II SA/Wa 983/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie WSA Jacek Fronczyk Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu Prokuratora Apelacyjnego w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r.; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącej K. K. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. K. K. i W. J. z Katedry Postępowania Karnego Wydziału Prawa, Administracji [...] Uniwersytetu [...] , zwrócili się do Prokuratora Apelacyjnego w [...] o udostępnienie w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, szeregu danych określonych w pkt 1-7 wniosku, dotyczących Prokuratury Apelacyjnej w [...] oraz Prokuratury Okręgowej w [...] i w [...] . Wniosek o udostępnienie danych dotyczących Prokuratury Apelacyjnej w [...] obejmował w szczególności dane w zakresie: 1. liczby prokuratorów i asesorów, w tym delegowanych do Prokuratury Apelacyjnej w [...] pracujących w jednostce okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2011 r. ze wskazaniem terminów zatrudnienia, 2. liczby osób, które pełniły funkcje prokuratora apelacyjnego, zastępcy prokuratora apelacyjnego, naczelnika wydziału prokuratury apelacyjnej, rzecznika prasowego albo inną funkcję z podaniem okresów ich pełnienia, 3. liczby osób, które nie wykonywały faktycznie obowiązków zawodowych w macierzystej jednostce (ze względu na delegowanie do innej jednostki, przebywanie na przedłużonym zwolnieniu lekarskim, urlopie macierzyńskim i wychowawczym, ewentualnie z innych powodów), z podaniem terminów, 4. wykazu wszystkich postępowań przygotowawczych zakończonych w 2011 r. z uwzględnieniem informacji o: – formie prowadzenia postępowania (dochodzenie, śledztwo własne, śledztwo powierzone w całości lub w części), – kwalifikacji prawnej przestępstw objętych postępowaniem, – formy zakończenia postępowania (akt oskarżenia, umorzenie wraz z informacją o podstawie umorzenia, wniosek o warunkowe umorzenie postępowania, wniosek o umorzenie postępowania i zastosowanie środka zabezpieczającego, zawieszenie, inne), – dacie wpływu sprawy do jednostki, – dacie wszczęcia postępowania, – dacie zakończenia postępowania, – procesowym czasie trwania sprawy w dniu jej zakończenia, 5. wykazu wokand, w których prokuratorzy uczestniczyli w 2011 r. z podziałem na miesiące, 6. liczby postępowań przygotowawczych zakończonych w jednostce w kolejnych dwunastu miesiącach 2011 r. z rozbiciem na poszczególne miesiące roku, 7. liczby postępowań przygotowawczych zakończonych w jednostce w okresach od 25-go do ostatniego dnia każdego kolejnego miesiąca. Wnioskodawcy wskazali, iż powyższe dane są im niezbędne do badań naukowych nad obciążeniem pracą prokuratorów i prokuratur, prowadzonych na zlecenie Ministerstwa Sprawiedliwości. Wykonana na ich podstawie ekspertyza naukowa, której celem jest analiza i ocena obciążenia pracą w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury oraz zatrudnionych w nich prokuratorów, posłuży do sformułowania wniosków służących optymalnej alokacji posiadanych zasobów. Dalej wnioskodawcy podnieśli, iż uzyskanie danych określonych we wniosku leży w interesie publicznym, który odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Wnioskodawcy określili także sposób i formę udostępnienia im żądnych informacji, wskazując, iż dane winny zostać przedstawione w odniesieniu do każdej z zatrudnionych w danej jednostce osób, oznaczonych, jak we wniosku, kolejnymi literami alfabetu i przekazane pocztą w formie wydruku komputerowego lub na płycie CD. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. [...] Prokurator Apelacyjny w [...] , w oparciu o dyspozycję art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie odnoszącym się do danych Prokuratury Apelacyjnej w [...] . W odniesieniu do żądanych przez wnioskodawców danych, dotyczących Prokuratur Okręgowych w [...] i w [...] , pismem z dnia [...] listopada 2012 r., sygn. [...] , wniosek przekazano zgodnie z właściwością celem rozpoznania, informując wnioskodawców. W wyniku rozpoznania odwołania K. K. od powyższej decyzji, Prokurator Generalny w oparciu o przepis art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. i sprawę przekazał od ponownego rozpoznania Prokuratorowi Apelacyjnemu w [...] , wskazując, iż wydana została z naruszeniem art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl wymienionego wyżej przepisu, na gruncie rozpoznawanej sprawy dysponent informacji publicznej przetworzonej winien powiadomić pisemnie wnioskodawców o przyczynach braku możliwości udostępnienia im żądanej informacji, z uwagi na to, że informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, a także wskazać, że jej udostępnienie może nastąpić po wykazaniu powodów, dla których spełnienie ich żądania będzie szczególne istotne dla interesu publicznego. Prokurator Apelacyjny nie poinformował zaś skarżących o tym, że żądana przez nich informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej i nie wezwał do wykazania w terminie 14 dni powodów, dla których spełnienie żądania wskazywałoby na istotność dla interesu publicznego. Wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w zależności od stanowiska wnioskodawców, mogłoby dopiero stanowić podstawę do wydania w tej sprawie prawidłowego rozstrzygnięcia (umorzenia postępowania, wydania decyzji odmownej albo do udzielenia informacji). Prokurator Apelacyjny w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, art.4 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 § 1 i i 2 k.p.a., odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie odnoszącym się do danych dotyczących Prokuratury Apelacyjnej wskazanych w punktach 1-7 wniosku. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, iż nie można podzielić powodów wskazanych przez wnioskodawcę, uzasadniających udzielenie żądanej informacji, która stanowi informację publiczną przetworzoną z uwagi na szczególną istotność dla interesu publicznego, gdyż wbrew twierdzeniom K. K. zawartym w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r., możliwa jest praca nad nową ustawą o prokuraturze bez naukowej ekspertyzy opracowanej w oparciu o żądane dane. Organ wskazał, iż Minister Sprawiedliwości przedstawił projekt ustawy z dnia 3 października 2012 r. Prawo o prokuraturze, który zamieszczono na stronach internetowych Ministerstwa Sprawiedliwości, a także został on przedstawiony do konsultacji społecznych i uzgodnień resortowych. Nadto z datą 3 stycznia 2013 r. przedstawiony został do konsultacji kolejny projekt ustawy, co świadczy, zdaniem organu, że badania naukowe wskazane we wniosku nie mają znaczenia dla projektodawcy. Prokurator Apelacyjny stwierdził także, iż realizacja identycznych wniosków przez inne jednostki organizacyjne prokuratury nie obliguje go do realizacji wniosku dotyczącego Prokuratury Apelacyjnej w [...] . Te okoliczności, zdaniem organu, nie uzasadniają istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, obligującego go do udzielenia informacji publicznej, która ma charakter informacji publicznej przetworzonej. W odwołaniu od powyższej decyzji K. K. zakwestionowała ją w zakresie oceny, iż brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu przez wnioskodawcę żądanej informacji publicznej przetworzonej, a tym samym brak jest przesłanek do udzielenia informacji, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odwołująca, polemizując z treścią zaskarżonej decyzji wywiodła, iż decyzja ta ma charakter instrumentalny, zmierzający do nieudzielenia żądanej przez nią informacji publicznej, nierzetelny i arbitralny. Dodatkowo na uzasadnienie swojego stanowiska wskazała, iż uzyskanie żądanej informacji od Prokuratury Apelacyjnej w [...] nie powinno spotkać się z odmową jej udostępnienia, skoro tożsame z treścią żądania informacje wnioskodawcy otrzymali od Prokuratury Apelacyjnej w [...] i [...] , Prokurator Okręgowych w [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] oraz prokuratur rejonowych z obszaru właściwości okręgu [...] , [...] i [...] . Nadto podniosła, że mimo zaawansowanych prac nad ustawą Prawo o prokuraturze, zleceniodawca nie zrezygnował ze sporządzenia zleconej ekspertyzy naukowej. Prokurator Generalny decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że praca naukowa, do której na gruncie przedmiotowej sprawy zaliczyć należy badania naukowe nad obciążeniem pracą prokuratorów i prokuratur jest, stosownie do poglądów wyrażonych w piśmiennictwie i judykaturze, powszechnie uznawana za należącą do zakresu interesu prywatnego, który jest przeciwny interesowi publicznemu. W realiach niniejszej sprawy, nawet gdyby przyjąć, iż uzyskana, zgodnie z żądaniem wnioskodawców z Prokuratury Apelacyjnej w [...] informacja publiczna przetworzona posłuży do przeprowadzenia badań naukowych nad obciążeniem pracą prokuratorów i prokuratur, to w szerszym aspekcie trudno znaleźć bezpośredni związek pomiędzy jej wynikami, a ich wykorzystaniem w praktyce tworzenia Prawa o prokuraturze, czy też podjęcia skutecznych rozwiązań w zakresie funkcjonowania struktur i wykorzystania ludzkich zasobów prokuratury. Nie istnieje bowiem pewność, ani nawet prawdopodobieństwo użycia jej w tym celu przez właściwe organy. Prace nad nową ustawą Prawo o prokuraturze, na etapie tworzenia projektu w Ministerstwie Sprawiedliwości, zostały już bowiem zakończone, a w dniu [...] lutego 2013 r. projekt skierowany został do Komitetu Stałego Rady Ministrów. Dodatkowo organ zauważył, iż już pobieżna analiza wniosku wskazuje, że żądana informacja, ograniczająca się jedynie do podania danych w zakresie wskazanym we wniosku, nie może prowadzić do ustalenia, jakie jest faktyczne obciążenie pracą prokuratorów różnych jednostek i na różnych szczeblach organizacyjnych prokuratury, a tylko taka informacja miałaby znaczenie dla podjęcia decyzji o optymalnym rozmieszczeniu kadr prokuratorskich. Obciążenia pracą prokuratorów nie można bowiem utożsamiać jedynie z liczbą zakończonych postępowań przygotowawczych, czy liczbą rozpraw sądowych, bez uwzględnienia stopnia pracochłonności podejmowanych czynności i to w odniesieniu do wszystkich, a nie tylko wybranych, funkcjonujących jednostek organizacyjnych prokuratury. Trudno także nie dostrzec, że zadania prokuratur apelacyjnych i okręgowych, wynikające z obowiązujących uregulowań prawnych, dalece wykraczają poza prowadzenie postępowań przygotowawczych i "obsadę" wokand sądowych, a tę aktywność pomija żądanie udzielenia informacji publicznej. Wskazał także, iż dostęp do danych liczbowych, które mogą posłużyć ustawodawcy, a także Ministerstwu Sprawiedliwości, na zlecenie którego to organu strona przeprowadza badania, do opracowania skutecznych rozwiązań w zakresie organizacji i optymalnej alokacji posiadanych zasobów, nie nastręcza żadnych trudności, gdyż są one zawarte w Biuletynie Informacji Publicznej na stronach internetowych Prokuratury Generalnej, pod adresem www.pg.gov.pl, w zakładce "Sprawozdania i statystyka", a także w Sprawozdaniu Prokuratura Generalnego z działalności prokuratury za 2011 r., czy też 2010 r., pod tym samym adresem. Nadto, dane te mogą być przez te organy uzyskane bezpośrednio od Prokuratury Generalnej. Tym samym uznał, iż aczkolwiek prowadzone w oparciu o żądaną przez wnioskodawców informację publiczną badania naukowe nad obciążeniem pracą prokuratorów i prokuratur mogą być prowadzone w interesie publicznym, to niepodobna oceny tej rozciągnąć na szczególnie istotny interes publiczny. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie wnioskodawcy nie wykazali, by istniała realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów. Z żądania wnioskodawców można wywieść jedynie, że uzyskane dane zostaną wykorzystane do przeprowadzenia badań naukowych, lecz nie można uznać, iż ich wyniki przyczynią się do usprawnienia działalności organów prokuratury. Podniósł także, że w tym stanie rzeczy należało podzielić ocenę Prokuratora Apelacyjnego w [...] , że wnioskowana informacja nie jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Pojęcie to oznacza bowiem interes niezwykły, charakteryzujący się czymś osobliwym, mający nadzwyczajne znaczenie, a tymi cechami nie charakteryzuje się realizacja zamierzenia, jakim są wskazane przez strony badania, do realizacji których domagają się udzielenia informacji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. zarzuciła jej naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu w pierwszej kolejności podniosła, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej przetworzonej. Większość z nich możliwa jest bowiem do wygenerowania z Systemu Informatycznego Prokuratury w formie elektronicznej. Ich uzyskanie nie wymaga zatem przeglądania repertoriów czy dostępu do archiwum, w którym akta spraw zakończonych w 2011 r. się znajdują. Za informację przetworzoną należy bowiem uznać jakościowo nową informację, nieistniejącą dotychczas w przyjętej treści i postaci, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 kwietnia 2012 r. (II SA/Wa 18/12, Lex nr 1149505). Trudno uznać, iż analiz lub zestawień szczególnego rodzaju wymaga zwłaszcza uzyskanie informacji o ilości zakończonych spraw w kolejnych miesiącach 2011 r., a także w okresie od 25-tego do ostatniego dnia każdego miesiąca 2011 r. Skarżąca zauważyła też, że nie można podzielić poglądu, iż dla udostępnienia wnioskowanych informacji konieczny jest nieproporcjonalny wysiłek ze strony pracowników Prokuratury Apelacyjnej w [...] , który uniemożliwiłby normalny tok pracy urzędu. Podkreśliła nadto, że także sposób przedstawienia informacji publicznej wskazany we wniosku o jej udostępnienie, nie wiąże się z jakimkolwiek dodatkowym nakładem pracy polegającym na ich opracowaniu, gdyż wnioskodawcy zwrócili się wyłącznie o przekazanie informacji bez ich merytorycznego opracowania. Skarżąca nie zgodziła się z przyjętym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem organu, że nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanych informacji. Zakwestionowała pogląd, iż "praca naukowa jest powszechnie uznana za należącą do interesu prywatnego", wskazując, że sam ustawodawca nie traktuje badań naukowych jako formy realizacji prywatnych interesów, skoro w art. 73 Konstytucji RP chroni wolność badań, a w ustawodawstwie zwykłym zakłada finansowanie nauki przez państwo. Skarżąca podkreśliła ponownie, że opinia opracowana na podstawie badań naukowych, przygotowywana jest na zlecenie Ministerstwa Sprawiedliwości. Prowadzone badania mają wprost zmierzać do dokonania bardzo istotnych ustaleń w zakresie aktualnego obciążenia pracą prokuratorów, które będą miały znaczenie dla programowanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości rozwiązań normatywnych, a dodatkowo stanowić będą materiał dla posłów i senatorów, a także Prezydenta RP, do oceny optymalnego kierunku reformy polskiej prokuratury. Przedmiotowa opinia, wbrew poglądowi organu, że nie istnieje pewność, ani prawdopodobieństwo użycia jej przy tworzeniu ustawy Prawo o prokuraturze, gdyż [...] lutego 2013 r. projekt ustawy został skierowany do Komitetu Stałego Rady Ministrów, może zostać wykorzystana w następnych etapach procesu legislacyjnego. Odnosząc się do argumentacji organu, zmierzającej do wykazania, że żądane informacje znajdują się w sprawozdaniu Prokuratora Generalnego za 2011 r. i zostały udostępnione na stronie internetowej Prokuratury Generalnej, K. K. wskazała, że w ten sposób Prokurator Generalny rości sobie prawo do decydowania, na podstawie jak zgromadzonego materiału można prowadzić analizy oraz reglamentuje, a nawet uniemożliwia uzyskanie danych. Ponadto przedmiotowe sprawozdanie nie zawiera wszystkich danych dotyczących obciążenia pracą prokuratur i prokuratorów. Na zakończenie zaakcentowała, że ustawodawca dostrzegł potrzebę i sens współpracy prokuratury z jednostkami naukowymi (art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o prokuraturze) w zakresie prowadzenia badań dotyczących problematyki przestępczości, jej zwalczania i zapobiegania oraz kontroli. Powołała się również na okoliczność, że inne jednostki prokuratury udostępniły informacje w analogicznym jak we wniosku z niniejszej sprawy zakresie. W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Poza sporem jest w niniejszej sprawie okoliczność, że Prokurator Apelacyjny w [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jako kierujący jednostką prokuratury, tj. Prokuraturą Apelacyjną w [...] . Zgodnie bowiem z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej "u.d.i.p.", obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). W myśl art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (j.t. Dz. U. z 2011 r., poz. 270 ze zm.), prokuratura jest organem ochrony prawnej, a zatem mieści się w pojęciu "władzy publicznej". Ponadto zgodnie z art. 2 powołanej ustawy, zdaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw. Zadania te niewątpliwie należy kwalifikować jako zadania publiczne. Nie budzi wątpliwości również to, że informacja, o udostępnienie której wystąpiła skarżąca, posiada walor informacji publicznej. Dotyczy bowiem zasad funkcjonowania podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (art. 6 ust. 1 pkt 3). Jest to przy tym, wbrew stanowisku skarżącej, informacja przetworzona. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji informacji przetworzonej. Próby zdefiniowania pojęcia informacji przetworzonej podjęto zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie. Według E. Jarzęckiej-Siwik: "Informacją przetworzoną będzie taka informacja, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych" (w: Ograniczenie dostępu do informacji przetworzonej, Przegląd Sądowy 2004, nr 7-8, s. 157). Podobnie uważają M. Bednarczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda (w: Biuletynie Informacji Publicznej, Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, s. 87), wskazując, że informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 26 września 2005 r., II SA/Kr 984/05 (niepubl.) stwierdził, że wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 19 grudnia 2005 r., IV SAB/Wr 47/05 (Lex Polonica nr 2141114) przyjął, że przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Uwzględniając przedstawiane poglądy, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, należy stwierdzić, że analiza treści wniosku skarżącej jednoznacznie przemawia za tym, iż żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Jest bowiem informacją nową, jej przygotowanie w oparciu o podane szczegółowe kryteria wymaga użycia dodatkowych sił i środków, wysiłku intelektualnego oraz działań analitycznych. Wytworzenia żądanej informacji nie da się osiągnąć, jak sugeruje skarżąca w skardze, wyłącznie poprzez mechaniczne wygenerowanie danych z Systemu Informatycznego Prokuratury w formie elektronicznej, skoro w innym miejscu skargi twierdzi ona, że przedmiotowy system nie zawiera "procesowego czasu trwania sprawy w dniu jej zakończenia oraz daty wpływu sprawy do jednostki". Przyjęcie stanowiska, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną, pociąga za sobą konieczność wykazania istnienia po stronie skarżącej szczególnie istotnego interesu publicznego, jak stanowi przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Pojęcie interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym, niemającym zwartej i zapisanej formuły w obowiązujących przepisach prawa. Interes publiczny odnosi się w samej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego powiązane jest z możliwością realnego wpływu na funkcjonowanie danych instytucji w szerokim tego słowa znaczeniu. Zwrócił na to uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r., II SA/Wa 1721/05, Prok. i Pr., 2006, nr 5, poz. 53) stwierdzając, że w zakresie dostępu do informacji interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. Natomiast J. Drachal wskazał, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realne możliwości wykorzystania uzyskanych przez niego danych, mają wpływ na ocenę istnienia interesu publicznego uzasadniającego udzielenie mu stosownych informacji (J. Drachal, Dostęp do informacji publicznej – rozwój czy stagnacja?, wystąpienie na konferencji zorganizowanej przez Polską Akademię Nauk, Warszawa, 6 czerwca 2006 r.). Zbadania wymaga zatem, czy skarżąca występując o udostępnienie informacji przetworzonej, legitymowała się tak rozumianym interesem publicznym i to w jego kwalifikowanej postaci, tj. szczególnie istotnym interesem publicznym. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowana okoliczność, że żądana informacja publiczna zostanie wykorzystana dla potrzeb zleconych przez Ministerstwo Sprawiedliwości badań naukowych dotyczących obciążenia pracą poszczególnych prokuratur i prokuratorów, natomiast analiza uzyskanych danych będzie prowadzona w celu sformułowania wniosków odnośnie optymalnego i efektywnego obciążenia prokuratorów prokuratur wszystkich szczebli w nich zatrudnionych. Nie budzi również wątpliwości to, że zarówno skarżąca, jak i drugi z wnioskodawców – W. J., są pracownikami naukowymi Katedry Postępowania Karnego Wydziału Prawa, Administracji [...] Uniwersytetu [...] . Rozważając kwestię, czy badania naukowe służą interesowi publicznemu trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do pojęcia "nauka". Nauka oznacza "ogół uporządkowanej i należycie uzasadnionej wiedzy ludzkiej", a wiedza to zasób wiadomości z jakiejś dziedziny, nauka", bądź też "zespół przekonań zgodnych z rzeczywistością, ogół umiejętności ludzkich danego zmysłu, erudycja, uczoność, nauka" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969, s. 433, s. 891). Ze swojej istoty więc nauka ma charakter publiczny, gdyż dotyczy ogółu. W konsekwencji zatem także badania naukowe muszą mieć charakter publiczny, o czym świadczy chociażby finansowanie ich ze środków publicznych, jak stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615 ze zm.). Natomiast zgodnie z przepisem art. 2 pkt 3 lit. a powołanej ustawy, określenie "badania stosowane" oznacza – prace badawcze podejmowane w celu zdobycia nowej wiedzy, zorientowana przede wszystkim na zastosowanie w praktyce. Badania naukowe, na potrzeby których skarżąca wnioskowała o udostępnienie informacji publicznej, można zaliczyć do badań stosowanych, gdyż ich wyniki mają służyć do sporządzenia ekspertyzy na zlecenie Ministerstwa Sprawiedliwości, wykorzystanej w pracach nad reformą prokuratury. W ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia argument podnoszony przez organ, że skoro Minister Sprawiedliwości przedstawił projekt ustawy z dnia 3 października 2012 r. Prawo o prokuraturze, który został zamieszczony na stronach internetowych ministerstwa, jak również przedstawiany do konsultacji społecznych i uzgodnień resortowych, a nadto z datą 3 stycznia 2013 r. przedstawiony został do konsultacji kolejny projekt oraz że [...] lutego projekt został skierowany do Komitetu Stałego Rady Ministrów, to powoływane badania naukowe nie mają znaczenia dla projektodawcy. Zauważyć bowiem należy, że proces legislacyjny nad ustawą Prawo o prokuraturze jest w toku, a wyniki badań mogą być realnie wykorzystane czy w pracach sejmowych, czy też senackich, ewentualnie mogą posłużyć jako materiał opiniodawczy dla Prezydenta RP. Warto także zwrócić uwagę, że w przepisie art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) stwierdza, że uczelnie stanowią integralną część narodowego systemu edukacji i nauki, pełniąc misję odkrywania i przekazywania prawdy właśnie poprzez prowadzenie badań. Stąd też uprawniona jest teza, że poprzez badania naukowe realizowany jest interes publiczny. A za tym, że jest to w rozpoznawanej szczególnie istotny interes publiczny, przemawia aspekt przedmiotowych badań, stanowiących odpowiedź na problemy sprecyzowane przez organ państwowy (Minister Sprawiedliwości). Należałoby bowiem za nieracjonalne uznać takie działania władz publicznych, które z jednej strony zlecają realizację określonych zadań, przeznaczając na ten cel środki publiczne, a z drugiej strony uniemożliwiają ich skuteczną realizację poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Nie bez znaczenia w realiach niniejszej sprawy będzie wskazanie, co trafnie podniosła skarżąca, że ustawa o prokuraturze w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 5 wprost nakłada na Prokuratora Generalnego i podległych mu prokuratorów, współpracę z jednostkami naukowymi w zakresie prowadzenia badań dotyczących problematyki przestępczości, jej zwalczania i zapobiegania oraz kontroli, w ramach wykonywania zadań ustawowych. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję Prokuratora Apelacyjnego w [...], odmawiającą udostępnienia informacji publicznej przetworzonej z uwagi na brak po stronie skarżącej szczególnie istotnego interesu publicznego, została wydana z naruszeniem art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie zobowiązany do wnikliwego i wyczerpującego odniesienia się do przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, biorąc pod uwagę rozważania Sądu w tym zakresie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, zaś o kosztach w myśl art. 200, powołanej ustawy.