II SA/Wa 969/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Jacek Fronczyk, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. J. G. złożył do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. wniosek o wypłatę jednorazowo z góry świadczenia pieniężnego przysługującego za okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. odmówił J. G. przyznania prawa do świadczenia pieniężnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] grudnia 2011 r. Wskutek wniesionego odwołania przez zainteresowanego, Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r, uchylił w całości decyzję Dyrektora WBE w W. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora WBE w W. Dyrektor WBE w W. pismami z dnia [...] października i [...] listopada 2012 r. wezwał zainteresowanego do złożenia oświadczenia – czy wobec zbiegu prawa do świadczeń wybiera on świadczenie należne sędziemu przeniesionemu w stan spoczynku, czy też świadczenie pieniężne przysługujące przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Zainteresowany pismami z dnia [...] listopada 2012 r. oświadczył, iż podtrzymuje swój wniosek o wypłatę świadczenia określonego w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. odmówił uwzględnienia wniosku. W dniu [...] grudnia 2012 r. J. G. wniósł do Ministra Obrony Narodowej odwołanie od decyzji Dyrektora WBE w W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., zarzucając powyższej decyzji naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez wydanie decyzji o odmowie prawa do wnioskowanego świadczenia mimo braku kompetencji Dyrektora WBE w W. w tym przedmiocie. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 95 pkt 1 w zw. z art. 96 ust. 3, 6, 9 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania, uchylił w całości zaskarżoną decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. i odmówił [...] J. G. przyznania prawa do świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w okresie od [...] września 2011 r. do [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że J. G. pełnił zawodową służbę wojskową w okresie od [...] lipca 2002 r. do [...] sierpnia 2010 r., ostatnio na stanowisku sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w Z. W związku ze zniesieniem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Z. – Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2010 r. ustalił zainteresowanemu prawo do uposażenia w stanie spoczynku, którego płatnikiem jest wojskowy organ emerytalny w W. Następnie Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. ustalił zainteresowanemu nową wysokość uposażenia w stanie spoczynku od dnia [...] stycznia 2011 r. Minister Obrony Narodowej wypowiedzeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., wypowiedział zainteresowanemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. W następstwie powyższego, zainteresowany został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem [...] sierpnia 2011 r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez właściwy organ. Sąd Okręgowy [...] wyrokiem z dnia [...] grudnia 2011 r. (sygn. akt [...]) uchylił wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca 2011 r. i ustalił, że [...] J. G. przysługuje prawo do uposażenia sędziego w stanie spoczynku za miesiąc [...] 2010 r. Następnie Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. ustalił zainteresowanemu nową wysokość uposażenia w stanie spoczynku od dnia [...] stycznia 2012 r. Organ wyjaśnił, iż właściwość wojskowego organu emerytalnego w przedmiocie uprawnień do świadczenia pieniężnego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wynika z treści art. 96 ust. 9 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organ wskazał, że stanowisko to ma oparcie również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 757/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 920/09). Zatem jednostkowa wykładnia tych przepisów, dokonana w przywołanym przez zainteresowanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2009 r., (sygn. akt II SA/Wa 1558/2008), nie została zaakceptowana w późniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ, wskazując na treść art. 96 ust. 1, art. 96 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stwierdził, iż J. G. spełnił, co do zasady, warunki wymagane do uzyskania prawa do przedmiotowego świadczenia. Jednak, zdaniem organu, ustawodawca wprowadził przepisy wyłączające wypłatę należności z tego tytułu, w przypadku zbiegu z prawem do innych świadczeń. Zgodnie bowiem z art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych świadczenie, o którym mowa w art. 95 pkt 1, nie może być wypłacane razem ze świadczeniem emerytalnym lub rentowym, przy czym wybór świadczenia należy do osoby uprawnionej. Organ wskazał, że wprawdzie z brzmienia przepisu art. 96 ust. 3 istotnie wprost nie wynika, że pobieranie uposażenia sędziego w stanie spoczynku wyklucza możliwość wypłaty świadczenia przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, to jednak nie oznacza to, że jednocześnie sędziowie – żołnierze są uprawnieni do wypłaty obydwu świadczeń. Celem reguły zawartej w art. 96 ust. 3 wojskowej ustawy pragmatycznej jest niedopuszczenie do kumulowania korzyści finansowych, w sytuacji wypłaty należności z budżetu państwa, gdyż już jedna z wypłacanych należności ma charakter wyjątkowy, a nawet uprzywilejowany w stosunku do innych grup zawodowych, a ponadto wypłacane należności nie są związane z kontynuowaniem aktywności zawodowej. W ocenie organu (który powołał się w tym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych) intencją ustawodawcy – w przypadku zbiegu prawa do świadczeń emerytalnych lub rentowych z kilku tytułów, jak również w przypadku zbiegu prawa do tych świadczeń z innymi świadczeniami wypłacanymi z budżetu państwa, a wynikającymi ze stosunku służbowego – było wypłacanie tylko jednego z tych świadczeń. Organ podkreślił, że J. G. wskutek wezwań do sprecyzowania wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. kilkakrotnie podtrzymał swój wniosek o wypłatę spornego świadczenia, wbrew błędnym ustaleniom zawartym w decyzji Dyrektora WBE w W., który stwierdził, iż zainteresowany nie określił wyboru świadczenia, co spowodowało potrzebę uchylenia tej decyzji. W ocenie organu odwoławczego ze względu na fakt złożenia wniosku po ok. 10 miesiącach od daty zwolnienia, w myśl przepisów art. 96 ust. 6, w związku z art. 96 ust. 3 wojskowej ustawy pragmatycznej pozytywnie mógłby być rozpatrzony wyłącznie wniosek skarżącego o comiesięczną wypłatę spornego świadczenia. W tym przypadku wojskowy organ emerytalny winien spowodować zawieszenie realizacji decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. i zgodnie z regulacją zawartą w przepisie art. 96 ust. 3 wojskowej ustawy pragmatycznej istniałaby podstawa do wypłaty przedmiotowego świadczenia za pozostały okres przysługiwania świadczenia (za okres od [...] lipca do [...] sierpnia 2012 r.), w którym sporne świadczenie mu przysługiwało. Jednakże, co należy podkreślić, zainteresowany złożył wniosek o jednorazową wypłatę świadczenia za cały okres, co uniemożliwiło realizację powyższego wniosku – zgodnie z wolą wnioskodawcy. Nadto, w tym konkretnym przypadku, ze względu na wypłatę konkurencyjnego świadczenia nie zachodzą przesłanki zastosowania przepisów art. 75 wojskowej ustawy pragmatycznej, które stanowią, iż roszczenia z tytułu uposażenia i innych należności pieniężnych wymienionych w art. 73 ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, bowiem roszczenie skarżącego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej zostało zaspokojone – ze względu na wyżej wspomniany zakaz kumulowania prawa do świadczeń określony w art. 96 ust. 3 wojskowej ustawy pragmatycznej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego – przepisu art. 95 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 3 w zw. z art. 96 ust. 4 a contrario ww. ustawy – poprzez odmowę wypłaty świadczenia przewidzianego w art. 95 ust. 1 cyt. ustawy, mimo spełnienia przez skarżącego wszystkich ustawowych przesłanek warunkujących wypłatę świadczenia; 2. naruszenie prawa materialnego – art. 96 ust. 3 ww. ustawy poprzez błędną wykładnię tego przepisu przyjmującą, iż przepis ten w swojej hipotezie obejmuje zakaz łączenia świadczenia z art. 95 ust. 1 cyt. ustawy z pobieranym przez skarżącego uposażeniem z tytułu stanu spoczynku, w szczególności poprzez zakładanie, iż pojęcie "świadczenie emerytalne" występujące w hipotezie tego przepisu jest w istocie tożsame z pobieranym przez skarżącego uposażeniem z tytułu sędziowskiego stanu spoczynku, podczas, gdy nie istnieją ku temu żadne prawne podstawy; 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 2 pkt 1 i art. 96 ust. 3, 5 i 6 w zw. z art. 95 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej poprzez przyjęcie, że wypłata jednorazowo z góry świadczenia pieniężnego określonego w art. 95 ust. 1 ww. ustawy nie może nastąpić z uwagi, albowiem została dokonana poprzez realizację uposażenia sędziego w stanie spoczynku; 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 19 i 20 k.p.a. w zw. z art. 36 a § 2 a contrario Prawa o ustroju sądów wojskowych w zw. z art. 97 § 9 ustawy pragmatycznej poprzez podjęcie decyzji merytorycznej o odmowie wypłaty świadczenia z art. 95 ust. 1 ustawy pragmatycznej – w miejsce przekazania sprawy skarżącego w zakresie odmowy wypłaty świadczenia oraz zakazu łączenia ze świadczeniem uposażenia z tytułu stanu spoczynku właściwemu organowi; 5. rażące naruszenie przepisów art. 6 i 7 k.p.a. określających naczelną zasadę postępowania administracyjnego, tj. zasadę praworządności jako podstawę wszelkich decyzji i działań organów zobowiązanych do stania na jej straży, poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieznaną Kodeksowi postępowania administracyjnego (ani żadnej innej ustawie mającej zastosowanie w sprawie) – zasadę sprawiedliwości społecznej. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 53, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 i ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz art. 111 pkt 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, świadczenie pieniężne, o którym mowa w tym przepisie, nie przysługuje żołnierzowi, w przypadku, gdy żołnierza zawodowego zwolniono na podstawie art. 111 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat. Zgodnie zaś z art. 96 ust. 2 pkt 1 prawo do świadczenia pieniężnego nabywa także żołnierz, który nie spełnia wymogu posiadania 15 lat nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, jeżeli zwolnienie ze służby wojskowej nastąpiło w wyniku wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy. W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że J. G. pełnił służbę wojskową w okresie od dnia [...] lipca 2002 r. do dnia [...] sierpnia 2010 r., co oznacza, że skarżący spełnił, co do zasady, warunki wymagane do uzyskania prawa do świadczenia, o które wnosił na podstawie art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organ, odmawiając wypłaty mu tego świadczenia, powołał się na zapis art. 96 ust. 3, zgodnie z którym w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 i świadczenia emerytalnego żołnierzowi przysługuje, według jego wyboru tylko jedno z tych świadczeń. J. G. kwestionując zaskarżoną decyzję, wskazał, iż uposażenie sędziego w stanie spoczynku nie może być w żaden sposób utożsamiane ani ze świadczeniem emerytalno-rentowym, ani świadczeniem o jakim mowa w art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, decyzja organu, odmawiająca skarżącemu wypłaty świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w sytuacji pobierania przez skarżącego uposażenia sędziego w stanie spoczynku jest prawidłowa. Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że skarżący co do zasady ma niewątpliwie rację wskazując, że świadczenie emerytalne i świadczenie sędziego w stanie spoczynku, to w istocie dwa odmienne świadczenia. Nie oznacza to jednak, że w określonych sytuacjach świadczenia te traktowane są przez ustawodawcę w sposób tożsamy. Świadczy o tym na przykład uregulowanie zawarte w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), gdzie w art. 100 § 6 ustawodawca przewidział w razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się wyłącznie uposażenie z zastrzeżeniem § 7. Podobnie w ustawie z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.) w art. 94 § 5 również w razie zbiegu uposażenia sędziego Sądu Najwyższego Izby Wojskowej w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty wojskowej wypłaca się osobie uprawnionej wyłącznie świadczenie wyższe lub przez nią wybrane. Podobnie sytuacja przedstawia się w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.), gdzie w art. 32 § 5 ustawodawca również przewidział, że w razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty wojskowej, wypłaca się osobie uprawnionej wyłącznie świadczenie wyższe albo przez nią wybrane. Podane przykłady wyraźnie wskazują, że przy całej odmienności uregulowań dotyczących uposażenia sędziego w stanie spoczynku oraz świadczeń emerytalnych i rentowych są one w razie zbiegu tych świadczeń traktowane przez ustawodawcę w sposób tożsamy, a to oznacza, że uprawniony był pogląd organu odnośnie zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 95 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wskazać należy, że wprawdzie z brzmienia przepisu art. 95 ust. 3 istotnie nie wynika, iż pobieranie uposażenia sędziego w stanie spoczynku wyklucza możliwość wypłaty świadczenia przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, co nie oznacza, że skarżący uprawniony jest do wypłaty obu tych świadczeń. Zgodzić się bowiem należy z organem, że w sytuacji, gdy sędziowie – żołnierze objęci są regulacjami dwóch odrębnych ustaw, to przy interpretacji art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych konieczne jest dokonanie systemowej i celowościowej wykładni przepisów. Podkreślić należy, że w wielu sytuacjach prawo pozwala odstąpić od wyraźnego sensu językowego przepisu, na przykład wtedy, gdy interpretacja językowa prowadzi ad absurdum lub do rażąco niesprawiedliwego rozstrzygnięcia i w tego rodzaju sytuacjach odstąpienie od sensu językowego przepisu nie uważa się za wykładnię niezgodną z prawem (por. Lech Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów, Dom Organizatora, Toruń 2002, str. 18, Komentarz). Podkreślenia wymaga bowiem, że wykładnia prawa opierać się musi na założeniu racjonalnego i prawidłowego działania ustawodawcy oraz na przyjęciu wewnętrznej spójności aktu prawnego, ale i całego systemu prawa. Zdaniem Sądu celem regulacji zawartej w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest niedopuszczenie do kumulowania korzyści finansowych, w sytuacji wypłaty należności z budżetu państwa, gdyż już jedna z wypłacanych należności ma charakter wyjątkowy, a nawet uprzywilejowany w stosunku do innych grup zawodowych, a ponadto wypłacane należności nie są związane z kontynuowaniem aktywności zawodowej. Świadczą o tym podane wyżej przykłady dotyczące zarówno sędziów Sądu Najwyższego Izby i Wojskowej czy też sędziów sądów wojskowych. Oznacza to zatem, że organ, odmawiając wypłaty skarżącemu świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zasadnie uznał, że z punktu widzenia funkcji jaką świadczenia te spełniają ustawodawca postawił między nimi znak równości. Zakaz łączenia prawa do wypłaty uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty dodatkowo przemawia za zamiarem ustawodawcy wypłaty tylko jednego świadczenia. Z tego względu stwierdzić należy, że podzielenie stanowiska skarżącego i przyznanie mu wypłaty świadczenia, o jakim mowa w art. 95 pkt 1 ustawy prowadziłoby do usytuowania skarżącego w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych sędziów, w tym sędziów Sądu Najwyższego Izby Wojskowej. Zakaz łączenia praw do wypłaty uposażenia odnosi się również do sędziów Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt III AUa 153/10). Brak w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wyraźnego wskazania uposażenia w stanie spoczynku, nie oznacza, że wolą ustawodawcy było dopuszczenie do zbiegu świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 przywołanej ustawy, z uposażeniem sędziego w stanie spoczynku. Podkreślić należy, że prawo do świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, związane jest z pełnieniem służby wojskowej, nie zaś ze sprawowaniem urzędu sędziego. Podkreślić należy, że podstawową funkcją jaką skarżący pełnił było wykonywanie przez niego obowiązków sędziego, będąc przy okazji żołnierzem zawodowym. Podkreślić należy również, że świadczenia emerytalne oraz uposażenie sędziego w stanie spoczynku spełniają taką samą funkcję zapewnić mają środki utrzymania po zaprzestaniu aktywności zawodowej, z tą różnicą, że świadczenie, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wypłacane jest jedynie przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, uposażenie zaś sędziego w stanie spoczynku, które przyznane zostało skarżącemu, wypłacane jest do ukończenia przez niego lat. A zatem niewątpliwie regulacja dotycząca sędziów jest rozwiązaniem zdecydowanie korzystniejszym niż to ma miejsce w stosunku do żołnierzy. Wskazać należy, że analiza przedstawionych wyżej unormowań prawnych dotyczących różnych grup sędziów wyraźnie wskazuje, że ustawodawca ustanowił jako zasadę, że jego intencją było, w przypadku zbiegu prawa do świadczeń emerytalnych lub rentowych z kilku tytułów, jak również w przypadku zbiegu prawa do tych świadczeń z innymi świadczeniami wypłacanymi z budżetu państwa, a wynikającymi ze stosunku służbowego – wypłacanie tylko jednego z tych świadczeń. Niewątpliwie zatem uprawniony jest pogląd, że intencją ustawodawcy było stosowanie zakazu kumulacji świadczeń dotyczących uposażenia sędziego w stanie spoczynku z innymi świadczeniami emerytalnymi czy rentowymi. Nieuzasadniony byłby zatem pogląd dopuszczający możliwość innego traktowania sędziów sądów wojskowych w stosunku do innych sędziów innych sądów. Podkreślić również należy, że pozostali żołnierze zawodowi zostali objęci wyłączeniem kumulacji świadczeń, o którym mowa w art. 95 pkt 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu, że wyłączenie kumulacji świadczeń w przypadku sędziego – żołnierza nie pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości. Trudno bowiem rozpatrywać zasadę równości w oderwaniu od zasady sprawiedliwości społecznej, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP. Oznacza to zatem, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podzielił zarzutów J. G. zawartych w skardze, odnośnie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, uznając decyzję organu za prawidłową. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przez organ właściwości, uznając, że zgodnie z art. 96 pkt 9 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, organem tym jest wojskowy organ emerytalny. Stanowisko takie zyskało również aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2009 r. o sygn. akt I OSK 757/09). Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skarżącego, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Kierując się powyższymi względami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę oddalił.