II SA/Wa 961/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant referent Joanna Mazur, , , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oddala skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] (dalej CWKL w [...]/organ II instancji) orzeczeniem z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] (dalej orzeczenie organu II instancji) po rozpatrzeniu odwołania M.P. (dalej skarżący) od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej RWKL w [...]/organ I instancji) z dnia [...] listopada 2023r. nr [...] (dalej orzeczenie organu I instancji) wydanego w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Organy działały na podstawie przepisów ustawy z dnia z 11 marca 2022r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. 2022r., poz. 2305 tj. dalej ustawa o obronie Ojczyzny), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r. poz. 1013 z późn. zm. dalej rozporządzenie w sprawie wojskowych komisji lekarskich), a także rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. 2022 r. poz. 1243 z późn. zm. dalej rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej). Ustalono, że orzeczeniem z dnia [...] lipca 2023 roku RWKL w [...], działając na podstawie skierowania Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji w [...], po przeprowadzeniu badań lekarskich i konsultacji specjalistycznej, stwierdziła niezdolność skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Wśród rozpoznań powodujących niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej, wskazano "dodatkowe pobudzenia komorowe (§ 38 pkt 1 rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej). W/w orzeczeniem uznano, że Skarżący jest niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej (Kategoria N - Zał. 1, Grupa III). Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2023 r. uchyliła w całości orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej pierwszej instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez RWKL w [...]. Rozpoznając ponownie sprawę Organ I instancji orzeczeniem z dnia [...] listopada 2023r. stwierdził niezdolność skarżącego do zawodowej służby wojskowej. RWKL w [...] rozpoznała u skarżącego, wśród rozpoznań powodujących niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej, "liczne pobudzenia komarowe (3449) wymagające obserwacji specjalistycznej (§ 38 pkt 2 rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej)" i orzeczeniem z dnia [...] listopada 2023 r. uznała, że skarżący jest niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej (Kategoria N - Zał. 1, Grupa III). Organ II instancji działając na podstawie przepisów: art. 138 § 1 pkt 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego - (Dz. U. z 2023 r., poz. 7751 dalej k.p.a.) oraz ustawy o obronie Ojczyzny) jak również § 3 i § 11 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia w sprawie wojskowych komisji lekarskich), a także § 11 ust. 1 i § 12, ust. 1, 2, 3 rozporządzenia rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, od orzeczenia RWKL w [...] z dnia [...] listopada 2023 r., zaskarżonym orzeczeniem utrzymała w mocy orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej pierwszej instancji. Organ II instancji wskazał, że jako rozpoznanie stanowiące o niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, ustalone zostało "liczne pobudzenia komorowe (3449) wymagające obserwacji specjalistycznej" przypisane do § 38 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej, zdefiniowane jako "choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwałe powodujące upośledzenie sprawności ustroju". Podniesiono, że rozpoznanie, potwierdzone zostało wynikami wykonanych badań lekarskich i konsultacji specjalistycznych i skutkuje ono obligatoryjną niezdolnością do pełnienia zawodowej służby wojskowej dla osób orzekanych w Grupie III (kolumnie szóstej wykazu), obejmującej, między innymi, osoby ubiegające się o powołanie do zawodowej służby wojskowej. Organ II instancji stwierdził, że "z posiadanej dokumentacji wynika, że RWKL w ramach procesu orzeczniczego przeprowadziła stosowne badania i konsultacje wymagane do określenia stanu zdrowia i zdolności kandydata do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wskazano, że organ I instancji w dniu 15 października 2023 r. wykonał orzekanemu Holter EKG oraz konsultacje kardiologiczną. Na tej podstawie stwierdzono: Liczne pobudzenia komorowe (3949) wymagające obserwacji specjalistycznej. Stwierdzono, że zgodnie z aktualnymi przepisami zawartymi w wykazie stanowiącym załącznik Nr 1 do rozporządzenia MON w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej w grupie III orzekanych powyższemu rozpoznaniu przyporządkowuje się S 38 pkt 2, gdzie jest przypisana kategoria zdrowia N. Skarżący dostarczył próbę wysiłkową z dnia 2 sierpnia 2023 r. w której uzyskał wynik prawidłowy dla wieku. Odnosząc się do uzyskanych wyników badań lekarskich i konsultacji specjalistycznych organ II instancji stwierdził, że "w badaniu Holter EKG z dnia 15 października 2023 r. jest istotna arytmia komorowa tj. 3949 dodatkowych pobudzeń komorowych co stanowi klasę II wg skali Łowna nasilenia arytmii. Jego zdaniem taki stan kwalifikować należy do § 38 pkt 2. Odnosząc się do uzyskanych wyników badań lekarskich i konsultacji specjalistycznych CWKL w [...] stwierdziła, że "w badaniu Holter EKG z dnia 15 października 2023r. jest istotna arytmia komorowa tj. 3949 dodatkowych pobudzeń komarowych co stanowi klasę II wg skali Łowna nasilenia arytmii. Taki stan kwalifikować należy do § 38 pkt 2 rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej. Służba w strukturach wojsk specjalnych jest obarczona wysokim natężeniem stresu, intensywnym wysiłkiem fizycznym w zmiennych warunkach atmosferycznych oraz niedoborami elektrolitowymi. Zdaniem organu II instancji powyższe czynniki są silnie proarytmgenne", i "Zespół orzeczniczy CWKL stoi na stanowisku iż, utrzymująca się arytmia, pomimo iż aktualnie nie powoduje objawów klinicznych, stanowi przeciwwskazanie do zawodowej służby wojskowej i wymaga dalszego leczenia specjalistycznego. Zdaniem organu II instancji, RWKL w [...] prawidłowo dokonała kwalifikacji schorzenia ujętego w pkt. 8.1 rozpoznania zgodnie z przepisami zawartymi w wykazie stanowiącym załącznik Nr 1 do wyżej powołanego rozporządzenia MON w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej. Biorąc powyższe pod uwagę CWKL w [...] doszła do przekonania, że spełnione zostały przesłanki zastosowania danej normy w sprawie bowiem stan faktyczny sprawy nie pozostawiał wątpliwości co do prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia a dokonane rozpoznania obligowały wojskowe komisje lekarskie do wydania orzeczenia o niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 190 ust. 1, ust. 6 pkt 1 i ust. 10 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do żołnierza rezerwy, chociaż są to przepisy regulujące orzekanie o zdolności do zawodowej służby wojskowej żołnierzy już pełniących zawodowa służbę wojskowa. b) § 38 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia MON w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji orzekającej o wskazanym powyżej rozpoznaniu pomimo niestwierdzenia u odwołującego się schorzenia wskazanego w wymienionym przepisie, a mianowicie niestwierdzenia "choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwałe powodujące upośledzenie sprawności ustroju", c) § 38 pkt 2 w związku z objaśnieniami szczegółowymi do § 38 pkt 1 - 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia MON w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji orzekającej o niezdolności do zawodowej służby wojskowej na podstawie ww. przepisu, chociaż skarżący nie jest kandydatem do służby w wojskach specjalnych ani do służby w zasięgu działania promieniowania mikrofalowego, ani tym bardziej nie jest żołnierzem pełniącym służbę w jednostkach lub instytucjach wojskowych na stanowiskach służbowych, na których obowiązuje wykonywanie skoków spadochronowych, a także nie jest przewidziany do wyznaczenia na wyżej wskazane stanowiska służbowe w tych jednostkach. 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a właściwie jego brak z uwagi na zawarcie w decyzji lakonicznego i nic nie wyjaśniającego stwierdzenia o niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej, brak odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu w jakimkolwiek zakresie, w tym również nie wyjaśnienie podstawy prawnej oraz nie przytoczenie żadnych dowodów potwierdzających prawo do przyjęcia takiego a nie innego rozstrzygnięcia, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a także uniemożliwia dokonanie pełnej i rzetelnej kontroli zaskarżonej pod kątem jego zasadności, w szczególności niewyjaśnienie przesłanek, które sprawiły, iż rzekomo zasadnym stało się orzeczenie o niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej; b) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu odpowiednich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym całkowicie błędne przyjęcie, że skarżący ubiega się o służbę w strukturach wojsk specjalnych, podczas gdy skarżący ubiega się jedynie o podjęcie jako żołnierz dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej studiów na Akademii [...], ponadto zaś całkowite zaniechanie wyjaśnienia znaczenia dowodu z próby wysiłkowej skarżącego z 2 sierpnia 2023 roku na okoliczność potwierdzenia braku u niego schorzenia "choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwale powodujące upośledzenie sprawności ustroju", jak również "choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwale nieupośledzające sprawności ustroju", c) art. 11 k.p.a. poprzez uchybienie zasadzie przekonywania, a mianowicie niewyjaśnieniu zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, w tym pominięciu decydującego elementu decyzji administracyjnej jakim należyte uzasadnienie przyczyn wydania takiej decyzji i orzeczenie o niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej, w szczególności niewyjaśnienie przyczyn zmiany kwalifikacji schorzenia wskazanego w § 38 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia na schorzenie określone w § 38 pkt 2 tego załącznika; d) art. 139 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius w postępowaniu administracyjnym w związku z nieuprawnioną zmianą kwalifikacji schorzenia skarżącego po uchyleniu decyzji po raz pierwszy przez organ II instancji, a mianowicie zmiany kwalifikacji schorzenia wskazanego w § 38 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia, a które to schorzenie pozwalało na uznanie go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, na schorzenie określone w § 38 pkt 2 tego załącznika, a które to schorzenie jest schorzeniem cięższym niż opisane w § 38 pkt 1 załącznika albowiem nie pozwala na pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach lub w określonych jednostkach wojskowych. Podniósł, że podstawą prawną stwierdzenia trwałej niezdolności do zawodowej służby wojskowej w niniejszej sprawie było zdiagnozowanie rozpoznania w postaci “licznego pobudzenia komorowego wymagającego obserwacji specjalistycznej’, co w treści orzeczenia uznającego żołnierza za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej zostało zakwalifikowane jako rozpoznanie z § 38 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 roku w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1243 z późn. zm.). Wskazał, że rozpoznanie opisane w tym przepisie brzmi: "choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwale powodujące upośledzenie sprawności ustroju". Uznał, że dla przyjęcia rozpoznania opisanego w § 38 pkt 2 rozporządzenia koniecznym jest stwierdzenie rozpoznania w postaci "choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwale powodujące upośledzenie sprawności ustroju. Jego zdaniem w tym fragmencie orzeczenia RWKL w [...] oraz CWKL zachodzi sprzeczność stwierdzonego rozpoznania z jego kwalifikacją prawną, a stwierdzenie tej sprzeczności winno skutkować uznaniem skarżącego za zdolnego do służby wojskowej, gdyż jak wykazują, niezależnie od przedmiotowych rozważań o charakterze jurydycznym przedłożone w toku postępowania instancyjnego wyniki badań wysiłkowych skarżącego stan zdrowia jego mięśnia sercowego nie budzi żadnych zastrzeżeń. Wskazał, że dla przyjęcia rozpoznania opisanego w § 38 pkt 2 rozporządzenia koniecznym jest stwierdzenie rozpoznania w postaci "choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwale powodujące upośledzenie sprawności ustroju. Jego zdaniem w tym fragmencie orzeczenia RWKL w [...] oraz CWKL zachodzi sprzeczność stwierdzonego rozpoznania z jego kwalifikacją prawną, a stwierdzenie tej sprzeczności winno skutkować uznaniem skarżącego za zdolnego do służby wojskowej, gdyż jak wykazują, niezależnie od przedmiotowych rozważań o charakterze jurydycznym przedłożone w toku postępowania instancyjnego wyniki badań wysiłkowych skarżącego stan zdrowia jego mięśnia sercowego nie budzi żadnych zastrzeżeń. Zauważył, że skarżący ubiega się o podjęcie studiów na Akademii [...] i wobec tego błędne jest ustalenie organu II instancji jakoby skarżący ubiegał się o służbę w jednostkach wojsk specjalnych. Ten błąd w sposób diametralny rzutuje na rozstrzygniecie organu albowiem organ stawia przed skarżącym nieuzasadnione podwyższone wymagania, m.in. dotyczące służby w warunkach stresu. Jego zdaniem CWKL orzekając po raz pierwszy i uchylając decyzje RWKL [...]nie mógł orzekać na niekorzyść strony odwołującej się. Tym samym owym nieorzekaniem na niekorzyść strony związany był organ I instancji ponownie rozpoznający sprawę. Organ ten nie mógł zatem zmienić początkowej kwalifikacji schorzenia wskazanego w § 38 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia, na niekorzyść strony ze schorzenia, które pozwalało na uznanie go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, na schorzenie określone w § 38 pkt 2 tego załącznika, a które to schorzenie nie pozwala na pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach lub w określonych jednostkach wojskowych. Jego zdaniem organ II instancji rozstrzygając po raz drugi dokonał w sposób nieuprawniony niejako obejścia skutków własnej uprzedniej decyzji oraz zakazu reformationis in peius w postępowaniu administracyjnym z naruszeniem art. 139 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. Zauważył, że zaskarżone orzeczenie wraz z poprzedzającym je orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] zostało wydane w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną co oznacza, że dotknięte jest wadą mogącą skutkować nawet orzeczeniem o jego nieważności, stosownie do przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Jego zdaniem orzeczenie zostało one wydane bez podstawy prawnej. W skardze przedstawił szczegółową argumentację. W związku z powyższym wnosił o: - uwzględnienie przez organ II instancji niniejszej skargi w trybie przewidzianym w art. art 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym stwierdzenie zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej W przypadku nieuwzględnienia skargi przez organ II instancji, wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest orzeczenie organu II instancji z dnia [...] lutego 2024 r. utrzymująca w mocy orzeczenie organu I instancji z dnia [...] listopada 2023 r. uznające M.P. za niezdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej (Kategoria N - Zał. 1, Grupa III). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z dnia 2 grudnia 2022 r., Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z dnia 8 lutego 2023r., Dz. U. z 2023 r., poz. 259 -zwaną dalej P.p.s.a."). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze w ocenie Sądu należy stwierdzić, iż są one bezzasadne. Przepis art. 190 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny stanowi, że "zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska właściwa ze względu na miejsce stacjonowania jednostki wojskowej lub pododdziału jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, a w przypadku określania zdolności do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych oraz rodzajach wojsk właściwa rzeczowo wojskowa komisja lekarska" wskazując dalej zasady i przypadki kierowania do wojskowej komisji lekarskiej. Zdaniem Sądu zarzut, dotyczący naruszenia "prawa materialnego", sformułowany jako naruszenie "art. 190 ust. 1, ust. 6 pkt 1 i ust. 10 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do żołnierza rezerwy, chociaż są to przepisy regulujące orzekanie o zdolności do zawodowej służby wojskowej żołnierzy już pełniących zawodowa służbę wojskową" jest niezasadny. Kwestie dotyczące właściwości organów uprawnionych do kierowania do wojskowej komisji lekarskich w celu wydania stosownego orzeczenia nie maja żadnego znaczenia dla prawidłowości podjętego orzeczenia, bowiem przepisem materialnym, stanowiącym podstawę do wydania przez wojskową komisje lekarska orzeczenia o zdolności do służby wojskowej, jest - przywołany w sentencji zaskarżonego orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (Nr [...] z dnia [...] lutego 2024 r.) - art. 84 ust. 2 omawianej ustawy o obronie Ojczyzny stanowiący, iż "wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie, które jest decyzją". W sprawie skarżący został skierowany do właściwej wojskowej komisji lekarskiej przez właściwego Szefa Wojskowego Centrum Rekrutacji w [...], a tym samym postępowanie w sprawie poprzedzające wydanie orzeczenia było zgodne z przepisami (art. 84 ust. 1a ustawy o obronie Ojczyzny). W ocenie Sądu za bezzasadne należy zarzuty sformułowane jako naruszenie 38 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji orzekającej o wskazanym powyżej rozpoznaniu pomimo niestwierdzenia u odwołującego się schorzenia wskazanego w wymienionym przepisie, a mianowicie niestwierdzenia "choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwałe powodujące upośledzenie sprawności ustroju" oraz naruszenie "§ 38 pkt 2 w związku z objaśnieniami szczegółowymi do § 38 pkt 1 - 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji orzekającej o niezdolności do zawodowej służby wojskowej na podstawie ww. przepisu, chociaż odwołujący się nie jest kandydatem do służby w wojskach specjalnych ani do służby w zasięgu działania promieniowania mikrofalowego, ani tym bardziej nie jest żołnierzem pełniącym służbę w jednostkach lub instytucjach wojskowych na stanowiskach służbowych, na których obowiązuje wykonywanie skoków spadochronowych, a także nie jest przewidziany do wyznaczenia na wyżej wskazane stanowiska służbowe w tych jednostkach". Należy wskazać, że wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych wraz ze wskazaniem kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz warunki orzekania w tych sprawach są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia (§ 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej) natomiast - zgodnie z dyspozycja § 6 przywołanego wyżej rozporządzenia) jeżeli stwierdzona podczas orzekania choroba lub ułomność nie została wymieniona w załącznikach nr 1 i 2 do rozporządzenia, kwalifikuje się ją zgodnie z wiedzą medyczna, według paragrafu lub punktu najbardziej zbliżonego. Rozpoznanie określone w orzeczeniu jako "liczne pobudzenia komorowe (3449) wymagające obserwacji specjalistycznej" zostało przypisane do § 38 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej), zdefiniowanego jako "choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwałe powodujące upośledzenie sprawności ustroju". Z objaśnień szczegółowych do § 38 pkt 1-3 wynika, że "według tych punktów należy kwalifikować również zaburzenia rytmu serca pochodzenia organicznego i zaburzenia przewodzenia". Wobec powyższego zarzut ten nie jest zasadny. W ocenie Sądu organ prawidłowo twierdzi, że bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, że skarżący nie jest kandydatem do służby w wojskach specjalnych ani do służby w zasięgu działania promieniowania mikrofalowego, ani tym bardziej nie jest żołnierzem pełniącym służbę w jednostkach lub instytucjach wojskowych na stanowiskach służbowych, na których obowiązuje wykonywanie skoków spadochronowych, a także nie jest przewidziany do wyznaczenia na wyżej wskazane stanowiska służbowe w tych jednostkach". Jak słusznie wskazano rozpoznanie przypisane do § 38 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej w tych sprawach powoduje bowiem obligatoryjna niezdolność do pełnienia służby wojskowej dla osób orzekanych w Grupie III (kolumnie szóstej wykazu), obejmującej, między innymi, osoby ubiegające się o powołanie do zawodowej służby wojskowej. W ocenie Sądu zasadnie stwierdzono, że w przypadku zakwalifikowania dokonanego rozpoznania do 38 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r., zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi, osoby orzekane w Grupie III (kolumnie szóstej wykazu), ubiegające się o powołanie do służby wojskowej w zasięgu działania promieniowania mikrofalowego należy kwalifikować jako niezdolne. Jako niezdolnych należy kwalifikować także żołnierzy pełniących służbę w jednostkach lub instytucjach na stanowiskach służbowych, na których przewiduje się wykonywanie skoków spadochronowych z wysokości do 4000 metrów, przewidzianych do wyznaczenia na stanowiska służbowe w jednostkach lub instytucjach, na których przewiduje się wykonywanie skoków spadochronowych z wysokości do 4000 metrów oraz żołnierzy kierowanych lub wyznaczonych do służby poza granicami państwa. Kwalifikacja innych niż wyżej wymienionych kandydatów i żołnierzy do określonej kategorii Z (zdolny) lub N (niezdolny) należy do uznania wojskowej komisji lekarskiej i jest uzależniona od charakteru dokonanego rozpoznania (kwestii ściśle medycznych związanych z dokonanym rozpoznaniem). W zakresie zarzucanego naruszenia zasady reformationis in peius Sąd rozpoznający sprawę podziela pogląd, zgodnie z którym decyzja kasatoryjna zazwyczaj nie może naruszać w/w zasady, wyrażonej w 139 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. W orzecznictwie zauważa się jednak słusznie, że zasadność wydania tego rodzaju decyzji powinna być oceniona także i pod tym kątem, czy wskazana konieczność uzupełnienia w całości lub w części postępowania dowodowego nie jest tylko pozorna, a rzeczywistym celem wydania decyzji było obejście w/w przepisów. Należy zauważyć, że w orzecznictwie przyjmuje się, że przewidziany w art. 139 K.p.a. zakaz orzekania na niekorzyść nie dotyczy decyzji wydawanej w trybie art. 138 § 2 K.p.a., tj. decyzji kasacyjnych (por. wyrok NSA z 14 listopada 2017 r. II OSK 1878/16; zob. także uchwała 7 sędziów NSA z 4 maja 1998 r. FPS 2/98, opubl w ONSA 1998/3/79; wyroki NSA: z 26 marca 1999 r. I SA/Gd 546/97, LEX nr 36829; z 21 grudnia 1998 r. I SA 820/98, LEX nr 44547; wyrok SN z 6 kwietnia 2000 r. III RN 161/99, OSNP 2001/3/60, wyrok NSA z 9 lutego 2007 r. II OSK 1270/06, LEX nr 325295). Przy wydawaniu decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy ogranicza się jedynie do oceny potrzeby przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu przez organ I instancji. Nie rozstrzyga o meritum sprawy, nie przeprowadza merytorycznej kontroli decyzji wydanej w I instancji. Decyzja wydana bez przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego pozbawiona jest pełnych ustaleń, które mogłyby stanowić przedmiot kontroli. Organ odwoławczy w żaden sposób w decyzji kasacyjnej nie może przesądzić o treści rozstrzygnięcia sprawy przez nakaz załatwienia jej pozytywnie lub negatywnie dla odwołującego się (wyrok NSA z 31 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2226/98, Lex nr 43913). Wskazówki organu odwoławczego nie mogą mieć merytorycznego charakteru, a więc nie mogą sugerować ani wręcz rozstrzygać za organ I instancji o sposobie załatwienia sprawy lub treści przyszłej decyzji. Dlatego też decyzja kasacyjna nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a jedynie wskazuje, jakie okoliczności sprawy wynikłe w toku postępowania powinny zostać wyjaśnione (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2569/12, LEX nr 1358517; wyrok NSA z 28 września 2017 r., sygn. akt II FSK 1134/17). Również i w doktrynie wyrażono pogląd, że decyzja kasacyjna nie może spowodować "niekorzyści" materialnej dla strony, a jedynie przedłużenie postępowania (por. J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z 26 czerwca 1997 r. II SA/Wr 854/96, opubl. OSP 1998 r., z. 26, poz. 108). A zatem zarzut ten nie mógł doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie organ prawidłowo zastosował rzeczone przepisy. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2024 poz.935 t.j. z dnia 2024.06.26), oddalił skargę.