I OSK 902/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie NSA Anna Lech (spr.) Grażyna Radzicka Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. W.-S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1649/08 w sprawie ze skargi K. W.-S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia (...) czerwca 2008 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora i odmowy nadania tego stopnia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 164/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. W.- S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia (...) czerwca 2008 r., nr (...), w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia (...) lutego 2006 r. nr (...), z urzędu wznowiła postępowanie w przewodzie doktorskim, zakończone uchwałą Rady Wydziału Elektrotechniki i Automatyki Politechniki G. z dnia (...) listopada 2004 r. o nadaniu K. W. - S. stopnia naukowego doktora nauk technicznych w dyscyplinie automatyka i robotyka, wskazując, że pismem z dnia 10 lutego 2006 r. została poinformowana przez Dziekana Wydziału Elektrotechniki i Automatyki Politechniki G., że rozprawa doktorska K. W. - S., przedstawiona w przewodzie doktorskim na Wydziale Elektrotechniki i Automatyki, zakończonym nadaniem stopnia naukowego doktora, powstała z naruszeniem dobrych obyczajów w nauce. Do pisma załączone zostały materiały dokumentujące zarzut, że K. W.-S. w swej rozprawie doktorskiej umieściła fragmenty przepisane wprost z innej rozprawy doktorskiej autorstwa A. S., czego skutkiem jest potrzeba ponownego zbadania, czy K. W.-S., jako autorka rozprawy doktorskiej, spełniła odpowiednie wymagania, by uzyskać stopień naukowy doktora. W związku z tym, Rada Wydziału Elektrotechniki i Automatyki Politechniki G. uchwałą z dnia (...) listopada 2006 r. na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595), uchyliła uchwałę z dnia (...) listopada 2004 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk technicznych w dyscyplinie automatyka i robotyka K. W. - S. oraz odmówiła nadania stopnia naukowego doktora nauk technicznych w dyscyplinie automatyka i robotyka K. W. -S. Rada Wydziału w uzasadnieniu uchwały wskazała, że w dniu 6 czerwca 2006 r. powołała nowych recenzentów w celu przeprowadzenia oceny przyczyn, dla których wznowiono postępowanie i w związku z tym kwestii zasadności przyjęcia rozprawy i dopuszczenia jej do publicznej obrony. Obaj recenzenci uznali, że K. W. - S. dopuściła się naruszenia dobrych obyczajów w nauce, przy czym jeden z nich uznał, że zasadnicze rozdziały pracy K. W. - S. nie mają odpowiedników w rozprawie A. S. i wobec tego nie ma przesłanek do podważenia zasadności decyzji o przyjęciu rozprawy K. W. - S. i dopuszczeniu jej do publicznej obrony, zaś zdaniem drugiego recenzenta, skala naruszenia, a w szczególności przepisanie niemal dosłownie tezy pracy i sporej części wniosków, podważają zasadność decyzji o przyjęciu rozprawy i dopuszczeniu jej do publicznej obrony. Rada Wydziału, na posiedzeniu w dniu (...) listopada 2006r. stwierdziła, że K. W. - S. dopuściła się naruszenia dobrych obyczajów w nauce, a tym samym uznała, że wystąpiła przesłanka, dla której przedmiotowe postępowanie zostało wznowione. Rada Wydziału podzieliła opinię drugiego recenzenta, uchylając bezwzględną większością głosów uchwałę z dnia (...) listopada 2004 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk technicznych w dyscyplinie automatyka i robotyka K. W. - S. Konsekwencją takiego stanowiska Rady Wydziału w powyższej kwestii był wynik głosowania uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora. Uchwała nie uzyskała poparcia bezwzględnej większości głosów, a tym samym Rada Wydziału odmówiła nadania K. W. - S. stopnia naukowego doktora nauk technicznych w dyscyplinie automatyka i robotyka. Odwołanie od uchwały Rady Wydziału z dnia (...) listopada 2006 r. do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wniosła K. W. - S., stwierdzając, że nie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania oraz uznania, że podanie o wznowienie postępowania Dziekana Wydziału Elektrotechniki i Automatyki Politechniki G. z dnia 10 lutego 2006 r. zostało wniesione w terminie skoro fakty uzasadniające podanie były znane marzec - lipiec 2005 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia (...) czerwca 2008 r. nr (...), utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału Elektrotechniki i Automatyki Politechniki G. z dnia (...) listopada 2006 r., wskazując, że Sekcja Nauk Technicznych, zapoznała się szczegółowo z dokumentacją sprawy, w tym z dokumentami i opiniami recenzentów, powołanych zarówno przez Radę Wydziału, jak i w Centralnej Komisji. Wynika z nich jednoznacznie, że część rozprawy doktorskiej K. W. - S. zawiera teksty zaczerpnięte z rozprawy doktorskiej innego autora, w związku z czym rozprawy tej nie można uznać jako całkowicie samodzielnego opracowania naukowego. Organ odwoławczy zauważył, że z recenzji wynika również, że istnieje pewna odmienność rozwiązywanych zagadnień w obu porównywanych rozprawach oraz to, iż rozprawa doktorska skarżącej zawiera, oprócz tekstów cudzych, również wyniki badań, które służą rozwiązaniu problemu przedstawionego w tytule pracy, nie znaczy to jednak, zdaniem organu, że można uznać, iż K. W. - S. przedstawiła samodzielną rozprawę doktorską, do czego była zobowiązana ubiegając się o stopień naukowy doktora. Organ podkreślił, iż niedopuszczalne jest wykorzystanie w pracy naukowej, służącej do uzyskania własnego awansu naukowego, cudzego opracowania naukowego i to niezależnie od skali takiego wykorzystania. Zdaniem organu jest to okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania, zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Podkreślił, że jest to rażące naruszenie dobrych obyczajów w nauce, podważające zaufanie do wyników pracy naukowej, przedstawionej przez K. W. - S. Na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia (...) czerwca 2008 r. K. W. - S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując, że nie zostało przeprowadzone postępowanie w zakresie spełnienia przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania, to jest odnośnie terminu do wniesienia podania oraz zaistnienia nowych okoliczności nieznanych wcześniej organowi, a nadto nie zbadano, czy działanie Centralnej Komisji w zakresie wznowienia postępowania miało charakter działania z urzędu czy też działania na skutek podania. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 164/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę K. W. - S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia (...) czerwca 2008 r., zaznaczył, że istota postępowania w sprawach dotyczących odwołania od uchwały wydanej w wyniku wznowionego postępowania i odmawiającej nadania stopnia doktora polega na ocenie przez Centralną Komisję, czy spełniona została przesłanka wznowienia postępowania oraz, czy rozprawa doktorska spełnia kryteria określone w art. 13 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., to jest, czy stanowi oryginalne rozwiązanie problemu naukowego lub artystycznego oraz wykazuje ogólną wiedzę teoretyczną kandydata w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej, a także umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej. Sąd podkreślił przy tym, że Centralna Komisja ma w tym postępowaniu kompetencje ograniczone do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w zakresie stopni naukowych. Sąd pierwszej instancji zaznaczył również, że należy mieć na uwadze, iż Sąd jest upoważniony jedynie do oceny prawidłowości postępowania prowadzonego przez Centralną Komisję, zachowania w tym postępowaniu obowiązujących reguł proceduralnych, nie może natomiast dokonywać merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji. Sąd zwrócił uwagę, że decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. W związku z tym, zdaniem Sądu, nieprzedstawienie szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu negatywny wynik, który jest trudny do zaakceptowania przez osobę ubiegającą się o nadanie stopnia naukowego, nie jest automatycznie rozstrzygnięciem niesprawiedliwym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że art. 29 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. ustanawia dodatkową przesłankę wznowienia postępowania mającą na celu stworzenie skutecznego systemu weryfikacji prawidłowości nadawania stopni i tytułów naukowych. Ma on niejako na celu możliwość ewentualnej weryfikacji nadanych stopni, w tym przypadku doktora, aby nie otrzymały go osoby, których rozprawa doktorska nie stanowi oryginalnego rozwiązania problemu naukowego lub artystycznego oraz nie wykazują ogólnej wiedzy teoretycznej w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej, a także umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożyła K. W. - S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c i § 2, art. 105 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz art.10 §1, art. 67 § 1, art. 77, art. 79, art. 81, art. 83, art. 84, art. 86, art. 89 § 2, art. 136 i art. 140 k.p.a., a nadto art. 107 ust 1 i 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie - na skutek niedostrzeżenia licznych uchybień proceduralnych wskazanych w skardze administracyjnej na decyzję, które uniemożliwiły skarżącej czynny i skuteczny udział w postępowaniu, a organom obu instancji i Sądowi - zgromadzenie w sposób rzetelny pełnego materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych; 2) art. 141 § 4 w związku z art. 106 § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 233 § 1 k.p.c., poprzez sporządzenie przez Sąd uzasadnienia, które uniemożliwia poddanie wyroku rzeczowej krytyce strony oraz przede wszystkim prawidłowej kontroli instancyjnej - albowiem: a) nie zawiera ono w swojej treści: - wskazania jakież to normy prawa procesowego wykluczają (poza bliżej nieokreśloną specyfiką postępowania) w niniejszej sprawie odpowiednie stosowanie przepisów i zasad kpa (oraz Konstytucji RP) i czynią zarzuty skargi administracyjnej niezasadnymi, - uzasadnienia stwierdzenia sądu, iż postępowanie przed Centralna Komisją (oraz Radą Wydziału również) musi mieć w całości charakter niejawny, wykluczający jednocześnie udział skarżącej i jej pełnomocnika w jego przebiegu, - odniesienia się do podniesionych w skardze administracyjnej licznych zarzutów procesowych oraz pominięcie przy kontroli dokonywania ustaleń faktycznych i dowodów -wszelkich okoliczności wskazujących na wątpliwości dotyczące posiadania praw autorskich (komu je przysługują), faktu wspólnego dorobku naukowego skarżącej i jej męża, faktu, że w pracy doktorskiej skarżąca ponad sto razy wskazała źródło "cytatów" z pracy męża oraz wspólnych opracowań, a nadto tego, iż zarówno w trakcie obrony i pisania obu prac doktorskich brali udział ci sami promotorzy, recenzenci oraz członkowie komisji - jak również, że obie prace (stopnie) zostały zatwierdzone przez Centralną Komisję, - wskazania w uzasadnieniu wyroku, które z ustaleń faktycznych Sąd przyjmuje jako własne, a których nie, a przede wszystkim dlaczego pomija wskazane powyżej, b) zawiera pozbawione całkowicie lub niemal całkowicie argumentacji prawnej wnioski w kwestii "specyfiki postępowania przed Centralną Komisją" oraz tego jakie to normy prawa procesowego przed Centralną Komisją uniemożliwiają stosowanie podstawowych zasad kodeksu postępowania administracyjnego - gwarantujących równość, jawność i możliwość aktywnego udziału strony w postępowaniu, a nadto przyczyn uniemożliwiających stworzenie wyczerpującego uzasadnienia z uwagi na tajność głosowania. Wskazuje to zdaniem skarżącej na wybiórcze i nierzetelne przeprowadzenie analizy zebranych w sprawie dowodów, to znaczy sprzecznie z zasadami doświadczenia życiowego, logicznego rozumowania, a nadto wbrew obowiązkowi wszechstronnego rozpoznania sprawy (w tym. art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit c i § 2, art. 106 § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 151 k.p.a., art. 149 ust. 2, art. 148 ust. 1 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, poprzez całkowite pominięcie (przy kontroli legalności postępowania) norm o dopuszczalności, trybie i terminach do wznowienia postępowania, 4) art. 31 ust. 3 i art.32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez wadliwą interpretację art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i w konsekwencji niezastosowanie norm kodeksu postępowania administracyjnego, wskazanych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, jako gwarancji dla rzetelnego i bezstronnego procesowania sprawy skarżącej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozbudowano wskazane wyżej zarzuty oraz podniesiono, że fakt tajnego głosowania przez organ kolegialny nad rozstrzygnięciem, sam w sobie nie jest przeszkodą w sporządzeniu rzetelnego i wyczerpującego uzasadnienia. Zarzucono, że w niniejszej sprawie nie przesłuchano na przykład A. S. na okoliczność naruszenia jego praw autorskich oraz rozgraniczenia ich ze skarżącą, nie przesłuchano promotora, uczestników przewodu doktorskiego, co niewątpliwie wykazuje szczątkowość zebranego materiału dowodowego zarówno odnośnie przesłanek wznowienia jak i oceny merytorycznej pracy. Wskazano, że w ramach postępowań przed organami doszło do sytuacji, w trakcie których skarżąca była pozbawiona lub co najmniej ograniczona w możliwości obrony swoich praw, albowiem nie zostały zachowane żadne standardy gwarantujące równość i rzetelność postępowania. Odstępstwo takie uczyniono, zdaniem skarżącej, na rzecz rzekomej i dominującej zasady niejawności postępowania przed Centralną Komisją. Skarżąca podniosła, że o treści zbieranych dowodów dowiadywała się każdorazowo dopiero z uzasadnienia decyzji. Przed Centralną Komisją skarżąca posiadała pełnomocnika, któremu również nie udzielano żadnych informacji, ani nie umożliwiono przed rozstrzygnięciem sprawy jakiegokolwiek udziału, w tym do ustosunkowania się do dowodów, zadawania pytań względnie do samego inicjowania postępowania dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej mają bardzo rozbudowany charakter, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny postanowił do niektórych z nich ustosunkować się łącznie, zachowując przy tym jednocześnie chronologię wydarzeń zaistniałych w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie przypomnieć, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją jej organy nie naruszyły norm postępowania wynikających z przepisów ustawy i statutu Centralnej Komisji, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Także charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją do spraw Stopni i Tytułów nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadawania stopni i tytułów naukowych. Komisja poza oceną legalności zaskarżonej uchwały rady wydziału, przeprowadza własne postępowanie co wynika wprost z art. 35 ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym. Wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 29 ust. 1 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Przy czym "odpowiedniość" stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza stosowanie jednych przepisów wprost, bez żadnych modyfikacji lub zmian, a niektórych z nich z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy. Inaczej mówiąc, postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w powołanej ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Zauważyć należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznej, to jest w trybie wznowienia postępowania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w przeciwieństwie do trybu zwykłego, wyraźnie regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Wznowienie postępowania następuje tylko i wyłącznie w drodze postanowienia, o czym stanowi art. 149 § 1 k.p.a. Natomiast w myśl art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek, z tym że wznowienie postępowania z urzędu przez organ jest jego prawem. Przedmiotem takiego postępowania jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości, wydanej w postępowaniu zwykłym, decyzji. Jest to więc postępowanie zależne od postępowania zwykłego, chociaż toczy się w nowej sprawie. Postępowanie o wznowienie postępowania jest zatem samodzielnym postępowaniem administracyjnym, stwarzającym prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą. Podkreślić przy tym należy, że granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest zawsze wyznaczona zakresem rozstrzygniętej decyzją ostateczną sprawy administracyjnej. Wynika z tego, że wznowienie postępowania z powodu wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wiąże się z ujawnieniem nowych dowodów i musi być poprzedzone oceną przydatności dowodu. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek dla dopuszczalności wznowienia postępowania: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, przy czym te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. W niniejszej sprawie, jak wynika z jej akt administracyjnych, wznowienie postępowania nastąpiło na dwóch podstawach, to jest na podstawie art. 147 i 149 § 1 k.p.a. oraz art. 29 ust. 2 i 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Natomiast nowym dowodem przesądzającym o wznowieniu postępowania administracyjnego, była informacja powzięta przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów, że rozprawa doktorska skarżącej powstała z naruszeniem dobrych obyczajów w nauce, która to okoliczność nie była znana tejże Komisji w dniu nadania stopnia naukowego doktora K. W. - S. Jak natomiast stanowi art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce. W związku z tym, jak już wskazano wyżej, do tego postępowania będą miały "odpowiednie" zastosowanie przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej, a takim jest Centralna Komisja, ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. W niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż decyzja Centralnej Komisji z dnia (...) czerwca 2008 r. utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału Elektrotechniki i Automatyki Politechniki G. z dnia (...) listopada 2006 r. uchylającą swoją uchwałę z dnia (...) listopada 2004 r. o nadaniu skarżącej stopnia naukowego doktora, zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., przy czym ocena uzasadnienia decyzji musi uwzględniać odpowiednie stosowanie tego przepisu z uwagi na fakt, iż podejmowana jest ona w wyniku tajnego głosowania. Wskazać przy tym należy, że przepisy powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie przewidują udziału strony w pracach Komisji, o których mowa powyżej. Nie pokrywają się bowiem z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, tak, jakby tego chciała skarżąca. Nie jest zatem zasadny zarzut skargi kasacyjnej o uniemożliwieniu skarżącej czynnego i skutecznego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwieniu przedstawienia dowodów w sprawie. W związku z tym za nietrafny uznać należy zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r., gdyż nie można ściśle stosować wymagań określonych w ust. 107 § 3 k.p.a. do decyzji administracyjnej podejmowanej przez organ kolegialny w głosowaniu tajnym, którego członkowie wzajemnie nie wiedzą jak głosowali pozostali. Postępowanie przed Centralną Komisją do spraw Stopni i Tytułów cechuje bowiem specyfika, o czym wspomniano już powyżej. Stwierdzić zatem należy, iż w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miał podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji w kontekście odpowiedniego stosowania przez Centralną Komisję do spraw Stopni i Tytułów przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 3 k.p.a. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że postępowanie przed Centralną Komisją w sprawie uchylenia uchwały Rady Wydziału Elektrotechniki i Automatyki Politechniki G. z dnia (...) listopada 2004 r. o nadaniu skarżącej stopnia naukowego doktora, przebiegało zgodnie z obowiązującymi w tym postępowaniu regułami. Podstawą uchylenia uchwały były negatywne opinie recenzentów, którzy, w ocenie sądu, zostali prawidłowo powołani przez Centralną Komisję. Brak więc jest podstaw do uznania za zasadne zarzutów skarżącej, że doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazać należy, iż brzmienie tego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Można zatem zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd pierwszej instancji normy prawnej. Uznać należy, że zaskarżona decyzja, zarówno w swej osnowie, jak i uzasadnieniu, była sformułowana w sposób jasny, strona nie musiała domyślać się jej treści, organ wyjaśnił kryteria, którymi się kierował wydając przedmiotową decyzję. Materiał dowodowy w sprawie został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony, a następnie, trafnie oceniony przez Sąd pierwszej instancji. Subiektywne zaś odczucie skarżącej, że zapadłe rozstrzygniecie nie jest zgodne z przepisami prawa, nie jest podstawą do skutecznego wzruszenia zaskarżonego wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadmienić w tym miejscu wypada, że istotą sądowej kontroli administracyjnej sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych do sądu aktów według stanu faktycznego i prawnego z dnia ich podjęcia, przy czym chodzi w istocie rzeczy o ocenę podłoża faktycznego sprawy wynikającego z materiału procesowego zgromadzonego w obu instancjach. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dokonuje się zatem ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, jak stanowi art. 106 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów jest możliwe, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, a dopuszczenie takiego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Podkreślić przy tym należy, że wskazany przepis nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Dlatego też uznać należy, że zarzut naruszenia art. 106 § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest nieusprawiedliwiony. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest trafny, bowiem obszerne motywy zaskarżonego wyroku odpowiadają wymogom określonym w tym przepisie, w związku z czym nie można podzielić poglądu skarżącej, że przepis ten został naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.