonał zakwalifikowania skarżącego jako osoby, która nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią na podstawie złożonych do akt sprawy orzeczeń lekarskich. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ II Instancji podniósł, że w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy m.in. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, tj. takich osób, które wykazują istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego lub wykazują zaburzenia psychiczne, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego lub wykazują znacznie ograniczoną sprawność psychofizyczną. Do takich właśnie osób zaliczono E. P., któremu w II instancji wydano negatywne orzeczenie lekarskie. Negatywne zaś orzeczenie lekarskie jednoznacznie uniemożliwia dalsze posiadanie pozwolenia na broń palną, a tym samym organy Policji po uzyskaniu negatywnego dla E. P. orzeczenia lekarskiego, zgodnie z dyspozycją przywołanego przepisu, obowiązane były do cofnięcia mu pozwolenia na broń. Ustawodawca wymaga bowiem, aby tak orzeczenie psychologiczne, jak i lekarskie potwierdzały zdolność do dysponowania bronią palną. Jeżeli którekolwiek z nich dyskwalifikuje osobę posiadającą pozwolenie, czy to z przyczyn psychologicznych, czy zdrowotnych, pozwolenie nie może być zachowane. I taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych spowodowało taką a nie inną treść orzeczenia. Nie mają również kompetencji do weryfikowana zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń posiadającej orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w I i w II instancji. Natomiast jeśli strona ma zastrzeżenia co do badań przeprowadzonych w trybie odwoławczym, to może się zwrócić w tej sprawie do organu uprawnionego do kontroli prawidłowości wykonywania i dokumentowania tego rodzaju badań, tj. wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia (art. 15i ustawy o broni i amunicji). Zarzut strony odnośnie niewyjaśnienia rozbieżności pomiędzy opiniami specjalistów z zakresu "psychiatrii" wydanymi w toku przeprowadzonych w II instancji badań lekarskich i psychologicznych Komendant Główny Policji uznał za bezzasadny. Wskazał, że zakres badań wykonywanych w celu wydania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego jest zupełnie inny, bowiem badania lekarskie obejmują ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu, natomiast badania psychologiczne w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej osoby badanej, na co wskazują przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U z 2000 r. nr 79 poz. 898) obowiązujące w dacie wydania E. P. przedmiotowych orzeczeń. Zważywszy zatem, że lekarz orzecznik i psycholog orzecznik przy wydawaniu orzeczeń biorą pod uwagę zupełnie odmienne przesłanki, brak jest podstaw do wyjaśniania ewentualnych rozbieżności pomiędzy nimi. Okoliczność, iż ostateczne orzeczenie lekarskie jest dla strony negatywne, a psychologiczne pozytywne (lub na odwrót) nie podważa wiarygodności żadnego z nich, nie implikuje też dodatkowych ustaleń w tym zakresie. Komendant Główny Policji wyjaśnił ponadto, że żądanie pełnomocnika strony, wyrażone w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. (187-189) o skierowanie na ponowne badania lekarskie do "[...]" było bezprzedmiotowe, bowiem w tej dacie kwestia ta była już rozstrzygnięta ostatecznym, negatywnym orzeczeniem lekarskim z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], które zostało mu wydane przez lekarza orzecznika z Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dr med. [...] w [...]. W tej sytuacji przeprowadzenie kolejnych badań lekarskich, niezależnie od tego w jakiej placówce leczniczej, nie miałoby wpływu na wynik rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dodatkowo wskazać należy, że podmiot właściwy do rozpatrzenia odwołania od orzeczenia wskazuje nie organ Policji, ale lekarz (psycholog) orzecznik, który wydał orzeczenie w I instancji. Stanowi o tym § 8 pkt 4 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 07.09.2000 r. Tak też było w przypadku E. P., któremu w pouczeniu orzeczenia lekarskiego z dnia [...].09.2015 r. nr [...] wskazano, że ma prawo odwołać się do Instytutu Medycyny Pracy w [...]. Odnosząc się do zarzutu, iż objęcie rodziny E. P. procedurą tzw. Niebieskiej Karty nie powinno stanowić podstawy do przyjęcia, iż może on posiadać zaburzenia psychiczne lub znacznie obniżoną sprawność psychofizyczną, Komendant Główny Policji wyjaśnił, że organ I instancji nie wywiódł tej oceny z tej właśnie okoliczności, a jedynie powziął na jej podstawie wątpliwości co do jego zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią. Dlatego wezwał go na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz zobowiązał do dostarczenia wydanych na ich podstawie orzeczeń. Ocenę, iż E. P. nie posiada zdolności do posługiwania się bronią organ I instancji powziął dopiero po uzyskaniu negatywnego orzeczenia lekarskiego z dnia [...].09.2015 r. i psychologicznego z dnia [...].09.2015 r., przy czym w odniesieniu do orzeczenia psychologicznego została ona dla pozytywnie strony zweryfikowana w trybie badania drugoinstancyjnego, co jednak nie miało miejsca w przypadku orzeczenia lekarskiego. Komendant Główny Policji podkreślił, że dla organów Policji wiążące w niniejszej sprawie było ostateczne orzeczenie lekarskie uprawnionego lekarza z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], który stwierdził, iż E. P. nie ma zdolności do dysponowania bronią palną. Odnosząc się natomiast do dołączonej do odwołania kopii opinii specjalisty psychologii z dnia [...] kwietnia 2015 r. wskazał, że obrazuje ona relacje E. P. z córką, zatem w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowa (nie odnosi się do kwestii jego zdolności do posługiwania się bronią). Komendant Główny Policji wyjaśnił także, iż obowiązek przedstawiania orzeczeń wprowadzono ze względu na konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, z uwagi na możliwe dla tych dóbr skutki jej użycia. Broń, z powodu charakterystycznych dla niej właściwości, stanowi bowiem niebezpieczne narzędzie i dlatego osoby, które nią dysponują muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania. Orzeczenia psychologiczne i lekarskie, które osoba posiadająca pozwolenie na broń ma obowiązek przedstawiać właściwemu organowi Policji, potwierdzają zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią. Nie może być w tej kwestii żadnych wątpliwości, dlatego ustawodawca dla ochrony interesu społecznego przyjął, że negatywne dla osoby posiadającej pozwolenie na broń którekolwiek z tych orzeczeń bezwzględnie wyklucza możliwość zachowania jej prawa do broni palnej. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez E. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak też zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tożsamych jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, które zostały przedstawione na stronie 3 uzasadnienia, a dodatkowo art. 46 §1 w zw. z art. 40 §1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie terminu odbioru wezwania do sprecyzowania charakteru korespondencji w sprawie, co spowodowało uznaniowe przyjęcie charakteru pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...] marca 2016 r.; W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż jest prawym obywatelem, a jego zachowanie nie powinno budzić wątpliwości w zakresie stanu emocjonalnego czy też zdrowia psychicznego. Jednakże wskutek okoliczności osobistych i rodzinnych, organ administracji publicznej - pomocy społecznej podjął procedurę "Niebieskiej Karty", która to została zakończona w sposób pozytywny. Komendant Wojewódzkiej Policji w [...] uznał, iż taka przesłanka stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie posiadania pozwolenia na broń palną myśliwską. W ocenie skarżącego w sposób wystarczający nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy. Organ administracji publicznej zupełnie przedwcześnie rozstrzygnął i dokonał zakwalifikowania skarżącego jako osoby, która nie posiada zdolności fizycznej, psychicznej do dysponowania bronią, na podstawie złożonych do akt sprawy orzeczeń lekarskich. Spowodowało to uznanie, iż zachodzą ustawowe przesłanki by cofnąć skarżącemu pozwolenie na broń. Pominięte zostały również podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Organ II instancji nie podjął czynności mających na celu weryfikację złożonych przez skarżącego dokumentów, nie dokonał wnikliwej analizy dokumentów złożonych przez skarżącego, a znajdujących się w aktach sprawy. Zasada prawdy obiektywnej została naruszona. Organy prowadzące postępowania pominęły wnioski dowodowe skierowane przez skarżącego oraz rozbieżne orzeczenia lekarskie, co stanowi istotne naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Organ uznał bowiem, iż wniosek stanowi środek zaskarżenia orzeczenia lekarskiego wydanego w II instancji, podczas gdy intencją skarżącego było wyjaśnienie rozbieżności stanowisk zawartych w dwóch skrajnych orzeczeniach lekarskich wydanych na etapie postępowania odwoławczego. Organ administracji publicznej, w przypadku niejednolitego stanowiska specjalistów lekarzy orzeczników i psychologów winien podjąć niezbędne kroki, którymi dysponuje na mocy przepisów k.p.a., celem wyjaśnienia tych wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Z kolei według brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej oraz wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Natomiast w myśl art. 15 ust. 5 ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. W rozpoznawanej sprawie nie budzi, zdaniem Sądu, wątpliwości, że okoliczności sprawy, tj. uzyskana przez organ Policji informacja o objęciu rodziny skarżącego procedurą Niebieskiej Karty z powodu podejrzenia stosowania przez E. P. przemocy, zasadnie wzbudziły podejrzenie, iż może on należeć do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy i w takiej sytuacji organ mógł go zobowiązać do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz do przedstawienia wydanych orzeczeń. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), badania lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub osoby posiadającej pozwolenie na broń, zwanej dalej "osobą ubiegającą się", obejmują 1) ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu, 2) badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia, zwanego dalej "lekarzem upoważnionym", w tym: a) badanie przez lekarza psychiatrę, b) badanie przez lekarza okulistę, przy uwzględnieniu sposobu oceny określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia, c) konsultacje innych lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, które lekarz uzna za niezbędne w wyniku przeprowadzonej oceny stanu zdrowia, a lekarz upoważniony, na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie (ust. 2) według wzoru orzeczenia lekarskiego stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia (ust. 5). Natomiast w myśl § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia, badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby. W tym miejscu należy wyjaśnić, że powyższe rozporządzenie utraciło moc z dniem 30 listopada 2015 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. poz. 1505). Obecnie obowiązuje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z dnia 28 grudnia 2015 r.). Jednakże zgodnie z § 12 ust. 1. postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2015 r. przeprowadza się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że orzeczeniem lekarskim z dnia [...] września 2015 r. nr [...] i orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] września 2015 r. nr [...] stwierdzono, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią i wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Jednakże na podstawie § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia, od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie zarówno osobie ubiegającej się, jak i właściwemu organowi Policji (ust. 2), a według ust. 4, odwołanie wnoszone jest za pośrednictwem lekarza lub psychologa, którzy wydali orzeczenie odpowiednio do: 1) jednostki badawczo – rozwojowej, wymienionej w § 5 ust. 4, najbliższej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się lub siedzibę Policji, 2) psychologa wyznaczonego przez właściwego wojewodę, po zasięgnięciu opinii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów Sądowych w Polsce. W analizowanym przypadku odwołania takie wniósł skarżący i orzeczeniem lekarskim wydanym przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń dr n. med. M. R. (Instytut Medycyny im. Prof. dr. Med. [...] w [...]) z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] stwierdzono, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji, a orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] października 2015 r. nr [...]wydanym przez dr I. K. stwierdzono, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy i może dysponować bronią. W tym miejscu stwierdzić należy, że orzeczenie lekarskie i orzeczenia psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, są niepodważalne, bowiem stosownie do brzmienia § 8 ust. 9 rozporządzenia, orzeczenia te są ostateczne. W konsekwencji – wbrew stanowisku skarżącego – organy Policji są nimi związane i nie mogą dokonywać ich oceny. Skoro badania ogólne, badania psychiczne, badania specjalistyczne oraz w razie potrzeby pomocnicze i konsultacje specjalistyczne przewidziane w powyższym rozporządzeniu, a opisane już wyżej, mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego osoby ubiegającej się o broń lub takie pozwolenie posiadające, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni dowodu na okoliczności objęte treścią orzeczeń lekarskich i takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1447/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt II OSK 1273/04 – LEX nr 189224), zaś Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd. Wobec tego organ Policji nie mógł w postępowaniu o cofnięcie pozwolenia na broń, co postulował skarżący, "nie honorować" ostatecznego orzeczenia lekarskiego z tej przyczyny, iż odnosiło się ono do stanu zdrowia psychicznego skarżącego. Skarżący nie dostrzega, iż badanie lekarskie osoby ubiegającej się lub posiadającej pozwolenie na broń obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia lecz ze szczególnym uwzględnieniem stanu psychicznego badanego. Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych, czynności specjalistyczne jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowią procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 ww. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Jeżeli zatem w sprawie o wydanie pozwolenia na broń uprawniony lekarz w ostatecznej opinii stwierdził brak zdolności skarżącego do dysponowania bronią, to powoływanie kolejnych lekarzy do wydawania kolejnych opinii jest zbędne (zob. wyroki NSA: z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, LEX nr 189224; z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 749/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak jest zatem podstaw prawnych, aby organ Policji mógł prowadzić w tym zakresie dalsze postępowanie dowodowe. Zgodzić należy się z organem, że zarzut niewyjaśnienia rozbieżności pomiędzy opiniami specjalistów wydanych w postępowaniu odwoławczym jest bezzasadny. Wskazać bowiem należy, że zakres badań lekarskich i psychologicznych jest zupełnie inny, określony odpowiednio w § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Okoliczność, że ostateczne orzeczenie lekarskie jest dla skarżącego negatywne, a psychologiczne pozytywne nie podważa wiarygodności żadnego z nich i nie wymaga dodatkowych ustaleń w tym zakresie. W tej sytuacji zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...], jak i Komendant Główny Policji nie byli upoważnieni do kontrolowania prawidłowości orzeczenia lekarskiego ani wyjaśniania rozbieżności pomiędzy nimi. Zwalczaniu niekorzystnego dla strony orzeczenia służy tryb kontrolny przewidziany w § 9 ust. 1, 3 i 4 powołanego rozporządzenia. W świetle wskazanych uregulowań, kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Kontrolę przeprowadza odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, posiadający pisemne upoważnienie właściwego wojewody. Lekarz lub psycholog, o którym mowa w ust. 3, przekazuje wojewodzie wyniki kontroli wraz z wnioskami pokontrolnymi oraz przedstawia wyniki kontroli odpowiednio lekarzowi upoważnionemu lub psychologowi upoważnionemu, którego czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w zakładzie opieki zdrowotnej - również kierownikowi tego zakładu. W świetle powyższego stanowiska należy stwierdzić, że E. P. mógł zatem sam skorzystać z możliwości weryfikacji w trybie kontroli wojewody niekorzystnego dla niego orzeczenia, jednak z tego uprawnienia nie skorzystał. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego odnośnie niewyjaśnienia przez organy Policji stanu faktycznego sprawy, w szczególności wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w trybie odwoławczym. Zarzuty skarżącego zmierzają w rzeczywistości do zakwestionowania okoliczności objętych treścią ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnioną do tego osobę. W oparciu o ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] organy Policji były zobowiązane do wydania decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W orzecznictwie niekwestionowany pozostaje pogląd, że dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia, warunków i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2010 r., sygn. II SA/Wa 1709/09, publ. LEX nr 606704). Sformułowanie art. 18 ust. 1 ustawy "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne i oznacza obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych w art. 15 ust. 1 pkt 1-6. Reasumując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji są niezasadne. Sąd nie dostrzegł także naruszeń prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.