I OSK 757/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) del.NSA Leszek Kiermaszek Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1464/08 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. S. na rzecz Ministra Obrony Narodowej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1464/08 oddalił skargę M. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...]w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...]z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. nr [...] z dnia [...] maja 2008 r., którą przyznano M. S. kwotę 795,24 zł tytułem świadczenia pieniężnego przysługującego za okres roku po zwolnieniu ze służby. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 95 pkt 1 oraz art. 96 ust. 1,2,7,9 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892). W uzasadnieniu podano, że decyzją nr [...]z dnia [...] stycznia 2008 r. M. S. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego. Stosownie do art. 95 i art. 96 ww. ustawy po zwolnieniu ze służby przysługuje świadczenie pieniężne za okres roku po zwolnieniu ze służby wraz z dodatkiem o charakterze stałym, należnym w ostatnim dniu pełnienia służby. Jednakże na podstawie decyzji Dowódcy POW nr [...]z dnia [...] maja 2003 r. wypłacono już M. S. świadczenie analogiczne (z tego samego tytułu) i kwotę wówczas wypłaconą zaliczono na poczet należności przysługujących z tytułu zwolnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 95 pkt 1, art. 103 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 87 § 1 Kodeksu pracy. Nadto zarzucił naruszenie art. 77 § 2, art. 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, że bezspornym jest, że skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby przysługuje uprawnienie do otrzymywania przez okres roku po zwolnieniu świadczenia w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym, należne w ostatnim dniu pełnienia służby (art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) oraz, że świadczenie takie zostało już skarżącemu wypłacone w 2003 r. Istota sporu sprowadza się do ustalenia czy świadczenie takie ma charakter świadczenia jednokrotnego, czy też przysługuje wielokrotnie, tj. po każdym zwolnieniu (w tym nieskutecznym) z zawodowej służby, a w konsekwencji czy organ miał prawo zaliczyć wysokość wypłaconego już w 2003 r. świadczenia, określając wysokość świadczenia należnego w decyzji z 2008 r. w sytuacji, gdy już wcześniej wypłacono skarżącemu takie świadczenie. Skuteczne prawnie zwolnienie M. S. z zawodowej służby wojskowej miało miejsce tylko raz, tj. w 2008 r. Zatem stosownie do treści art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, skarżącemu, zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej w 2008 r., przysługiwało z tytułu tego zwolnienia tylko jedno roczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym należne na ostatnio zajmowanym stanowisku, zgodnie z treścią art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i dopiero w dniu skutecznego zwolnienia skarżącego ze służby roszczenie to stało się wymagalne. To, że płatność z tego tytułu nastąpiła już wcześniej (w 2003 r.), co nie jest kwestionowane, uprawniało organ do zaliczenia wysokości wypłaconej kwoty na poczet należności przyznanej decyzją z 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc się do zarzutu skarżącego stwierdził, że instytucja potrącenia w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego w niniejszej sprawie nie mogła znaleźć zastosowania. Kodeks ten reguluje stosunki cywilnoprawne, zaś stosunek zawodowej służby wojskowej jest stosunkiem administracyjnym, który uregulowany jest w pragmatyce służbowej. Sprawa rozpatrywana była na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, która reguluje też instytucję potrącenia z uposażenia żołnierza (art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Przepisy pragmatyczne określają kiedy, w jakich sytuacjach można dokonać potrącenia należności. Sąd zgodził się ze skarżącym, że na podstawie art. 103 ustawy brak było podstaw do potrącenia mu należności, jednakże w ocenie Sądu organ nie dokonał potrącenia należnej kwoty, w rozumieniu art. 103 ustawy, ale decyzją wydaną w postępowaniu jurysdykcyjnym zaliczył kwotę już wcześniej wypłaconą z tego samego tytułu na poczet należnego skarżącemu świadczenia. Sąd podkreślił, że z rozwiązań przyjętych w art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, iż świadczenie roczne przysługuje żołnierzowi, który pełnił służbę nieprzerwanie przez okres co najmniej piętnastu lat. Przyjmując rozumowanie skarżącego, że świadczenie z art. 95 pkt 1 ustawy należy się za każde zwolnienie ze służby, uznać należałoby, że w przypadku skarżącego świadczenie z 2008 r. w ogóle mu nie przysługuje, ponieważ nie został spełniony warunek nieprzerwanej piętnastoletniej służby z uwagi na przerwę w służbie w latach 2003–2006. Minister Obrony Narodowej słusznie uznał więc, że skoro skarżącemu wypłacono już świadczenie pieniężne z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, to pomimo iż decyzja o wypowiedzeniu została wyeliminowana z obrotu prawnego, nie ma on uprawnienia do kolejnego świadczenia z tego samego tytułu, ma tylko prawo do odpowiedniego uzupełnienia otrzymanej należności pieniężnej z uwagi na wzrost uposażenia do wysokości należnej w ostatnim dniu pełnienia służby. Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, że wypłata świadczeń pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej obwarowana jest zastrzeżeniem jednorazowości, co wynika z treści art. 95 ust. 1 oraz dopełniającego go art. 96 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które z istoty swojej zakładają jednorazowość prawa do świadczenia pieniężnego należnego przez okres roku po zwolnieniu ze służby. Inna niż prezentowana przez Sąd interpretacja tych przepisów naruszałaby prawa innych żołnierzy, prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. W ocenie Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut przedawnienia. Instytucja przedawnienia dotyczy prawa. Skarżący nie wykazał jakie prawo, z jakiego tytułu mu przysługiwało, kiedy stało się wymagalne i kiedy prawo to uległo przedawnieniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. Od powyższego wyroku M. S. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucił w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie: I. Prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 156 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co skutkowało przyjęciem przez Sąd pierwszej instancji, że utrzymana w mocy przez zaskarżoną decyzję decyzja Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia [...] maja 2008 r. została wydana przez właściwy organ, podczas gdy w sprawie decyzja została wydana przez organ, który nie miał do tego uprawnień. Zgodnie bowiem z art. 96 ust. 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2008 r., inne należności wymienione w art. 95 poza świadczeniami z pkt 1 i pkt 6 wypłaca się na podstawie decyzji dowódcy, o którym mowa w art. 104. Istnieje zatem różnica w sformułowaniu zawartym w ust. 7 i ust. 9 w porównaniu do ust. 10. W tym ostatnim przepisie wypłata następuje na podstawie decyzji dowódcy, natomiast zgodnie z treścią ust. 7 i ust. 9 sama wypłata świadczenia z art. 95 pkt 1 dokonywanego przez wojskowy organ emerytalny przyjmuje formę decyzji. A zatem wojskowy organ emerytalny nie miał uprawnień do przyznania oraz określania wysokości świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wojskowej, w wyniku czego doszło do rażącego naruszenia prawa, określonego w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. II. Prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez przyjęcie, że stanowi on podstawę prawną do zaliczenia wysokości wypłaconego w 2003 r. świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej na poczet należności przyznanej decyzją Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia [...]maja 2008 r., podczas gdy w ocenie skarżącego, brak jest podstawy prawnej do występowania o zwrot wypłaconego w 2003 r. świadczenia, a co za tym idzie do zaliczenia wypłaconego świadczenia na poczet należnego świadczenia przyznanego decyzją z dnia[...]maja 2008 r. III. Przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 77 § 2 k.p.a. poprzez nierozpoznanie przez sąd pierwszej instancji zgłoszonego przez stronę zarzutu przedawnienia roszczenia, obejmującego prawo do zaliczenia należności stanowiące równowartość wypłaconego w 2003 r. świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej na poczet należności przyznanej decyzją Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia [...]maja 2008 r. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w sprawie doszło do naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., co winno skutkować stwierdzeniem przez Sąd nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] mają 2008 r. Zgodnie z brzmieniem art. 96 ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wypłaty świadczenia, którego dotyczy niniejszy spór, dokonuje wojskowy organ emerytalny. Na organie tym spoczywa techniczna czynność wypłaty świadczenia. Zapis powyższy dotyczy, co ważne, jedynie elementu wypłaty świadczenia, nie zaś ustalenia czy też wyliczenia jego wysokości, co wynika wprost z treści tego przepisu, jak i wykładni. Zatem wojskowy organ emerytalny wydaje decyzję jedynie w przedmiocie wypłaty świadczenia określonego w art. 95 ust. 1 powołanej ustawy, nie jest on właściwy do wydania decyzji w takim przedmiocie jak określenie wysokości świadczenia albo odmowa jego przyznania (tak też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 stycznia 2009 r. w sprawie II SA/Wa 1483/08). Ponadto w ocenie skarżącego art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ani żaden inny przepis nie daje podstawy prawnej do występowania o zwrot wypłaconego świadczenia czy też do zaliczenia jego wysokości na poczet należności wynikających z decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] maja 2008 r. Samo stwierdzenie nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, które miało miejsce w decyzji nr [...]. z dnia [...]maja 2006 r. wydanej przez Dowódcę Wojsk Lądowych nie powoduje takiego skutku, że odpada podstawa wypłaty ww. świadczeń. Nie można nadto zgodzić się z argumentacją Sądu pierwszej instancji, że nie mamy w analizowanej sytuacji do czynienia ani z żądaniem zwrotu wypłaconych świadczeń, ani z instytucją potrącenia, ale z bliżej nieokreśloną i niemającą żadnego umocowania w przepisach prawa, instytucją zaliczenia. Sąd I instancji naruszył także przepisy postępowania albowiem nie rozpoznał merytorycznie zarzutu przedawnienia zaliczonego roszczenia. Niezrozumiałym dla skarżącego jest dlaczego Sąd miał wątpliwości co do tego, przedawnienia jakiego roszczenia dotyczył zarzut. Oczywistym jest, że skarżący podważał możliwość zaliczenia wypłaconych w 2003 r. należności, a zatem wyłącznie tychże należności mógł dotyczyć zarzut. W ocenie skarżącego, skoro prawo do żądania zwrotu należności wypłaconych w 2003 r. jest roszczeniem przedawnionym, to tym bardziej nie ma prawa do ich zaliczenia na poczet należności przyznanych w 2008 r. Sąd dysponował aktami i dokumentami zgromadzonymi w sprawie, a zatem nawet w przypadku niewskazania przez skarżącego daty wymagalności oraz daty przedawnienia, to w oparciu o zgromadzone dokumenty jak też w oparciu o treść skargi, oraz znając daty przyznania świadczeń i wskazany termin przedawnienia, Sąd winien był rozpatrzyć merytorycznie zgłoszony zarzut, albowiem mogło to niewątpliwie mieć wpływ na treść wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się kolejno do podniesionych przez M. S. zarzutów stwierdzić należy, że całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 156 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co skutkowało przyjęciem przez Sąd I instancji, że utrzymana w mocy przez zaskarżoną decyzję decyzja Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia [...] maja 2008 r. wydana została przez właściwy organ, podczas gdy decyzja wydana została zdaniem skarżącego przez organ, który nie miał do tego uprawnień. Jak bowiem stwierdzono w skardze kasacyjnej, zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008 r. art. 96 ust. 7 i 9 powołanej ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych na wojskowym organie emerytalnym spoczywa jedynie czynność wypłaty świadczenia z art. 95 ust. 1, a nie ma on uprawnień do przyznania oraz określania wysokości świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wojskowej. Stanowiska powyższego, odwołującego się do poglądu wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1483/08, skład orzekający w sprawie niniejszej nie podziela. W myśl art. 95 pkt 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94 przysługuje należność pieniężna przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby w postaci wypłacanego co miesiąc świadczenia pieniężnego w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, naliczanego w ostatnim dniu pełnienia służby. Zgodnie z brzmieniem art. 96 ust. 7 tej ustawy w dacie wydawania zaskarżonej decyzji: "Wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1, zwrotu kosztów jednorazowego przejazdu żołnierza i członków jego rodziny oraz zwrotu kosztów przewozu urządzenia domowego do obranego przez żołnierza miejsca zamieszkania w kraju dokonuje wojskowy organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza", zaś ust. 9 stanowi: "Wypłaty należności, o których mowa w ust. 7, dokonuje się na pisemny wniosek żołnierza zawodowego, na podstawie decyzji wojskowego organu emerytalnego, właściwego dla adresu zameldowania żołnierza". Takie jak przytoczono wyżej brzmienie przepisów wskazuje jednoznacznie, że wojskowy organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza jest właściwy do wydania decyzji ustalającej wysokość należności, o której mowa w art. 95 pkt 1, a nie jak twierdzi skarżący, że uprawnienia tego organu ograniczone są jedynie do "technicznej czynności wypłaty świadczenia", w którym to przedmiocie, zdaniem M. S., może być jedynie wydana decyzja przez wojskowy organ emerytalny. Proponowana w skardze kasacyjnej procedura, zgodnie z którą dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz ostatnio pełnił służbę zobowiązany jest do określenia czy żołnierz spełnia wszystkie przesłanki do przyznania należności pieniężnej wskazanej w art. 95 pkt 1 ustawy i wyliczenia jej wysokości – w sposób wiążący dla organu emerytalnego, co następnie umożliwia dokonanie przez wojskowy organ emerytalny czynności technicznej, jaką jest wypłata świadczenia, pomija przytoczone wyżej uregulowania ustawowe dotyczące omawianej kwestii. W świetle bowiem wyraźnego sformułowania zawartego w art. 96 ust. 9 ustawy, zgodnie z którym wypłaty należności, o których mowa w ust. 7 dokonuje się na pisemny wniosek żołnierza zawodowego, na podstawie decyzji właściwego organu emerytalnego, brak jest uzasadnienia dla innego rozumienia omawianej regulacji niż wynikające wprost z przepisów ustawy. Dodać trzeba, że skoro w art. 96 ust. 10 ustawy przewidziano, że należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej inne niż wymienione w art. 95 pkt 1 i 6 (a więc inne niż te, których dotyczy art. 96 ust. 9) wypłaca się na podstawie decyzji dowódcy, o którym mowa w art. 104, to przyjęty w ustawie podział kompetencji organów, wynikający z art. 96 ust. 9 i 10 jest oczywisty. Również w wyroku z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1471/08 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, że przepis art. 96 ust. 9 ustawy pragmatycznej stanowi dla wojskowego organu emerytalnego podstawę nie tylko do wypłacania świadczenia, ale również do ustalania wysokości tego świadczenia przysługującego w określonych okolicznościach faktycznych i prawnych i jak podkreślił Sąd taki sposób ustalania rzeczywistego świadczenia pieniężnego, do którego prawo przysługuje skarżącemu pozostaje w zgodzie z zasadą jednorazowości wypłacanych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej świadczeń. Podzielając powyższe stanowisko, utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za nieuzasadniony uznać należało zarzut naruszenia art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z przepisów art. 94 i art. 95 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jednoznacznie wynika, że odprawa w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oraz inne należności pieniężne z tego tytułu są świadczeniami jednorazowymi. Dlatego też organy, a następnie Sąd I instancji słusznie uznały, że na wysokość należności wypłaconej w 2008 r. z tytułu świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 ust. 1, ma wpływ okoliczność, że analogiczne świadczenie, z tego samego tytułu wypłacono już M. S. w 2003 r. Skoro ówczesna decyzja o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej została wyeliminowana z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, w wyniku stwierdzenia jej nieważności, to w znaczeniu prawnym powstała sytuacja, że zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej w 2003 r. nie było. Słusznie więc, skoro omawiane jednorazowe świadczenie przysługiwało skarżącemu dopiero w 2008 r., na poczet należnej kwoty zaliczono kwotę wypłaconą z tego samego tytułu w 2003 r. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uchybił temu przepisowi przy rozpoznawaniu skargi na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. Zarzucone w skardze kasacyjnej nierozpoznanie zarzutu przedawnienia nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd I instancji uznał, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedawnienia, instytucja przedawnienia dotyczy prawa, skarżący nie wykazał jakie prawo, z jakiego tytułu mu przysługiwało, kiedy stało się wymagalne i kiedy prawo to uległo przedawnieniu. Kwestionując powyższe stanowisko skarżący wskazał, że zgłoszony przez stronę zarzut przedawnienia roszczenia obejmował prawo zaliczenia należności stanowiącej równowartość wypłaconego w 2003 r. świadczenia pieniężnego na poczet należności przyznanej w 2008 r. Wskazane "prawo zaliczenia" nie mogło ulec przedawnieniu, instytucja przedawnienia roszczeń funkcjonująca w prawie cywilnym nie ma do niego zastosowania. Z powyższych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 powołanej ustawy.