II SA/Wa 993/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2023 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie tytułu profesora w dziedzinie sztuki w dyscyplinie sztuki muzyczne oddala skargę Zaskarżonym aktem – przywołując art. 228 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2021 r., poz. 478 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o nauce", odmówiono wystąpienia do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej o nadanie [...] M. P., zwanemu dalej "Kandydatem", tytułu profesora w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. Uzasadniając decyzję przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Kandydat wystąpił o nadanie mu tytułu profesora w dziedzinie [...]; Rada Doskonałości Naukowej, zwana dalej "Radą", nie znalazła podstaw do uwzględnienia wniosku i wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie tytułu profesora, - na podstawie art. 228 ust. 3 ustawy o nauce Rada powołała 5 recenzentów; zleciła im wydanie opinii w zakresie spełnienia przez Kandydata ustawowych wymagań do wystąpienia o nadanie tytułu profesora; wszystkie recenzje były dla Kandydata pozytywne; wymieniono, kto sporządził recenzje, - recenzenci reprezentowali właściwe dziedziny; co wynika z treści recenzji, zapoznali się oni szczegółowo z całym materiałem dowodowym, zgromadzonym w postępowaniu, a formułowane uwagi i zastrzeżenia szczegółowo uzasadnili; są to recenzje rzetelne i szczegółowe, zawierające ocenę przesłanek określonych w art. 227 ust. 1 ustawy o nauce, - wniosek Kandydata skierowano do Zespołu [...], zwanego dalej "Zespołem"; ten - po zapoznaniu się z wnioskiem i zgromadzonym materiałem dowodowym - odmówił poparcia wystąpienia o nadanie Kandydatowi tytułu profesora; wynik głosowania z [...] listopada 2021 r.: za przedstawieniem Kandydata - 1 głos, przeciw - 3 głosy, wstrzymujących się - 5 głosów; Prezydium Rady - po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym - podjęło decyzję o odmowie wystąpienia o nadanie Kandydatowi tytułu profesora (wynik głosowania z [...] listopada 2021 r.: za przedstawieniem Kandydata - 0 głosów, przeciw - 7 głosów, wstrzymujących się - 2 głosy), - wynik głosowania Prezydium Rady wskazuje, że większość jej członków nie znalazła wystarczających podstaw do uznania Kandydata za spełniającego wymagania, określone przepisami ustawy o nauce; negatywną konkluzję oparto na analizie zarówno argumentów podniesionych przez Kandydata we wniosku, jak i analizie materiału dowodowego, zgromadzonego podczas postępowania: na dzień wydawania decyzji Kandydat nie spełnia ustawowych przesłanek do wystąpienia o nadanie mu tytułu profesora, - zgodnie z art. 227 ust. 1 i 3 ustawy o nauce: "1. Tytuł profesora może być nadany osobie, która: 1) posiada stopień naukowy doktora habilitowanego oraz: a) wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne, b) uczestniczyła w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła badania naukowe lub prace rozwojowe w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, 2) posiada stopień doktora habilitowanego w zakresie sztuki oraz wybitne osiągnięcia artystyczne a także spełnia wymaganie, o którym mowa w art. 20 ust. 1 pkt 5 tejże ustawy", "3. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1 lub 2, może stanowić zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne.", - nie spełnienie jakiejkolwiek przesłanki z określonych w art. 227 ustawy o nauce eliminuje możliwość podjęcia pozytywnej decyzji o wystąpieniu z wnioskiem o nadanie tytułu profesora, - powołani w postępowaniu profesorskim recenzenci wskazali: - prof. M. P. ([...]) – [...]: [...] koncertów wymienionych w wykazie, większość w latach 80 i 90 XX wieku; zaznaczał, że dwa z nich nie mają rangi koncertów solowych, a klasyfikacja kandydata wydaje się kontrowersyjna; pierwsze osiągnięcie Kandydata - prawykonanie [...] J. R. z 1997 roku, drugie osiągnięcie Kandydata - nagranie płyty CD w 2001 roku, Kwintety dęte, w tym jeden z nich z partią solową [...], w pozostałych wykonanie partii w zespole, trzecie osiągnięcie Kandydata - nagranie płyty CD z kwintetami dętymi z 2006 roku (płyta będąca dziełem habilitacyjnym), czwarte osiągnięcie - wykonanie z orkiestrą Koncertu Mozarta z 2007 roku; [...] koncertów, wspominano też o znikomych osiągnięciach artystycznych, - prof. P. D. ([...]) – [....]: autorstwo ośmiu monografii, lecz w trzech zdaniach omawia tylko jedną z nich; kwalifikacja jest błędna - należało wskazać dwie monografie, dwa artykuły, cztery wydania krytyczne partytur, siedem publikacji o charakterze popularno-naukowym (są to artykuły prasowe), udzielanie wywiadów, redagowanie stron internetowych, współorganizowanie sympozjów muzyczno-literacko-filmowych, w konkluzji podkreślono "bogaty dorobek naukowy o znaczeniu krajowym i międzynarodowym", - prof. B. O. ([...]) – [...]: osoba Kandydata wymyka się tradycyjnemu oglądowi i podziałowi na przewody artystyczne i naukowo-badawcze, zauważa dwie monografie książkowe z zakresu sztuk [...], kierowanie przez Kandydata dwoma zespołami badawczymi; nie stanowi to jednak wymogu ustawowego w dyscyplinie sztuki muzyczne, jest za to wymogiem w dyscyplinach naukowych, - prof. J. G. ([...]) – [...]: Kandydat niezwykle aktywnie, kompetentnie i skutecznie prowadzi działalność na niwie naukowej, nie odnosi się merytorycznie do zawartości monografii, - prof. W. G. ([...]) – [...]: dorobek artystyczny ocenia jako bogaty i różnorodny; obejmuje działalność solistyczną, kameralną i solową do 2011 roku, - zdaniem Rady, granie w kwintecie dętym oraz innych formacjach kameralnych nie stanowi szczególnego osiągnięcia Kandydata, m.in. dlatego, że wymieniany repertuar i aktywność dotyczą działalności zespołowej, a nie indywidualnej; wymienianie w recenzjach bogatego repertuaru (ponad [...] utworów), krajów, gdzie koncertował Kandydat, pracy w orkiestrze ([...] koncertów i [...] spektakli), oraz światowej sławy dyrygentów i znaczących festiwali czy prawykonań, jest nadużyciem; nie są to bowiem osiągnięcia Kandydata, lecz zespołów i orkiestr, w których pracował, - jak wspomina Kandydat w autoreferacie, po zakończeniu działalności czynnego [...] (rok 2011), główną jego domeną stały się projekty naukowe, są to: dwie monografie: - pierwsza z 2008 roku - to praca habilitacyjna z [...], spełniająca ustawowy wymóg publikacji przed postępowaniem; jest ona opisem dzieła, czyli nagrania płyty CD, - druga – to publikacja doktoratu z [...] - a więc spoza dyscypliny sztuki muzyczne (z roku 2019), podobnie z artykułem - w języku angielskim, wydanym w Polsce - z roku 2020, dotyczącym tematu doktoratu naukowego - spoza dyscypliny sztuki muzyczne, - wyżej wymienione oraz inne publikacje - np. opracowanie materiału orkiestrowego, uzupełnione przedmową i komentarzem redakcyjnym, oraz rekonstrukcja i edycja krytyczna libretta - nie były przedmiotem refleksji recenzentów w zakresie teorii muzyki, - Kandydat wykazywał [...] wystąpień w konferencjach, sympozjach i seminariach naukowych, które, zgodnie z przepisami o ewaluacji działalności naukowej nie zostały ujęte w katalogu osiągnięć; są one uzupełnieniem działalności naukowej, a nie częścią wybitnego dorobku, - podobnie projekty badawcze - digitalizacja zbiorów, autorstwo biogramów, opis rycin i plansz, autorstwo haseł w słowniku muzyków - mogą być zaledwie uzupełnieniem dorobku, - recenzenci wykazywali dorobek dydaktyczny, działalność organizacyjną i popularyzatorską, pełnienie funkcji recenzenta; w świetle ustawy o nauce, działania takie nie są wybitnym dorobkiem artystycznym, lecz jego uzupełnieniem, - choć publikacje Kandydata mogą być interesujące, to dorobek artystyczny -głównie [...] i [...] - ustał, a dorobek teoretyczny jest niewielki - również w kontekście monografii: jedna z nich jest faktycznie opisem dzieła habilitacyjnego (płyty CD), a druga doktoratem z zakresu nauk [...], - przytoczono fragmenty orzecznictwa sądów administracyjnych, odnoszących się do kontroli postępowania administracyjnego przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów, które to odnoszą się odpowiedni do przedmiotowej sprawy: "Decyzja Centralnej Komisji jest uchwałą podejmowaną przez określone gremium i to w głosowaniu tajnym. Głosowanie to jest przy tym tajne zarówno dla kandydata, jak i dla członków Komisji. Z tego powodu uzasadnienie decyzji musi cechować pewna ogólnikowość, gdyż zapadłe w omawianym trybie rozstrzygnięcie stanowi pewną wypadkową szeregu ocen i poglądów, niekoniecznie podzielanych w całości przez całe gremium. W orzecznictwie NSA wielokrotnie wskazywano, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie może być wyczerpujące i nie musi ściśle odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a." oraz "[...] powodów rozstrzygnięcia podjętego w trybie tajnego głosowania nie da się przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym ograniczenie uzasadnienia wydanej w niniejszej sprawie decyzji Centralnej Komisji z 25 marca 2019 r. nie stanowi naruszenia tego przepisu postępowania" (tak: wyroki NSA: o sygn. akt I OSK 902/09 i 1226/09 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), - w oparciu o informacje podane we wniosku nie można przyjąć, że Kandydat spełnia warunki do wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie tytułu profesora; nie spełnia bowiem przesłanek, określonych w art. 227 ust. 1 ustawy o nauce. W skardze zarzucono wydanie skarżonego aktu z naruszeniem przepisów: - postępowania - art. 7, w zw. z art. 77 ust. 1 wobec art. 80 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), zwanego dalej "K.p.a.", poprzez uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z czym związana jest powinność wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prawidłowego udokumentowania przebiegu postępowania oraz jego wyników i właściwego uzasadnienia podjętej decyzji, w tym wszechstronnego wyjaśnienia, dlaczego organ - pomimo uznania pięciu pozytywnych recenzji za rzetelne i szczegółowe - nie wziął ich pod uwagę rozstrzygając w sprawie - wydano decyzję sprzeczną z konkluzjami wszystkich pięciu recenzji; - prawa materialnego - art. 227 ust. 1 pkt 2 ustawy o nauce, poprzez uznanie, że dorobek Kandydata nie jest wystarczający dla uznania wybitnych osiągnięć artystycznych, pomimo uznania jego dorobku przez wszystkich recenzentów za kwalifikujący się jako wybitne osiągnięcia artystyczne w dyscyplinie sztuk [...] i uzasadniające wniosek o nadanie tytułu profesora. W szerokim uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty skargi. Wskazywano, że Rada bezzasadnie zakwestionowała dorobek Kandydata jako niestanowiący podstaw do wystąpienia z wnioskiem o nadanie tytułu profesora. Zwracano uwagę, że osoby formujące recenzje miały najlepsze predyspozycje dla oceny faktycznych dokonań Kandydata, gdyż byli to instrumentaliści, czego nie można powiedzieć o członkach Zespołu a tym bardziej samego Prezydentem Rady - osobach, które podjęły decyzję w sprawie. Bezzasadnie zanegowano osiągnięcia Kandydata w ramach działalności koncertowej, skoro [...] nie jest instrumentem solistycznym. Zdeprecjonowano też szereg osiągnięć Kandydata w szczególności jego publikacji i opracowań. Bezzasadnie podkreślano zaprzestanie przez Kandydata działalności koncertowej, gdy dalsza gra na wykorzystywanym przezeń instrumencie ([...]) byłoby bardzo trudne w jego wieku. Z tego powodu rozwijał on aktywność w innych dziedzinach. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W trakcie rozprawy (k. 102) Kandydat podkreślał, że otrzymywał stypendia finansowane przez ministra właściwego do spraw sztuki nie zaś nauki. Ostatni koncert solistyczny wykonywał przed habilitacją. Koncerty kameralne wykonywał wyłącznie przed i niedługo po habilitacji. Obecnie prowadzi działalność naukowo-badawczą w zakresie teorii interpretacji muzyki, ma publikacje nutowe. Teoria muzyki zazębia się ze sztuką muzyczną. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W sprawie są bezsporne jej kluczowe okoliczności faktyczne, jak: przebieg głosowania w poszczególnych gremiach i treść konkluzje poszczególnych recenzji. Wskazane okoliczności i uwarunkowania opisał wyczerpująco organ, uzasadniając zaskarżoną decyzję. Wobec uprzedniego szerokiego referowania, powtarzanie sformułowanej przezeń argumentacji byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić dodatkowo, co następuje. Z woli prawodawcy kryteria nadania stopni i tytułów naukowych określono w sposób opisowy - z wykorzystanie przymiotników, mających charakter typowo oceny. Zarówno zresztą w obowiązującej obecnie ustawie o nauce jak i uchylonej ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.). Zadanie oceny wypełnienia przez osoby aspirujące dla uzyskania stopnia lub tytułu naukowego wskazanych ustawowo ogólnych kryteriów powierzono gremium samych naukowców. Kompetentne dla ustalenia wypełnienia określonego wymagania, wyrażonego przymiotnikiem oceniającym, są osoby o stosownym dorobku naukowym, potwierdzonym uzyskanymi już stopniami bądź tytułami naukowymi. Miarę dla oceny, czy są spełnione wymagania, określa więc samodzielnie grono naukowców. Nie oznacza to wprawdzie całkowitej dowolności - konieczne jest wpierw ustalenie, jaki jest stan faktyczny w kontekście przyjętych kryteriów - akceptowanych powszechnie, jako opisujące dorobek naukowy bądź dokonania w sztuce. Wyłącznie we wskazanych ramach odbywać się może sądowa kontrola legalność rozstrzygnięć w przedmiocie realizacji wniosków o nadania tytułu naukowego w kontekście spełniania bądź nie- przez kandydata wymagań ustawowych. W innym przypadku standard umiejętności lub dokonań, niezbędny dla uzyskania określonego stopnia bądź tytułu naukowego, ustalałyby w istocie osoby o wykształceniu prawniczym - zasiadający w składach orzeczniczych sędziowie. Prowadziłoby to do naruszenia konstytucyjnej zasady trójpodziału władzy - równowagi pomiędzy władzą sądowniczą i wykonawczą jaką stanowią tu powołane - z woli prawodawcy - stosowne gremia naukowe, którym przyznano kompetencję orzecznicze (tu: Rada). W kontekście powyższych uwarunkowań, odnosząc się do zarzutów skargi, trzeba stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Organ, uzasadniając swoje stanowisko skonstatował, że dorobek artystyczny Kandydata nie jest tego rodzaju, aby spełniał wymagania określone w art. 227 ust. 1 pkt 2 ustawy o nauce. W myśl tego przepisu, osoba ubiegająca się o tytuł musi posiadać "wybitne osiągnięcia artystyczne"; przy tym osiągnięciem tym może być "zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne" (tak ustęp 3 wskazanego artykułu). Z treści danej regulacji nie sposób wywodzić, aby zamiarem pracodawcy było nadawanie tytułu naukowego profesora każdej osobie, która ma nawet znaczne osiągniecia artystyczne, lecz jedynie określane jako "wybitne". Wypełnienie danych kryteriów ocenia z kolei zespół innych osób posiadających tytuły i stopnie naukowe (tu Prezydium Rady), wyłącznie posiłkując się opiniami specjalistów w danej dziedzinie (recenzjami) czy stanowiskiem Zespołu. Ostateczne uznanie spełnienia danych, opisowych kryteriów ustawowych, należy do członków Rady. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że głosowanie w przedmiocie uwzględnienia bądź nie- wniosku jest tajne. Uzasadnienie rozstrzygnięcia nie może więc odzwierciedlać poglądów prezentowanych przez poszczególnych członków Rady w danej kwestii (trafnie przywołano tu pogląd judykatury). Organ słusznie więc skupił się w uzasadnieniu na szczegółowym opisie okoliczności faktycznych sprawy, odnosząc się w do stanowisk recenzji oraz wskazaniu przesłanek sformułowania określonej oceny. W tak zakreślonych ramach prawnych, odnosząc się do realiów rozpoznawanej sprawy, wypada zauważyć, że zarzuty Kandydata koncentrują się na błędnej – jego zdaniem - ocenie Rady, jakoby jego osiągnięcia artystyczne (w dziedzinie sztuki) nie były wybitne. Powołuje się przy tym na konkluzje pięciu recenzentów, którzy - jak i on - są instrumentalistami. W tym kontekście należy wskazać, że - wbrew wywodom skargi - w uzasadnieniu oskarżonego aktu wskazano, dlaczego - zdaniem członków Rady – wymieniane we wniosku Kandydata jak i recenzjach jego osiągnięcia artystyczne, nie mogą być uznane jako wybitne. Przywołano tu konkretną argumentację (zreferowana uprzednio) wskazując m.in. takie okoliczności jak: koncertowanie kandydata generalnie w zespołach (wskazywano, że także kameralnych), gdzie kunszt wykonania utworu trudny jest do oceny w kontekście udziału poszczególnych muzyków, działalność koncertowa Kandydata ustała od kilku lat, zaś dokonania w innych dziedzinach nie mogą być klasyfikowane jako artystyczne lecz naukowe (tu powołano podobne stanowiska w recenzjach), bądź nie mają one wybitnego charakteru - mogą stanowić jedynie uzupełnienie dorobku. Ocena taka, prezentowana przez zdecydowaną większość członków Prezydium Rady (tak wynik głosowania) jak i wcześniej Zespołu, nie może być skutecznie podważona jedynie przez formułowanie argumentów polemicznych. W szczególności dla podważenia stanowiska Rady nie może być kluczowe, że w jej skład nie wchodzili instrumentaliści, zaś wnioski recenzji były inne. Rada nie jest bowiem związana ocenami recenzentów, nawet gdy uznaje recenzję za pełne i rzetelne. Sformułowane tam oceny dorobku są włącznie subiektywne i nie wiążą Rady. Jej członkowie nie muszą ich podzielać, o ile swoje stanowisko uzasadnią - jak w danym przypadku. Dla sformułowania krytycznego stanowiska, co do możliwości uznania określonego dorobku, jako przydatny do oceny, czy dany kandydat ma wybitne osiągniecia artystyczne, a szereg jego aktywności to działania naukowe, nie trzeba być instrumentalistą. Uwagi Rady nie dotyczyły wszak sposobów czy kunsztu wykonania przez Kandydata utworów. Poza oceną Sądu musi pozostawać natomiast kwestia, czy ocena członków Rady – mająca charakter w istocie subiektywny - jest słuszna. Także to, czy osiągnięcia Kandydata po zakończeniu działalności koncertowej należy klasyfikować w istocie jako działalność naukową czy też artystyczną, wymyka się ocenie w kontekście norm prawnych. Nie może mieć tu istotnego znaczenia - podnoszona w trakcie rozprawy – okoliczność, że szereg realizowanych przez Kandydata prac było finansowanych ze środków, jakimi dysponuje minister właściwy do spraw sztuki. Nie sposób bowiem wykluczyć, aby przeznaczał on środki publiczne także na działania służące rozwojowi sztuki, lecz mające charakter prac naukowych. Nie przesądza to, że finansowano działalność stricte artystyczną. Należy podkreślić, że orzekając w sprawie Rada nie wyrażała ogólnego stanowiska, czy osiągnięcia Kandydata należy oceniać jako wybitne in abstracto, lecz jedynie czy są takimi w zakresie działalności artystycznej. Nie można też uznać, aby Rada uczyniła Kandydatowi zarzut, co to zaprzestania przezeń działalności koncertowej, zwłaszcza, gdy ograniczenia w danym zakresie - co wywodzono w skardze - mają charakter obiektywny (wobec wielu Kandydata). Podkreślała jedynie, że - nie prowadząc dalej działalności koncertowej - Kandydat nie mógł mieć dalszych wybitnych osiągnięć artystycznych jako [...]. Nie jest przy tym w pełni spójne stanowisko Rady, gdzie opinie recenzentów określa wpierw jako nie budzące zastrzeżeń zaś w dalszej części uzasadnienia wytyka w nich drobne niedociągnięcia (np. błędna klasyfikacja publikacji Kandydata). Niekonsekwencja w danym zakresie nie ma jednak takiego charakteru, aby nie można było uznać sprawy za stosownie wnikliwie wyjaśnioną. Dane uchybienie przepisom postępowania, co do powinności właściwego uzasadnienia orzeczenia, nie stanowi więc wady, która mogłaby prowadzić do jego uchylenia. Wynika to - przy wnioskowaniu a contrario – z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259). Wobec powyższych uwarunkowań nie naruszono powołanych w skardze przepisów postępowania (np. w istocie kluczowe fakty nie są sporne – np. zaprzestanie działalności koncertowej przed kilku laty) ani też przepisu prawa materialnego, zakreślającego przesłanki uzyskania tytułu profesora w dziedzinie sztuki. Sąd nie spostrzegł także z urzędu wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Orzekając w sprawie Sąd miał na względzie, że Kandydat może mieć subiektywnie poczucie zawodu, czy wręcz niezadowolenia wobec sytuacji, w jakiej się znalazł – dał temu wyraz wnosząc skargę w jej uzasadnieniu oraz na rozprawie. Wobec wniosku, recenzenci ocenili jego dokonania, jako generalnie predysponujące do uzyskania tytułu profesora, zaś ostatecznie Rada uznała, że nie spełnia on wymagań ustawowych, aby wystąpić o nadanie mu tego tytułu. Z sytuację taką musi się jednak liczyć każdy, poddający się ocenie, w ramach procedury uzyskiwania tytułu naukowego wobec osiągnięć artystycznych, gdzie kryteria są w znacznym stopniu subiektywne. Budzi tylko zastrzeżenie Sądu zasadność i stosowność użycia w uzasadnieniu oskarżonego aktu stwierdzenie, jakoby "nadużyciem" było wskazywanie przez Kandydata we wniosku jego działań, którą subiektywnie traktował jako wybitne osiągnięcia artystyczne, gdy Rada jego oceny nie podzieliła. Forma wypowiedzi Rady, choć bardzo istotna z perspektywy adresata, do którego jest skierowana (tu Kandydat), nie ma jednak - co do meritum - znaczenia z perspektywy oceny legalności skarżonego aktu. Tym niemniej – przez wzgląd na reguły ogólne K.p.a. (w szczególności art. 8 § 1 i art. 11) - zasadne jest unikanie tego rodzaju wypowiedzi - nacechowanych emocjonalnie i krytycznych dla strony - w urzędowym akcie administracyjnym. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.