II SA/Wa 987/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. sprawy ze skargi S.T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o cofnięciu S. T. pozwolenia na broń palną co celów łowieckich. W uzasadnieniu podał, że organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w związku z uzyskaniem prawomocnego od dnia [...] czerwca 2015 r. wyroku Sądu Rejonowego w K., [...] Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w S., sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2014 r., utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] czerwca 2015 r., sygn. akt [...], na mocy którego uznano S. T. winnym popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk i art. 271 § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk (przestępstwo przeciwko mieniu i przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów) i wymierzono karę jednego roku i dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności, przy czym wykonanie tej kary warunkowo zawieszono na okres trzech lat próby, a ponadto karę grzywny zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2. Uznając, iż wskazane okoliczności w pełni pozwalają na zakwalifikowanie skarżącego do kategorii osób wymienionych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w dniu [...] lutego 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał decyzję cofającą pozwolenie na broń palną do celów łowieckich. Pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, względnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez jego wadliwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem karnym może stanowić samodzielną przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8 i 77 k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie materiału dowodowego, błędną jego analizę i błędne ustalenie stanu faktycznego, przejawiające się w przyjęciu, iż S. T. spełnił przesłanki konieczne do cofnięcia tego uprawnienia oraz nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a także art. 78 § 1 k.p.a, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych. ustawy o broni i amunicji. Powołując się na orzecznictwo sądowe pełnomocnik podkreślił, iż organ I instancji powinien wykazać bezpośredni związek pomiędzy popełnionym przez skarżącego przestępstwem, za które został skazany, a cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawę, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bowiem nie każdy fakt popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu przez posiadacza pozwolenia na broń pociąga za sobą konsekwencje w postaci obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia przez organ administracyjny. Oparcie zaskarżonej decyzji jedynie na wyroku skazującym za przestępstwa, bez odniesienia się do cech osobowych powoduje, że rozstrzygnięcie organu I instancji należy uznać za błędne. Komendant Główny Policji po analizie materiałów postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z treści wskazanego artykułu wynika, że ustawodawca rozstrzygnął, że istnienie przedmiotowego zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Ponadto popełnione przez posiadacza przestępstwo nie musi mieć z nią bezpośredniego związku, a organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile przestępstwo to ma charakter umyślny. Skoro zatem przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy ma charakter obligatoryjny, to organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że S. T. został prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. Jest to zatem przestępstwo, które można popełnić tylko umyślnie. Wskazał, że ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony. Zaznaczył też, że przywołane przez pełnomocnika skarżącego wyroki sądowe zawierające interpretację przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji odnoszą się do spraw rozstrzyganych na jego podstawie w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 marca 2011 r. (przepisy prawa materialnego zostały zmienione ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i weszły w życie z dniem 10 marca 2011 r.), a zatem w innym stanie prawnym niż obowiązujący dla niniejszej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. T. wniósł o uchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego wadliwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż skazanie S. T. prawomocnym wyrokiem karnym może stanowić samodzielną przesłankę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich; 2. naruszenie przepisów postępowania tj. - art. 7 i 77 oraz 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wszystkie okoliczności niniejszej sprawy zostały w sposób dostateczny wyjaśnione, podczas gdy organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w konsekwencji czego nierzetelne rozpoznanie stanu faktycznego sprawy skutkowało błędnym uznaniem, iż skarżący spełnił ustawowe przesłanki do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich; - art. 7 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w niniejszym postępowaniu słusznego interesu obywateli oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, Pełnomocnik skarżącego wskazał, że jedynym argumentem, który w ocenie Komendanta Głównego Policji przemawiał za wycofaniem skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów łowieckich było skazanie go prawomocnym wyrokiem karnym. Stanowi to wyraz błędnej interpretacji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, skutkującej naruszeniem tego przepisu poprzez jego błędne zastosowanie. Pełnomocnik przytoczył orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1302/07, 4 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1322/07 i stwierdził, że w jego ocenie wskazane zasady rozstrzygania kwestii cofnięcia pozwolenia na broń powinny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Decyzja organu w przedmiocie zasadności cofnięcia stronie pozwolenia na broń powinna mieć bowiem swoje oparcie nie tylko w fakcie stwierdzenia popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale także w wynikach dokładnej analizy indywidualnych cech i okoliczności popełnionego przez niego przestępstwa - w szczególności w zakresie tego, czy charakter i sposób popełnienia zabronionego czynu rzeczywiście uzasadniają obawę użycia broni przez uprawnionego w sposób sprzeczny z obowiązującymi normami prawa - zestawionych z dotychczasowym modelem postępowania strony, w tym opinią jaką się cieszy w lokalnym środowisku. Tym samym, zdaniem pełnomocnika skarżącego Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję wyłącznie w oparciu o stwierdzenie istnienia prawomocnego wyroku karnego, naruszył normę prawną wynikającą z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Za wadliwe uznał również nieprzeprowadzenie przez żaden z organów -ani pierwszej, ani drugiej instancji - dowodów powołanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Przeprowadzenie przedmiotowych dowodów miało istotne znaczenie dla prowadzonego postępowania, bowiem analiza osoby skarżącego doprowadziłaby organ do wniosku, że pozostawienie S. T. pozwolenia na broń nie sprowadzi żadnej groźby na jakiekolwiek dobro chronione prawem. W konsekwencji powyższego, w ocenie pełnomocnika skarżącego doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydając zaskarżoną decyzję, nie dokonał wnikliwej analizy materiału dowodowego, a jedynie poprzestał na rozważaniach prawnych dotyczących interpretacji art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Natomiast organ II instancji całkowicie zmarginalizował zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, uznając, iż nie ma on wpływu na treść wydanej decyzji. Organ drugiej instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję naruszył również art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., bowiem nie wyważył należycie interesu społecznego ze słusznym interesem skarżącego, jako obywatela Rzeczpospolitej Polskiej oraz podważył zaufanie do organów Państwa, a także naruszył treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a znowelizowanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, dokonanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195), która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej S. T. był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K., [...] Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w S., sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2014 r. którym uznano go winnym popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk i art. 271 § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk, tj. o to, że w okresie od stycznia 2004 r. do lutego 2006 r. w M., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako osoba uprawniona do wystawienia dokumentów - kartotek chorobowych pacjentów poświadczał w nich nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, w tym co do samego faktu udzielenia porady lub wykonania zabiegu, co do rodzaju przeprowadzonego zabiegu oraz co do zgłaszanych przez pacjentów dolegliwości, a ponadto doprowadził [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie [...] zł, poprzez wprowadzenie w błąd pracowników Funduszu co do rodzaju i ilości wykonanych w Sp. z o.o. "[...]" otolaryngologicznych procedur medycznych wobec pacjentów, za co wymierzono mu karę jednego roku i dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności, przy czym wykonanie tej kary warunkowo zawieszono na okres trzech lat próby, a ponadto karę grzywny. Popełniony przez skarżącego czyn z art. 286 § 1 k.k. i 271 § 3 k.k. (przestępstwo przeciwko mieniu i przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów) są przestępstwami umyślnymi. W sprawie zatem została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż S. T. stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy. Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas takie okoliczności, jak: nienaganna opinia, czy okoliczności dotyczące charakteru i wagi przestępstwa, którego skarżący się dopuścił. Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W związku z powyższym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma obecnie charakter zamknięty. W ocenie Sądu, organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że ustawodawca sam rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanego czynu (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy – powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy. Ustalenie zatem, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego należy uznać, że są one niezasadne. W ocenie Sądu, organy Policji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, bowiem przeprowadziły postępowanie dowodowe zgodnie z regułami określonymi w art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i na tej podstawie ustaliły, że zachodzą przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Powoływanie się zaś przez pełnomocnika skarżącego na orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń, a w szczególności na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt: II OSK 1302/07 i II OSK 1322/07 nie może odnieść zamierzonego skutku, ponieważ powyższe orzeczenia zapadły w odmiennym stanie faktycznym i prawnym, tj. na gruncie przepisów ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 marca 2011 r. Należy zaznaczyć, czego pełnomocnik skarżącego nie zauważył, że zgodnie z art. 1 pkt 10) ppkt a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r., w art. 15 powołanej wyżej ustawy o broni i amunicji wprowadzono zmianę w ust. 1 pkt 6, który uzyskał brzmienie: "stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:- przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia". Skoro zatem w niniejszej sprawie postępowanie wszczęto w dniu [...] stycznia 2016 r., czyli po dniu wejścia w życie ustawy, to stosownie do treści art. 3 ustawy nowelizującej, bezspornym jest, że do skarżącego miał zastosowanie znowelizowany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, który nie wymaga od organów Policji ustalania, w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, związku przyczynowego pomiędzy popełnionym czynem a uzasadnioną obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).