II SA/Wa 965/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi P. B. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w [...] podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby, uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznanie go za niezdolnego do samodzielnego egzystencji, ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą 1) odrzuca skargę w zakresie uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznanie go za niezdolnego do samodzielnego egzystencji, ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą; 2) w pozostałym zakresie skargę oddala. Centralna Komisja Lekarska w [...] podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (CKL) orzeczeniem z [...] lutego 2024 r., po rozpatrzeniu odwołania funkcjonariusza Policji P. B. (skarżący) od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] ([...]RKL) nr [...], działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 398, ze zm.), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Do wydania przedmiotowego orzeczenia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...]RKL [...] sierpnia 2023 r. po dokonaniu badania na podstawie skierowania Komendanta Powiatowego Policji w [...] – skarżącego, celem ustalenia stanu jego zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej wyżej wymienionego do służby, uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą, wydała orzeczenie o numerze [...]. W orzeczeniu tym u badanego rozpoznano schorzenie podstawowe – 1.zaburzenia nerwicowe o obrazie zaburzeń depresyjno-lękowych (§ 86 p. 3 kat C) sięga granic inwalidztwa oraz schorzenia współistniejące 2. nadwzroczność obu oczu (§ 7 p.2 kat. B), 3.zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z dyskopatią szyjną (§ 64 p. 1 kat. B) i 4.zaburzenia gospodarki węglowodanowej (§ 79 p. 6, kat. A). Orzeczono wobec skarżącego III grupę inwalidzką. Ze względu na swój stopień zaawansowania schorzenie opisane w pkt. 1 rozpoznania wiąże się z kwalifikacją zdolności do służby do kat. "C" (niezdolny do służby), przez co sięga granic inwalidztwa i zgodnie z posiadanym poziomem wykształcenia nie ogranicza zdolności do pracy. Schorzenia opisane w pkt. 2,3,4 rozpoznania nie sięgają granic inwalidztwa. Inwalidztwo nie powstało wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, gdyż schorzenie skutkujące inwalidztwem nie figuruje w zał. nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1046, ze zm.). Inwalidztwo nie powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby. Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, gdyż schorzenie je powodujące pozostaje w związku ze służbą. Powyższe ustalenia uzasadniają zaliczenie orzekanego do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji. Skarżący odwołał się od powyższego orzeczenia. CKL uzasadniając swoje orzeczenie wskazała, że zapoznała się ze zgromadzoną dokumentacją orzeczniczą i skierowała skarżącego na konsultację psychiatryczną. Konsultant we wnioskach do przeprowadzonego badania oceniając stan psychiczny skarżącego wskazał: "Badany w trudnym kontakcie, w znacznie nasilonym niepokoju, zdekoncentrowany. Nastrój obniżony z tendencją do drażliwości. Bez objawów psychozy. Bez cech zaburzeń funkcji poznawczych. Zgłasza liczne skargi typu nerwicowego z somatyzacją. Zaburzenia nerwicowe mają obraz zaburzeń depresyjno-lękowych z somatyzacją. Zaburzenia nie wypełniają kryterium rozpoznania zespołu stresu pourazowego. Mają związek z nasilonym mobbingiem (trwającym od około trzech lat w pracy w Policji) oraz działaniami służbowymi funkcjonariusza Policji (w trakcie różnych czynności służbowych). Schorzenie zostało prawidłowo zakwalifikowane przez [...]RKL do § 86 p 3 r 5 C wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 września 2023 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2392). Schorzenie nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby, gdyż nie spełnia kryteriów załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej stanowiącego wykaz. Schorzenie pozostaje w związku ze służbą w Policji, gdyż spełnia kryteria załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia w pozycji nr 8. Uwzględniając powyższe CKL nie znalazła podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia i na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, utrzymała w mocy orzeczenie [...]RKL. Skarżący wywiódł na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: a) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sprawie, a mianowicie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 310) poprzez oparcie orzeczenia tak I jak i II instancji na niepełnym materiale dowodowym z całkowitym lub częściowym pominięciem dokumentów medycznych dostarczonych do akt sprawy przez skarżącego i wielu rozpoznań medycznych tam zawartych, a zwłaszcza poprzez całkowite pominięcie przy wskazaniu schorzeń podstawowych i współistniejących u skarżącego stwierdzonych wielokrotnie w historii choroby skarżącego zaburzeń stresowych pourazowych (F43.1), których istnienie i związek ze służbą w Policji potwierdza dokumentacja medyczna, a do których w ogóle nie odnosi się rejonowa komisja lekarska, zaś okręgowa komisja lekarska po przeprowadzeniu krótkiego dziesięciominutowego badania własnego, w czasie którego skarżący nie miał nawet możliwości swobodnego wypowiedzenia się co do istnienia i zakresu zaburzeń stresowych pourazowych, wskazuje, iż zaburzenia te nie wypełniają kryterium rozpoznania zespołu stresu pourazowego, podczas gdy w tym zakresie komisja winna była zasięgnąć wiadomości specjalnych poprzez zasięgnięcie dodatkowego badania specjalistycznego skoro schorzenie to było stwierdzane u skarżącego wiele razy, zaś badanie własne Komisji trwało kilkanaście minut i w ocenie skarżącego nie spełniało kryteriów rzetelnego i kompleksowego badania lekarskiego, b) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie w sprawie, a mianowicie art. 32 ust. 2 i 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych poprzez nie skierowanie skarżącego na badanie specjalistyczne w zakresie rozpoznanych u niego zaburzeń stresowych pourazowych w sytuacji, gdy zaburzenia te były rozpoznawane u skarżącego kilkukrotnie przez różnych lekarzy specjalistów psychiatrów i w tej sytuacji centralna komisja nie powinna poprzestawać na jednorazowym, krótkim badaniu własnym skarżącego, lecz wobec rozbieżności ocen w zakresie ostatecznego rozpoznania, winna była zasięgnąć opinii biegłych psychiatrów i niewątpliwie w takim przypadku opinia taka nie może być dokonana przez członka komisji lekarskiej, który jako biegły podlegałby wyłączeniu, lecz przez wybraną w odpowiednim trybie placówkę medyczną i innego lekarza specjalistę (tak wyrok NSA z 30 kwietnia 2020 roku o sygn. akt I OSK 495/19, Lex nr 2987198), tym bardziej, że oczywistym interesem komisji jest wykluczenie wspomnianego schorzenia u skarżącego z uwagi na jego potencjalne dodatkowe uprawnienia emerytalne i tym bardziej w interesie samej komisji i sposobu jej procedowania było zasięgnięcie wiadomości specjalnych wobec tak dużych rozbieżności w dokumentacji i badaniu członka komisji, zaś sąd kontrolując, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna winien zwrócić uwagę na tak znaczące rozbieżności między rozpoznaniami widniejącymi w dokumentacji medycznej dostarczonej przez skarżącego a rozpoznaniem centralnej komisji lekarskiej, c) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 89 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2392) poprzez jego niezastosowanie w sprawie i pominięcie w rozpoznaniu u skarżącego zaburzeń stresowych pourazowych, podczas gdy zostało ono wiele razy stwierdzone w dokumentacji medycznej skarżącego przez lekarzy specjalistów, zaś organ I instancji w ogóle pominął to schorzenie, a organ II instancji nie przeprowadził pełnego i kompletnego badania skarżącego na okoliczność ustalenia czy skarżący był w związku ze służbą świadkiem lub uczestnikiem zdarzeń mogących powodować PTSD i wobec rozbieżności w ocenie występujących u skarżącego schorzeń nie zasięgnięto wiadomości specjalnych, d) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775), a mianowicie zasady, w myśl której w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, albowiem w toku postępowania organ administracji publicznej nie wyjaśnił dokładnego stanu faktycznego sprawy i wobec istniejących rozbieżności w ocenie stanu zdrowia skarżącego stwierdzonego liczną dokumentacją medyczną a badaniem własnym komisji, nie zasięgnął opinii biegłych aby rzetelnie i kompleksowo wyjaśnić rozbieżności w materiale dowodowym i ustaleniach własnych. Wnosił na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i pkt 2 oraz art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a.") o: - uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, - zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne jej zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga P. B. na orzeczenie CKL podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] lutego 2024 r. w zakresie obejmującym ustalenie zdolności do służby w Policji podlegała oddaleniu, natomiast w pozostałym zakresie, tj. dotyczącym związku schorzeń i chorób ze służbą, jaki i stopnia inwalidztwa skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że z przepisów ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wynika, że komisje lekarskie orzekają o zdolności kandydatów do służby, o zdolności funkcjonariuszy do służby, ale również o uznaniu funkcjonariuszy zwolnionych ze służby za inwalidów (niezdolnych do samodzielnej egzystencji) oraz o tym, czy stan zdrowia (inwalidztwo) funkcjonariusza (byłego funkcjonariusza) ma związek ze służbą, a także o zdolności do pracy funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w celu określenia grupy inwalidzkiej. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych można podzielić na dwie grupy. Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby, to jest zagadnień ustalania stanu zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do służby, jej dalszego pełnienia albo zwolnienia ze służby. Te orzeczenia komisji lekarskich mają byt w pełni autonomiczny: ostateczne orzeczenie komisji w tym przedmiocie jest wiążące dla organu właściwego w sprawach powołania określonej osoby do służby albo do zwolnienia ze służby, przy czym przyjęcie do służby lub zwolnienie ze służby następuje w trybie administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego), podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Natomiast druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające związek schorzenia ze służbą i stopień inwalidztwa dla celów między innymi emerytalno-rentowych. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08 orzeczenia.nsa.gov.pl, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99 OSNAPiUS z 2000r, nr 5, poz.167, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00 ONSA z 2001, nr 2, poz.47). Zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie w części ustalające związek schorzenia ze służbą i inwalidztwa należy do wyróżnionej drugiej grupy orzeczeń komisji lekarskich, w związku z tym wniesiona w tym zakresie skarga podlega odrzuceniu, bowiem część orzeczenia, która została nią objęta, nie podlega kontroli sądu administracyjnego, a kontroli sądów powszechnych. W konsekwencji skargę skarżącego na orzeczenie CKL z [...] lutego 2024 r. w części dotyczącej ustalenia stopnia inwalidztwa i związku stwierdzonych schorzeń ze służbą należało odrzucić w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako niepodlegającą kognicji sądu administracyjnego. Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na ww. orzeczenie CKL w zakresie dotyczącym określenia zdolności skarżącego do służby, Sąd stwierdził, że skarga w tej części nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia kategorii zdolności do służby ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do badania orzeczenia pod względem formalnym. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego zaliczenie badanego do jednej z kategorii zdolności do służby, w szczególności zbadanie, czy organ rozstrzygając o zaliczeniu do kategorii zdolności do służby miał do tego odpowiednie podstawy faktyczne i prawne, a więc np. czy badanie stanu zdrowia zostało przeprowadzone prawidłowo i czy znajduje oparcie w wyczerpującym wywiadzie chorobowym i odpowiedniej dokumentacji medycznej. Sąd administracyjny nie dokonuje natomiast oceny stanu zdrowia badanego we własnym zakresie, nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji, o ile znajdują potwierdzenie w dokumentacji medycznej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogą mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Stosownie do treści art. 6 ust. 2 powołanej ustawy, orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera jedno z następujących określeń: 1) "zdolny do służby", jeżeli nie stwierdzono żadnych chorób lub ułomności stanowiących przeciwwskazanie do pełnienia służby; 2) "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego; 3) "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby, ale mogą rokować poprawę stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono pewne choroby lub ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 5) "trwale niezdolny do służby", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które nie pozwalają na pełnienie służby. W myśl art. 32 ust. 1 i 2 tej ustawy, rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata i sporządza protokół badania, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie. Rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 ustawy). Według art. 38 ust. 1 ustawy, rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Orzeczenia, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 1 i ust. 5 pkt 1 ustawy). Od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej przysługuje odwołanie, które rozpatruje Centralna Komisja Lekarska po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów. Przypomnieć należy, że [...]RKL w orzeczeniu, które zostało utrzymane w mocy kontrolowanym orzeczeniem CKL z [...] lutego 2023 r., zaliczyła skarżącego do kategorii C – trwale niezdolny do służby. Zaliczenie skarżącego do wskazanej kategorii zdolności do służby było konsekwencją rozpoznania u niego: zaburzenia nerwicowe o obrazie zaburzeń depresyjno-lękowych (§ 86 p. 3 wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa) kwalifikujące skarżącego do kategorii C. Należy stwierdzić, że wydane w przedmiotowej sprawie orzeczenia zostały poprzedzone kompletnymi badaniami diagnostycznymi i konsultacjami specjalistycznymi. W oparciu o wyniki tych badań i konsultacji ustalono rodzaj i stopień zaawansowania schorzeń, które zostały zakwalifikowane do właściwych przepisów rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., którym odpowiadała kategoria C - trwale niezdolny do służby w Policji. Dlatego nie sposób zakwestionować stanowiska CKL co do prawidłowości dokonanej przez [...]RKL kwalifikacji rozpoznanych schorzeń, a w konsekwencji określenia kategorii zdolności skarżącego do służby w Policji (C). Zebrana przez orzekające w sprawie organy dokumentacja jest przekonująca i nie ma podstaw do jej uzupełnienia. Co też istotne, skarżący nie neguje zdiagnozowanych u niego schorzeń. Twierdzi natomiast, że w jego sytuacji mamy do czynienia ze stresem pourazowym. W tym miejscu Sąd jeszcze raz wyjaśnia, że Sąd administracyjny nie dokonuje natomiast oceny stanu zdrowia badanego we własnym zakresie, nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji, o ile znajdują potwierdzenie w dokumentacji medycznej. Tym samym nie ma podstaw do zarzucenia organom orzeczniczym obu instancji, że nie wyjaśniły dostatecznie istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Dokonana przez komisje kwalifikacja zdolności (a raczej niezdolności) skarżącego do służby była prawidłowa w świetle wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o zdolności do służby w Policji. CKL prawidłowo przeprowadziła postępowanie orzecznicze w tej sprawie, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a stwierdzone rozpoznania prawidłowo zakwalifikowała pod wskazane w orzeczeniu schorzenie (ułomność). Z akt sprawy wynika, że komisja lekarska przeprowadziła badanie lekarskie skarżącego, z którego to badania, zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej ustawy sporządziła protokół. Skład rejonowej komisji lekarskiej był zgodny z wymogami zawartymi w art. 40 ust. 1 ustawy (dwuosobowy). CKL wydała orzeczenie w składzie trzyosobowym, stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy, przy czym jej członkami byli lekarze posiadający specjalizacje wymienione w art. 20 powołanej ustawy, niepodlegający wyłączeniu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 40 ust. 2 powołanej ustawy. Wydane orzeczenia zostały podpisane przez wszystkich członków komisji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 1 sentencji, zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w oparciu o art. 119 pkt 2 ustawy procesowej. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zawarto w odpowiedzi na skargę, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.