II SA/Wa 99/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska Protokolant asystent sędziego Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M.M. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w L. orzeczeniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...], na podstawie art. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80), rozpoznała u M.M. m. in. [...], kwalifikując to jako schorzenie określone w § 77 pkt 5 Załącznika nr 2 powołanego rozporządzenia. Zdaniem Komisji, stwierdzenie powyższego schorzenia pozwala na zakwalifikowanie strony jako zdolnej do zawodowej służby wojskowej. W odwołaniu od powyższego orzeczenia M.M. wskazał, że [...] wymaga kolejnej operacji ([...]) oraz rehabilitacji, dołączając jako dowód zaświadczenie lekarskie i skierowanie do szpitala na zabieg operacyjny. Podkreślił, że powrót do pełnego zdrowia to okres od 9 do 12 miesięcy. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], na podstawie § 4 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2004 r. Nr 151, poz. 1594 ze zm.) oraz § 5 w związku z § 29, § 30 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w sprawie uznania M.M. za zdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria Z. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy stwierdził, iż orzeczenie wydane przez organ I instancji jest prawidłowe, ponieważ ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej oraz wykonanego w toku postępowania odwoławczego badania USG [...] i ponownie przeprowadzonej konsultacji ortopedycznej wynika, że następstwa przebytego urazu nie powodują niezdolności do zawodowej służby wojskowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.M. zakwestionował orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], co do orzeczonej zdolności do służby wojskowej - kategoria Z, zarzucając mu błędne ustalenie stanu faktycznego oraz wnosząc o jego zmianę i uznanie, że nie jest zdolny do zawodowej służby wojskowej. Skarżący podał, że w dniu [...] kwietnia 2010 r. na terenie jednostki wojskowej doznał w trakcie zajęć obowiązkowych z wychowania fizycznego urazu [...], co zostało opisane w protokole powypadkowym i oświadczeniu skierowanym do dowódcy jednostki. Podkreślił, że przebywał 18 dni na zwolnieniu lekarskim w miejscu zamieszkania i w szpitalu w R. Ponadto odbywał zabiegi rehabilitacyjne w sanatorium w I. (od dnia 10 maja 2010 r. do dnia 2 lipca 2010 r.), przebywał w Centralnym Szpitalu Klinicznym MON w W. (od dnia 18 lipca 2010 r. do dnia 21 lipca 2010 r.), a następnie został skierowany do poradni specjalistycznej na rehabilitację. Po powrocie do służby w dniu [...] października 2010 r., po dwóch dniach otrzymał skierowanie do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L., uzyskując miesięczny urlop zdrowotny. Po jego odbyciu i powrocie do służby poprosił o skierowanie na komisję lekarską w celu ustalenia stanu zdrowia. W jego ocenie, komisja wojskowa celowo zwlekała z wydaniem orzeczenia, bowiem we wrześniu 2011 r. kończył się mu kontrakt. Zaznaczył, że po wydaniu orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. zakwalifikowano go do operacji rekonstrukcji [...], a termin zabiegu miał zostać wyznaczony na przełomie lutego i marca 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację wyrażoną w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga M.M. zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] września 2011 r. w sprawie uznania skarżącego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria Z. Na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że wojskowe komisje lekarskie są organami administracji publicznej wydającymi decyzje w indywidualnych sprawach, w tym również decyzje w sprawach zdolności do zawodowej służby wojskowej i do pełnienia tej służby poza granicami ze względu na stan zdrowia. Dlatego też do tego rodzaju decyzji odnoszą się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1999 r., sygn. akt I SA 2114/97 – LEX 47973, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1995 r., sygn. akt SA/Gd 1655/95 - OSP z 1997 r. Nr 7-8, poz. 135 i inne). Tym samym, w zakresie nienormowanym przepisami szczegółowymi do postępowania w sprawach tego rodzaju mają zastosowanie określone w k.p.a. ogólne zasady postępowania administracyjnego. Ustalając stan faktyczny w sprawie organ związany jest zatem zasadami ogólnymi przyjętymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., z której wynika obowiązek szczególnie starannego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym celu właściwy organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). W myśl bowiem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ orzekający obowiązek zebrania całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że jest on zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 1994 r., sygn. akt SA/Lu 1921/93). Nadto jak wskazuje orzecznictwo, jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., sygn. akt III ARN 55/94). Realizacja zasady ogólnej prawdy obiektywnej musi znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (...). Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. uchybiła wymogom wynikającym z wskazanych wyżej zasad i przepisów postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, wojskowe organy lekarskie stwierdziły u skarżącego [...], co mieści się w zakresie pojęciowym § 77 § 5 Załącznika Nr 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, kwalifikując badanego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko, w świetle znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego, a w szczególności dołączonego przez skarżącego przy odwołaniu zaświadczenia z dnia [...] września 2011 r., wystawionego przez lekarza specjalistę [...] [...] i [...] o konieczności wykonania zabiegu operacyjnego [...] i odbyciu rehabilitacji w okresie od 9 do 12 miesięcy - jest co najmniej przedwczesne. Z powyższego zaświadczenia, a także dołączonych na etapie skargi kolejnych zaświadczeń z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz z dnia [...] marca 2012 r., a także karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...] kwietnia 2012 r. z Centrum Leczniczo-Rehabilitacyjnego i Medycyny Pracy "[...]" – SPZOZ wynika, że M.M. od dnia 29 września 2011 r. oczekiwał w kolejce na zabieg operacyjny. Ponadto oświadczenie fizjoterapeuty z dnia [...] czerwca 2012 r. potwierdza fakt korzystania przez skarżącego od dnia 3 lipca 2010 r. do dnia 19 października 2010 r. oraz od dnia 30 kwietnia 2012 r. do dnia 20 czerwca 2012 r. z rehabilitacji w postaci masaży oraz zabiegów. Skoro przedkładana przez skarżącego w toku postępowania sądowoadministracyjnego dokumentacja wskazuje, że proces leczenia nie został zakończony w momencie wydawania kwestionowanego orzeczenia, ponieważ został on skierowany przez lekarza specjalistę na dalsze leczenie operacyjne, to musi to budzić uzasadnione wątpliwości co do poprawności ustalenia jego stanu zdrowia. Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności, a w szczególności brak wyjaśnienia znaczenia planowanego zabiegu operacyjnego [...] na zdolność skarżącego do zawodowej służby wojskowej, są istotnym elementem mającym wpływ na ustalenie obiektywnego stanu faktycznego w zakresie stanu zdrowia M.M. Reasumując stwierdzić należy, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. w przedmiotowej sprawie niedostatecznie wnikliwie przeanalizowała wszystkie okoliczności sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 152 powołanej ustawy.