II SA/Wa 962/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Ewa Marcinkowska, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2010 r. sprawy ze skargi W. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu należności z tytułu podróży służbowej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania W. O. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego zwrotu w pełnej wysokości należności z tytułu podróży służbowej, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu podano, iż pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. W. O. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z prośbą o rozliczenie delegacji, która miała miejsce w 2008 r. Uzasadniając swój wniosek, podniósł m.in., iż w jego ocenie wystąpiły w tej sprawie nowe okoliczności w związku z zakończeniem sprawy karnej i wypłata należności powinna nastąpić przy uwzględnieniu wydanego przez sąd orzeczenia. Komendant Wojewódzki Policji w O. odmówił wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej zwrotu należności z tytułu podróży służbowej i w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. wskazał, iż nie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie określone w art. 145 k.p.a. Ponadto organ I instancji podniósł, iż w marcu 2009 r. wniosek strony dotyczący wypłaty należności został rozpatrzony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. w drodze czynności materialno-technicznych, a nie w formie decyzji administracyjnej. Powyższemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła błędne przyjęcie, że wnosiła ona o wznowienie postępowania. Zarzut ten organ odwoławczy uznał za uzasadniony, bowiem stwierdził, iż z pisma strony z dnia [...] stycznia 2010 r. nie wynika, aby zawarty był w nim wniosek o wznowienie postępowania. Biorąc pod uwagę fakt, iż w niniejszym postępowaniu strona nie wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania, a także to, iż załatwienie sprawy winno nastąpić w drodze czynności materialno-technicznej, decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. (znak: [...]) w sprawie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego zwrotu w pełnej wysokości należności z tytułu podróży służbowej należało wyeliminować z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie w całości. Ponadto stwierdził, że brak wniosku strony o wznowienie postępowania powoduje równocześnie bezprzedmiotowość, czyli brak przedmiotu do rozstrzygnięcia, a co za tym idzie brak podstaw do wydania decyzji. W opisanym stanie faktycznym i prawnym rozstrzygnięcie wniosku W. O. nie miało charakteru sprawy administracyjnej, która powinna zostać rozstrzygnięta w drodze decyzji administracyjnej. Złożony przez stronę wniosek powinien być załatwiony w drodze czynności materialno-technicznych. Konieczność umorzenia postępowania wynika z art. 105 k.p.a., którym nałożono obowiązek wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Brak wniosku strony o wznowienie postępowania czyni to postępowanie bezprzedmiotowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. O. zarzucił powyższej decyzji naruszenie: a) art. 104 k.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że odmowa zwrotu należności z tytułu krajowej podróży służbowej nie jest decyzją administracyjną, b) art. 147 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wznowienie postępowania nie może nastąpić bez wniosku strony, c) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na uchyleniu się od załatwienia sprawy co do istoty, tj. wyłącznie KWP w O. od załatwienia sprawy i rozstrzygnięcie ponownie sprawy zwrotu należności z tytułu krajowej podróży służbowej, d) art. 149 § 2 k.p.a., poprzez odnowę dewolucji kompetencji przez KGP w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki wyłącznie organu I instancji od rozstrzygania w sprawie wznowienia, e) art. 105 k.p.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że sprawa wszczęta wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r. jest bezprzedmiotowa, f) zasady zaufania obywatela do organów państwa, poprzez zamierzone gmatwanie sprawy, ukrywanie mających istotne znaczenie dowodów, a ujawnionych w postępowaniu karnym, gdzie organy Policji wydające decyzje uczestniczyły w nich w charakterze strony. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie wydanych decyzji, względnie rozpatrzenie pisma jako skargi na bezczynność Komendanta Głównego Policji w sprawie zwrotu należności z tytułu krajowej podróży służbowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, uznał zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, iż sprawa zwrotu należności z tytułu krajowej podróży służbowej W. O. była dwukrotnie przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. Tenże Sąd, po rozpoznaniu skargi W. O. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. w sprawie rozliczenia i zwrotu kosztów delegowania, wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Ol 51/08 zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. do załatwienia wniosku skarżącego w sprawie wypłacenia świadczeń wynikających z rozliczenia poleceń wyjazdów służbowych nr [...] i [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w części przekraczającej przyznaną należność w kwocie [...] zł, w terminie 30 dni od zwrotu organowi akt administracyjnych. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, Sąd ten przyjął, iż realizacja uprawnień policjanta wynikających z treści art. 113 ust. 1 ustawy o Policji następuje w drodze czynności materialno-technicznej, polegającej na wypłacie bądź odmowie wypłaty stosownych należności z tytułu delegowania. Czynność ta jest czynnością zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jednocześnie Sąd wskazał, iż po dokonaniu stosownych ustaleń organ powinien rozstrzygnąć co do pozostałej części żądań skarżącego, podejmując czynność materialno-techniczną. To pozwoli skarżącemu na ewentualne zaskarżenie czynności do sądu administracyjnego w przypadku gdyby była dla niego niekorzystna. Przedstawioną argumentację powtórzył Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. w uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 431/09 odrzucającego skargę W. O. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie odmowy zwrotu w pełnej wysokości należności z tytułu krajowej podróży służbowej. Wskazując na powyższe, stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (patrz komentarz do art. 170 Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, LEX 2009). Zgodnie zaś z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem kwestia, czy odmowa zwrotu należności z tytułu podróży służbowej jest załatwiana w drodze decyzji administracyjnej, czy też czynności materialno-technicznej, w przedmiotowej sprawie została już rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. w wyżej wskazanych orzeczeniach. Zasadnie zatem organy Policji przyjmują, iż rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] marca 2009 r. L. dz. [...] jest czynnością materialno-teczhniczną, a nie decyzją administracyjną. Wobec powyższego, uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. i umorzenie postępowania organu I instancji z przyczyn pokazanych w jej uzasadnieniu było prawidłowe. Wydając zaskarżoną decyzję, organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku. Oddalając skargę, a nie odrzucając, jak wnosił pełnomocnik organu, Sąd miał na uwadze, iż przedmiotem sprawy była odmowa wznowienia postępowania, a zatem nie można przyjąć, że sprawa w tym przedmiocie była wcześniej osądzona. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania wobec braku uprawnienia organu do żądania ich zasądzenia. Zwrot kosztów postępowania, zgodnie z art. 200 i nast. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przysługuje jedynie skarżącego w razie uwzględnienia skargi.