II SA/Wa 985/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 24 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego N. P. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji w sprawie ze skargi małoletnich K. W., D.W. i J. W., reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowego K. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego N. P. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (słownie: pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. K. W., działając jako przedstawiciel ustawowy małoletnich K. W., D.W. i J.W. zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w celu sporządzenia i wniesienia skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II SO/Wa 9/14 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał K.W. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, o którego wyznaczenie zwrócił się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. Pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła radcę prawnego N. P. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżących. Wyznaczony w sprawie pełnomocnik pismem z dnia 13 maja 2014 r. wniósł w imieniu skarżących skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. W skardze zawarł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. W dniu 27 listopada 2014 r. odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie rozprawa, na której Sąd uwzględnił przedmiotową skargę. Stwierdzono, co następuje: Wniosek radcy prawnego N. P. zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 490). Przepis § 15 ust. 1 i 2 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) powołanego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - wynosi 240 zł. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie wyznaczony pełnomocnik sporządził i wniósł skargę z dnia 13 maja 2014 r., złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi oraz pismo procesowe z dnia 1 sierpnia 2014 r. za te czynności procesowe przysługuje mu wynagrodzenie w wysokości 240 zł (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku od towarów i usług. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.