II SA/Wa 990/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Janusz Walawski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2017 r. sprawy ze skargi M.M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., nr 332, Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia M. M. (dalej także "skarżący" lub "strona skarżąca") od postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] października 2016 r. o odmowie wydania zaświadczenia - utrzymał w mocy w/w postanowienie organu pierwszej instancji. Zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia [...] października 2016 r. skarżący M. M. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w S. o wydanie zaświadczenia "(...) co do okoliczności prawnych i faktycznych, w zakresie związanym ze zmianą stosunku służbowego i wykonywaniem przez moją osobę czynności na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S. od dnia [...] stycznia 2007 roku (...) wnoszę o zaświadczenie: 1. Zaświadczenie, iż wykonywanie obowiązków służbowych przez M. M. na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S. i w tym zakresie zmiana stosunku służbowego i stanowiska następowała zgodnie z obowiązującymi normami prawa powszechnie obowiązującego, ze wskazaniem podstawy prawnej i faktycznej. 2. Zaświadcza się, iż wykonywanie obowiązków przez M. M. na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S., a w tym zakresie przyznanie mu praw i uprawnień do tego stanowiska przypisanych, następowało zgodnie z normami prawa powszechnie obowiązującego, a w tym zakresie nałożenie nowych obowiązków służbowych znajdowało oparcie we właściwych prawnie działaniach organu d/s osobowych, z podaniem podstawy prawnej i faktycznej przyznanych uprawnień i nałożonych nowych obowiązków służbowych". W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku skarżącego Komendant Powiatowy Policji w S. - działając na podstawie art. 219 k.p.a. - postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2016 r. odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, wskazując w uzasadnieniu, iż organ w drodze postanowienia nie może oceniać prawidłowości wydanych przez siebie decyzji, czy też rozkazów personalnych, a w trakcie postępowania zaświadczeniowego nie jest możliwe dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Skarżący pismem z dnia [...] października 2016 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. Komendant Wojewódzki Policji w K. pismem z dnia [...] listopada 2016 r., nr pisma [...], zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie żądania zawartego w piśmie z dnia [...] października 2016 r. z uwagi na fakt, że pismo to zostało złożone w Komendzie Wojewódzkiej Policji w K. w terminie przewidzianym do złożenia zażalenia na postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. Skarżący na powyższe pismo nie udzielił odpowiedzi. W tej sytuacji, rozpatrując wniosek skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] października 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia Komendant Wojewódzki Policji w K. wyjaśnił, że do postępowań wydanych w ramach postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń nie stosuje się przepisów normujących tryb stwierdzenia nieważności postanowienia. Organ pierwszej instancji wskazał, że postępowanie w sprawach zaświadczeń jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, a rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia zamyka tok czynności procesowych postępowania administracyjnego, a nie rozstrzyga o interesie prawnym, czy też obowiązku strony postępowania. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wskazując, że skoro w normach prawa zakreślono, iż w przypadku odmowy wydania zaświadczenia, organ kończy postępowanie orzeczeniem administracyjnym w formie postanowienia, to dla tego typu aktów prawodawca w sposób jednoznaczny zakreślił w art. 126 k.p.a., iż posiada zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a. w zakresie nieważności takiego aktu administracyjnego. Tym samym, skarżący uznał, że w sprawach zaskarżenia postanowienia kończącego postępowanie, strona może złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności takiego aktu. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia Komendant Główny Policji wskazał, że pismo skarżącego z dnia [...] października 2016 r. zostało złożone w Komendzie Powiatowej Policji w S. w terminie przewidzianym do złożenia zażalenia na postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego w S. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ze wskazanego pisma w sposób jednoznaczny nie wynikało, czy skarżący żąda uchylenia postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S., czy też stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia, dlatego Komendant Wojewódzki Policji w K. pismem z dnia [...] listopada 2016 r. wezwał stronę skarżącą do sprecyzowania żądania w terminie 7 dni od daty jego doręczenia, jednak skarżący nie udzielił odpowiedzi na skierowanego do niego wezwanie. Organ odwoławczy uznał jednak, że takie działanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. było sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, albowiem - zdaniem organu odwoławczego - zauważyć trzeba, że wobec niepouczenia strony skarżącej o treści art. 64 § 2 k.p.a., Komendant Wojewódzki Policji w K. nie był uprawniony ani do pozostawienia podania bez rozpatrzenia, ani do samodzielnego decydowania co do istoty żądania strony skarżącej. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że Komendant Wojewódzki Policji w K., ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę, winien wezwać skarżącego do usunięcia braków formalnych, pod rygorem pozostawienia powyższego pisma bez rozpoznania, bowiem wyrażenie przez stronę skarżącą niejednoznacznego żądania stanowi brak formalny wniosku, skutkujący niemożnością ustalenia przedmiotu postępowania. Wykonując powyższe zalecenia organu odwoławczego, Komendant Wojewódzki Policji w K. - powołując się na przepis art. 64 § 2 k.p.a. - pismem z dnia [...] marca 2017 r. zwrócił się do skarżącego o uzupełnienie podania z dnia [...] października 2016 r., poprzez jednoznaczne określenie przedmiotu żądania, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma. Jednocześnie, organ pierwszej instancji poinformował stronę skarżącą, że w sytuacji braku odpowiedzi na wezwanie, wystąpienie z dnia [...] października 2016 r. zostanie zakwalifikowane oraz rozpatrzone, jako zażalenie na postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] października 2016 r. Udzielając odpowiedzi na powyższe wezwanie organu, skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. oświadczył, że jego wniosek z dnia [...] października 2016 r. winien być traktowany jako wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Skarżący wskazał przy tym, że to strona wyznacza dla organu tok postępowania kontroli aktu administracyjnego i ma prawo skorzystać z trybu nadzwyczajnego, w miejsce trybu zwyczajnego. W związku z powyższymi wyjaśnieniami skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w K. - działając na podstawie art. 61a § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. - postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] października 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji uznał, że sporne postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. o którego unieważnienie wystąpił skarżący, jako wydane na podstawie art. 219 § 1 k.p.a. uznać należy za wydane poza ramami ogólnego postępowania administracyjnego, co w konsekwencji oznacza, że nie obejmuje go tryb weryfikacji w postępowaniu nadzwyczajnym na podstawie art. 156 k.p.a. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia skarżący zarzucił, że nie ma możliwości odmowy wszczęcia postępowania, w trakcie jego toku, w tym w sytuacji, gdy toczyło się postępowanie odwoławcze oraz istnieje i funkcjonuje w obrocie prawnym orzeczenie administracyjne organu wyższego stopnia. W wyniku rozpatrzenia zażalenia strony skarżącej, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 144 k.p.a. - postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] października 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że samo żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia, albowiem na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalno-prawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, iż podstawę prawną wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia stanowi art. 219 k.p.a., który to przepis jest częścią regulacji Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego - Wydawanie zaświadczeń. W tej sytuacji, jak wskazał organ odwoławczy, uznać należy zatem, że postanowienie oparte o przepis art. 219 k.p.a. jest wydawane poza ramami ogólnego postępowania administracyjnego. Komendant Główny Policji wskazał, że tylko niektóre przepisy ogólnego postępowania administracyjnego będą miały odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zaświadczeniowym, w szczególności: niektóre zasady ogólne k.p.a., przepisy dotyczące wymogów formalnych wniosku (art. 63 k.p.a.), przepisy dotyczące postanowień (art. 123-126 k.p.a.), przepisy dotyczące zażaleń (art. 141-144 k.p.a.). Organ odwoławczy zauważył, że zaświadczenie jest jedynie aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, ani też charakteru interpretacyjnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu wiedzy w określonym czasie, w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia. Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia nie jest postępowaniem administracyjnym, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., a zatem w postępowaniu dotyczącym wydawania zaświadczeń nie będzie miał zastosowania przepis art. 156 k.p.a. Jednocześnie, Komendant Główny Policji zauważył, że możliwe jest ponowne wydanie zaświadczenia w tej samej sprawie, bez uprzedniego korygowania, czy też unieważniania pierwotnie wydanego zaświadczenia. Tym samym, organ odwoławczy uznał, że postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia nie może być oceniane w kategoriach ważności rozstrzygnięcia organu. Mając na względzie powyższe, organ odwoławczy uznał, że postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2017 r. jest prawidłowe i - wbrew zarzutom strony skarżącej - nie narusza przepisów prawa. W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, skarżącego zarzucił, iż - wbrew stanowisku organu odwoławczego - przepis art. 156 § 1 k.p.a. znajduje zastosowanie w sprawach kontroli postanowień wydanych w sprawach o wydanie zaświadczenia. W tej sytuacji, skarżący uznał, że sporne postanowienie Komendanta Głównego Policji winno zostać uchylone w całości, zaś organ Policji winien ponownie zbadać sprawę i zakres zarzutów, a także odnieść się do nich w całości i wydać poprawne orzeczenie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga M. M. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r., jak również utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] marca 2017 r. wydane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Komendant Główny Policji, utrzymując w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] października 2016 r. o odmowie wydania zaświadczenia - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim art. 61a § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Wspomniane postępowanie nadzwyczajne i jego ewentualny wynik stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji (lub postanowienia) jest ustalenie istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja (lub postanowienie) dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Powyższy przepis stosuje się odpowiednio do postanowień, o czym stanowi art. 126 k.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco (vide: m.in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012, s. 623). Zgodnie z treścią art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania w omawianym trybie wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Niedopuszczalność wszczęcia takiego postępowania może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Samo więc złożenie żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Podstawę prawną postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2017 r. nr 14/17 stanowił przepis art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., w sytuacji, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Należy zauważyć, że zarówno w literaturze przedmiotu, jak i dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym oczywistych, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku (vide: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1771/12). W ocenie składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, uznać należy, iż spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. Zauważyć należy bowiem, iż w swoim wniosku z dnia [...] października 2016 r. skarżący domagał się stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] października 2016 r., w którym organ ten - działając na podstawie art. 219 § 1 k.p.a. - odmówił wydania zaświadczenia w żądanej przez skarżącego treści. Zdaniem Sądu, w pełni podzielić należy stanowisko organów Policji obu instancji, że postanowienie oparte na przepisie art. 219 k.p.a. jest wydawane poza ramami ogólnego postępowania administracyjnego i nie obejmuje go tryb weryfikacji w postępowaniu nadzwyczajnym na podstawie art. 156 k.p.a. W związku z powyższym, uznać należy, że z przyczyn przedmiotowych sporne postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia nie mogło zostać poddane weryfikacji w trybie nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności. Warto wskazać również, iż postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym, o jakim mowa w przepisie art. 1 pkt 1 k.p.a. Postępowanie to ma jedynie charakter administracyjny z uwagi zarówno na organy, które go stosują, jak i z związku z jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi. W dotychczasowej judykaturze zgodnie podnosi się, iż wykluczona jest dopuszczalność stwierdzenia nieważności zaświadczenia na podstawie art. 156 k.p.a. (vide: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1983 r., sygn. akt I SA 794/83, ONSA z 1983 r. nr 2, poz. 92; podobnie: WSA w Warszawie /w:/ wyrok z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1615/15). Należy zauważyć jednocześnie, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i odformalizowanym. Rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia zamyka tok czynności procesowych postępowania administracyjnego, a nie rozstrzyga o interesie prawnym, czy też obowiązku. W związku z tym, do postanowień wydanych w ramach postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń nie stosuje się przepisów normujących tryb stwierdzenia nieważności postanowienia. Na marginesie, warto wskazać, że skarżący ma możliwość ponownego wystąpienia o wydanie zaświadczenia w tej samej sprawie, bez uprzedniego korygowania pierwotnie wydanego zaświadczenia. Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporne postanowienia, organy Policji obu instancji nie dopuściły się - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że organy Policji, wyjaśniając w sposób precyzyjny powody swoich rozstrzygnięć, nie naruszyły w niniejszej sprawie również przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., a także nie dopuściły się obrazy przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa i stosowanego przez nie prawa. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.