II SA/Wa 99/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego rozkazem personalnym w sprawie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie zwolnienia Pana Z. W. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.). W uzasadnieniu postanowienia wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. Pan Z. W. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji, zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Jako podstawę swojego żądania wymieniony wskazał art. 24 § 1 pkt 4 i 5 w związku z art. 145 § 1 pkt 3 i 5 K.p.a., uzasadniając swoje żądanie "(...) ujawnieniem nowych okoliczności faktycznych w sprawie pod postacią dokumentów stanowiących akta sądowe w postępowaniu karnym toczącym się przed Sądem Rejonowym w [...] Wydział [...], sygn. akt [...], tj. protokołu rozprawy głównej z dnia [...] lipca 2016 r., z którego treści wynika, że [...] D. G. w ww. czasie pełniący obowiązki i zajmujący stanowisko etatowe Komendanta Powiatowego Policji w [...], z mocy art. 24 § 1 pk. 4 i 5 K.p.a., podlegał ustawowemu wyłączeniu od sprawy, ponieważ był reprezentantem Komendy Powiatowej Policji w [...], jak również brał udział w wydawaniu rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., zaś treść tego protokołu i zeznania poszczególnych osób wnoszą nowe okoliczności do sprawy, nieznane organowi przy wydawaniu rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby [...] Z. W." Wymieniony wniósł również o włączenie do materiału dowodowego kopii protokołu rozprawy głównej z dnia [...] lipca 2016 r. w sprawie o sygn. akt [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] sierpnia 2016 r. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie zwolnienia Pana Z. W. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zostało doręczone stronie w dniu [...] września 2016 r., natomiast w dniu [...] września 2016 r. (data stempla pocztowego), w ustawowym terminie, wymieniony wniósł na to postanowienie zażalenie, wnosząc także o orzeczenie co do istoty sprawy, tj. wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji, zakończonego wydaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Z uwagi na brak podpisu Pana Z. W. pod wskazanym wyżej zażaleniem, pismem z dnia [...] października 2016 r. wezwano wymienionego, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., do usunięcia braków formalnych pod rygorem pozostawienia jego podania bez rozpoznania. Wskazane pismo doręczono Panu Z. W. w dniu [...] października 2016 r. W dniu [...] października 2016 r. (data stempla pocztowego) wymieniony uzupełnił zażalenie o własnoręczny podpis. Organ wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Komendant Powiatowy Policji w [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, zwolnił Pana Z. W. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2014 r. Podstawę faktyczną rozwiązania stosunku służbowego stanowiło kierowanie przez wymienionego pojazdem w stanie nietrzeźwości. W wyniku wniesionego odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił tę datę na dzień [...] stycznia 2015 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymując w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi Pana Z. W. wyrokiem z dnia 19 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 325/15 oddalił ją. Powyższy wyrok jest prawomocny. Organ podkreslił, iż decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli decyzja taka jest jednocześnie decyzją ostateczną, korzysta ponadto z ochrony wynikającej z art. 16 K.p.a., co oznacza, że jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. Regulacja ta wskazuje zarazem, że nie wszystkie decyzje spełniają warunki prawidłowości. Ustawodawca, ustanawiając zasadę trwałości decyzji ostatecznych, nie wyklucza zarazem możliwości pojawienia się w obrocie prawnym decyzji wadliwych, a więc niespełniających tych warunków. W zależności od stopnia tej wadliwości stosuje się odpowiednie nadzwyczajne środki prawne usuwające te wady czy wręcz eliminujące obarczone nimi decyzje z obrotu prawnego. Jedną z takich możliwości stwarza instytucja wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1), decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2), decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 (pkt 3), strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4), wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (pkt 5), decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6), zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2) (pkt 7), decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (pkt 8). Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). Mając na uwadze treść wniosku złożonego przez Pana Z. W. stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 150 § 1 K.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W niniejszej sprawie rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. o zwolnieniu Pana Z. W. ze służby w Policji został wydany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zatem był on właściwym organem do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 K.p.a.). Odmowa wznowienia postępowania również następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 3 K.p.a.). Na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie (art. 149 § 4 K.p.a.). Organ wskazał, że granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznaczona jest zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Celem natomiast wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz, gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. lub art. 145a § 2 K.p.a. oraz art. 145b § 2 K.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Dyspozycja art. 149 § 2 K.p.a. nie może być zatem rozumiana jako zakaz czynienia jakichkolwiek ustaleń co do przyczyny wznowienia we wstępnej fazie, tj. po złożeniu żądania wznowienia, będącej fazą wyjaśniającą. Badanie przyczyn wznowienia, które jest dopuszczalne przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, polegać może, poza ustaleniem, czy powołana przez wnioskodawcę podstawa wznowienia znajduje się w katalogu zawartym w art. 145 § 1, art. 145 a § 1 i art. 145 b § 1 K.p.a., na ustaleniu, czy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia, a stanem faktycznym i prawnym sprawy. Innymi słowy, jeżeli da się z góry wykluczyć ten związek przyczynowy, dopuszczalne będzie podjęcie decyzji odmownej. Powyższe oznacza, że do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania konieczna jest analiza treści wniosku o wznowienie i dokonanie oceny, czy z jego treści wynika oczywistość braku podstaw do wznowienia postępowania. Oczywistość braku przyczyn wznowienia postępowania może natomiast wystąpić w następujących przypadkach: gdy wniosek o wznowienie postępowania złożony został po terminie, gdy wniosek taki nie pochodzi od strony, gdy wnoszący podanie nie powołuje się na żadną podstawę wznowienia albo podstawa taka nie istnieje, bądź wskazaną we wniosku podstawą wznowienia postępowania jest wydanie decyzji w wyniku przestępstwa, a organ dysponuje prawomocnym wyrokiem uniewinniającym. Jeśli natomiast tak rozumiana oczywistość braku podstaw wznowienia występuje, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie sytuacja taka ma miejsce. Z wniosku Pana Z. W. o wznowienie postępowania, zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, mimo jego złożenia w terminie określonym w art. 148 K.p.a. w oczywisty sposób można bowiem wyprowadzić wywód o braku zaistnienia podstawy do wznowienia danego postępowania. Wskazane we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności nie są bowiem tożsame z przesłankami wznowieniowymi z art. 145 § 1 pkt 3 i 5 K.p.a. Zdaniem organu, strona nie wskazała żadnych nowych okoliczności, mogących stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, natomiast kwestia wyłączenia [...] D. G. była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który w wyroku z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 325/15 wskazał, że "Nieuzasadniony jest również zarzut wyłączenia pracownika - art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. Wydanie decyzji organu I instancji i jej podpisanie przez Komendanta Powiatowego Policji w [...][...] D. G. oraz udział w postępowaniu administracyjnym [...] M. K., nie naruszają przepisów prawa. Na miejscu zdarzenia ww. funkcjonariusze znaleźli się dopiero po całym zajściu. Nie byli świadkami zdarzenia, tym samym z mocy ustawy nie podlegali oni kategorycznemu wyłączeniu z tego postępowania". Powyższy wyrok jest prawomocny. Organ zauważył, iż zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podmioty wymienione w tym przepisie są zatem związane faktem i treścią orzeczenia, co powinno skutkować uwzględnieniem treści wyroku w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Przepis ten gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 772/11). Odnosząc się zaś do pozostałych przypadków wyłączenia pracownika wskazanych przez stronę organ podkreślił, iż artykuł 24 § 1 pkt 3 K.p.a. przewiduje wyłączenie z mocy prawa pracownika od udziału w sprawie, która dotyczy osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli. Zgodnie zaś z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., od udziału w sprawie obligatoryjnie powinien być wyłączony pracownik, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie podkreśla się, że ponowne postępowanie administracyjne w tej samej sprawie, zarówno klasyczne (toczące się przed dwoma rożnymi organami), jak i postępowanie przed tym samym organem podjęte w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, powinno umożliwiać stronie weryfikację decyzji, zaś sprawa administracyjna powinna zostać dwukrotnie merytorycznie rozpoznana, gdyż zaangażowanie innych osób do orzekania po raz drugi w sprawie administracyjnej służy poprawie jakości orzecznictwa administracyjnego. Przez "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" w niższej instancji należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy, takich jak odbieranie wyjaśnień od strony. Osoba, która brała więc udział w wydaniu decyzji organu I instancji, podlega wyłączeniu od udziału w całości postępowania odwoławczego. W orzecznictwie przyjmuje się m.in., że przesłanki z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., uzasadniają wyłączenie także w wypadkach gdy pracownik, który wydał decyzję w trybie "zwykłym", bierze udział w postępowaniu wszczętym w wyniku wniosku o wznowienie postępowania. Jednocześnie jednak w innej sprawie sąd administracyjny wskazał, że uchylenie decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może powodować, gdy sprawa ponownie wróci do organu decyzyjnego, zakazu wykonywania czynności w toczącym się postępowaniu przez tych pracowników, co poprzednio, gdyż takie działanie mogłoby prowadzić do zakłócenia funkcjonowania organów orzekających w sprawie. Uwzględniając zatem powyższe oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości lub części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w przypadku uznania, iż doszło w niniejszej sprawie do wydania decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu z mocy prawa, uchyliłby rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. oraz rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Organ wyjaśnił, że Z. W., jako przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, wskazuje fakt podpisania rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. przez [...] D. G., który był jego wieloletnim przełożonym i pojawił się na miejscu zdarzenia z dnia [...] listopada 2014 r., podając przy tym różne podstawy prawne swojego żądania, tj. art. 145 § 1 pkt 3 i 5 K.p.a., a także różne podstawy wyłączenia pracownika, tj. art. 24 § 1 pkt 3, 4 i 5 K.p.a. Jeszcze raz podkreślić trzeba, iż powoływane przez stronę pod Mn wy prawne nie korespondują z uzasadnieniem wniosku i zażalenia. Z. W. nie wskazuje żadnych nowych okoliczności czy dowodów istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi, który ją wydał, natomiast w kwestii wyłączenia [...] D. G. na podstawie art. 24 § 1 pkt 3 i 5 K.p.a. powołuje podstawy prawne w oderwaniu od przytaczanych podstaw faktycznych. Nadto organ podniósł, że fakt, iż [...] D. G. był wieloletnim przełożonym Pana Z. W. nie jest nową okolicznością w sprawie. Sama zaś relacja przełożony - podwładny nie jest równoznaczna z relacjami określonymi w art. 24 § 1 pkt 3 K.p.a. Dodatkowo wymieniony oficer nie brał udziału w wydaniu ostatecznej decyzji, ale jako piastun organu wydał decyzję w I instancji. Tak więc z powyższego wynika niezbicie, iż w niniejszej sprawie wystąpiła oczywistość braku przyczyn wznowienia postępowania, dająca Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] podstawę do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w przedmiocie zwolnienia Z. W. ze służby w Policji. W dniu 19 grudnia 2016 r. skargę na powyższe postanowienie złożył Z. W., zarzucając organom orzekającym w sprawie naruszenie: - art. 24 § 1 pkt. 4 i 5 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji nie zastosowanie w sprawie, poprzez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wzruszenia ostatecznego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie zwolnienia Z. W. ze służby w policji - z uwagi na ujawnienie nowych okoliczności faktycznych w sprawie pod postacią dokumentów stanowiących akta sądowe w postępowaniu karnym toczącym się przed Sądem Rejonowym w [...] Wydział [...], sygn. akt. [...], tj. protokołu rozprawy głównej z dnia [...] lipca 2016 r., z których treści wynika, że [...] D. G. - w ww. czasie pełniący obowiązki i zajmujący stanowisko etatowe Komendanta Powiatowego Policji w [...], a który z mocy art. 24 § 1 pkt. 4 i 5 K.p.a. podlegał ustawowemu wyłączeniu od sprawy, ponieważ był reprezentantem Komendy Powiatowej Policji w [...], jak również brał udział przy wydaniu rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., zaś treść tego protokołu i zeznania poszczególnych osób wnoszą nowe okoliczności do sprawy nieznane organowi przy wydawaniu rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby [...] Z. W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga jest oczywiście nie zasadna. Przypomnieć należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, dotknięte było kwalifikowaną wadą określoną w art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.), albo też zachodzi przesłanka z art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 K.p.a.). Podstawą tego postępowania jest zawsze – stosownie do art. 149 § 2 K.p.a. – postanowienie o wznowieniu postępowania, rozpoczynające postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną, badając, czy przyczyny wznowienia, określone w art. 145 § 1, art. 145a, art. 145b K.p.a., nie wpłynęły na treść decyzji. Wszelkie czynności i rozważania merytoryczne na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania są niedopuszczalne. Postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.) bądź postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.) nie może zatem zawierać innych treści, poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania bądź braku takich przesłanek. Stwierdzenia, czy przyczyna wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia przewidzianego w art. 149 § 1 K.p.a. i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 § 1 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1845/14). Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania następuje, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). W tej sytuacji właściwe ustalenie daty powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, jak i daty złożenia podania o wznowienie postępowania, mają fundamentalne znaczenie dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia podania, o jakim mowa w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. Dodać należy, że sposób lub forma, w jakiej strona dowiedziała się o okoliczności dającej podstawę wznowienia postępowania, nie ma znaczenia dla sprawy. Konieczne jest jedynie, aby strona w sposób niebudzący wątpliwości powzięła informację o okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach dających podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Powinna zatem wskazać na okoliczności pozwalające przyjąć, że dotrzymała terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a., natomiast organ powinien dokonać swobodnej oceny tych dowodów (C. Martysz, Komentarz do 148 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2010). Organ administracji z urzędu bada bowiem zachowanie terminu, ponieważ wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.). Brak ustalenia okoliczności zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest naruszeniem, które może mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, że organ jest zobowiązany odmówić wszczęcia postępowania wznowieniowego, gdy wykaże, iż strona dowiedziała się o okolicznościach dających podstawę do wznowienia postępowania wcześniej niż to wskazała we wniosku. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, przypomnieć należy, że skarżący przywołał jako okoliczność stanowiącą podstawę wznowienia postępowania fakt, że [...] D. G. – Komendant Powiatowy Policji w [...] był świadkiem w sprawie. Kwestia ta, jak słusznie zauważył organ, była już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, w który w wyroku z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 325/15 wskazał, że "nieuzasadniony jest zarzut wyłączenia pracownika – art. 104 § 1 K.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 K.p.a. - wydanie decyzji organu I instancji i jej podpisanie przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] [...] D. G. oraz udział w postępowaniu administracyjnym [...] M. K., nie naruszają przepisów prawa. Na miejscu zdarzenia ww. funkcjonariusze znaleźli się dopiero po całym zajściu. Nie byli świadkami zdarzenia, tym samym z mocy ustawy nie podlegali oni kategorycznemu wyłączeniu z tego postępowania." Sąd wskazał zatem, że nie można uznać, iż sytuacja, w której przełożony funkcjonariusza nie był bezpośrednim świadkiem zdarzenia stanowi przesłankę wyłączenia go z postępowania na podstawie ww. art. 24 § 1 pkt 4 K.p.a. W tym zakresie organ był związany, zgodnie z art. 153 P.p.s.a., wskazaniami sądu administracyjnego. Dodać należy, że w tym zakresie nie wnosi niczego nowego powoływane przez skarżącego zeznań [...] D. G. złożonych na rozprawie przed sądem karnym w dniu [...] lipca 2016 r., potwierdzają one bowiem, to na co wcześniej zwrócił uwagę WSA w Bydgoszczy., tj. że przełożony skarżącego nie był świadkiem zdarzenia będącego podstawą zwolnienia go ze służby, a na miejscu zdarzenia pojawił się po zatrzymaniu skarżącego (k-2-3 protokołu rozprawy). Organy słusznie zatem odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, ponieważ skarżący powołał okoliczności, które zostały poddane ocenie przez sąd administracyjny, który stwierdził, że działania organów są zgodne z prawem. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.