II SA/Wa 980/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia – odrzucić skargę – Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. skarżący [...] J. K. zwrócił się do Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Ministerstwa Obrony o wydanie dla potrzeb urzędu skarbowego zaświadczenia stwierdzającego, że w okresie od dnia [...] lipca 2007 r. do dnia [...] lipca 2010 r. podczas pełnienia służby za granicą realizował zadania określone w art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy w brzmieniu obowiązującym w latach 2006 – 2010. Dyrektor Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Ministerstwa Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 219 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 z późn. zm.), odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Po złożenia zażalenia przez skarżącego z dnia [...] września 2012 r. od powyższego postanowienia, Podsekretarz Stanu do spraw Polityki Obronnej Ministerstwa Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Dyrektorowi Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych. Następnie Dyrektor Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Ministerstwa Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego i pouczył go, że od powyższego postanowienia przysługuje skarga do właściwego sądu administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. K. zaskarżył w całości postanowienie Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], wnosząc o uchylenie go w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego art. 7, 77, 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie próby dokładnego i błędnego wyjaśniania stanu faktycznego w zakresie charakteru obowiązków wykonywanych przez niego za granicą w wyniku wybiórczej oceny materiału dowodowego przez co uniemożliwiono mu wszczęcie działań zmierzających do zwrotu nadpłaconego podatku; 2. naruszenie swobodnej oceny dowodów przez przeanalizowanie wybiórczo wybranego materiału dowodowego i wyciągnięcie z niego niewłaściwych wniosków; 3. naruszenie przepisów prawa procesowego art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niepoinformowanie w pouczeniu o terminie jaki mu przysługuje na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; 4. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym dla osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w latach 2006 – 2010, mających istotny wpływ na wynik sprawy; 5. błędną wykładnię art. 6 ust. 1 i 3 oraz art. 26 ust. 1 ustawy o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego z dnia 9 czerwca 2006 r. (Dz. U. Nr 104, poz. 709), których prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że nie ma możliwości, aby żołnierz wykonujący zadania dla Służby Wywiadu Wojskowego nie spełniał celów z art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy o podatku dochodowym dla osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Ministerstwa Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, wskazując m.in. powyższe ustalenia faktyczne. Z kolei skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2014 r. nie zgodził się ze stanowiskiem organu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei w myśl art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a według § 2 tegoż przepisu, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Dodać dalej należy, że na podstawie art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi i zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia stronie (§ 2), zaś na podstawie art. 144 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają zastosowanie odpowiednie przepisy dotyczące odwołań. W rozpoznawanej sprawie natomiast Dyrektor Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Ministerstwa Obrony Narodowej, wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], uczynił to po wydaniu postanowienia przez Podsekretarza Stanu do spraw Polityki Obronnej Ministerstwa Obrony z dnia [...] października 2012 r. nr [...], uchylającego postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w całości i przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia Dyrektorowi Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych. Zatem zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] zostało wydane przez organ pierwszej instancji i w związku z tym przysługiwało od niego zażalenie w terminie siedmiu dni do Podsekretarza Stanu do spraw Polityki Obronnej Ministerstwa Obrony, a nie – jak błędnie pouczono w nim skarżącego – skarga do właściwego sądu administracyjnego. Stąd też wniesienie od niego skargi do sądu administracyjnego, jako przedwczesnej, jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Wskazać zatem skarżącemu należy, że stosownie do treści art. 112 k.p.a., błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Stąd też skoro skarżący w zaskarżonym postanowieniu został błędnie pouczony, to ma możliwość zwrócenia się do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia do Podsekretarza Stanu do spraw Polityki Obronnej Ministerstwa Obrony od zaskarżonego postanowienia Dyrektora Departamentu Wojskowych Spraw Zagranicznych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.