II SA/Wa 971/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności oddala skargę. Postanowieniem z [...] czerwca 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w W. odmówił R. L. wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia wg stanu na 1 marca 2012 r. z uwagi na fakt, że wnioskodawca od 1989 r. jest funkcjonariuszem w stanie spoczynku. Wnioskiem z 31 grudnia 2012 r. R. L. zażądał stwierdzenia nieważności powyższego postanowienia. Komendant Główny Policji postanowieniem z [...] marca 2015 r. odmówił wszczęcia postępowania w powyższej sprawie. Rozpatrując sprawę ponownie, postanowieniem z [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że z uwagi na specyfikę postępowania dotyczącego wydawania zaświadczeń, gdzie dochodzi jedynie do potwierdzenia faktów lub stanu prawnego wynikającego z dokumentów istniejących w organie, do postępowania tego nie znajdują zastosowania przepisy K.p.a. dotyczące stwierdzenia nieważności. Od powyższego postanowienia skargę do tutejszego Sądu wywiódł R. L., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi strona zawarła szerokie motywy, wyjaśniając powody jej złożenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia zawarte w skarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy do postępowania prowadzonego w trybie przepisów art. 218 K.p.a. i następnych, znajdują zastosowanie regulacje dotyczące stwierdzenie nieważności zawarte w K.p.a. Wyjaśniając powyższą kwestię należy podkreślić, iż tutejszy Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowym i doktrynie, zgodnie z którym postępowanie o wydanie zaświadczenia nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a., a ma jedynie charakter administracyjny, z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi. Należy również podzielić pogląd o niedopuszczalności wznowienia postępowania w sprawach zakończonych wydaniem zaświadczenia i stwierdzenia nieważności zaświadczenia na podstawie art. 156 K.p.a. Jednakże stanowisko to nie oznacza, że w przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, organ może wobec tego faktu pozostać pasywny i pozostawić go bez zajęcia stanowiska w formie procesowej. Należy bowiem zauważyć, że w myśl art. 61a K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wśród tych ostatnich przyczyn w orzecznictwie sądowym wymienia się m.in. skierowanie podania o stwierdzenie nieważności w stosunku do takiej formy działania, do której nie odnosi się instytucja nieważności (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 799/09, publ. LEX nr 574171; wyrok WSA w Warszawie z 29 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 46/14). Skoro zatem, do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń nie stosuje się przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji, a skarżący z takim żądaniem wystąpił, to organ obowiązany jest żądanie to załatwić w formie procesowej, tzn. wydać postanowienie, o którym mowa w art. 61a K.p.a. W przeciwnym bowiem razie organ pozostawałby w bezczynności, ponieważ pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie podejmowałby on żadnych czynności w sprawie i nie kończył jej wydaniem stosownego aktu. Zatem mając powyższe rozważania na uwadze, stwierdzić należy, że wydając skarżone postanowienie organ postąpił prawidłowo. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).