II SAB/Wa 1001/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w W. na bezczynność Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położonych [...] w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z 18 lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych [...] w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie; 3. zasądza od Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych [...] w W. na rzecz Stowarzyszenia [...] w W. kwotę 104,20 (sto cztery złote i dwadzieścia groszy) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stowarzyszenie [...] pismem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], zwróciło się do Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych [...] Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej poprzez podanie na wskazany adres poczty elektronicznej informacji o terminach i miejscach posiedzeń Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych w bieżącym roku kalendarzowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2015 r., skarżące Stowarzyszenia [...] zarzuciło Okręgowemu Sądowi Pielęgniarek i Położnych [...] Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych bezczynność z uwagi na nieudostępnienie informacji publicznej zawartej we wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. i wniosło o zobowiązanie skarżonego do rozpoznania wniosku i udostępnienie żądanej informacji w terminie 14 dni oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem: a) opłaty sądowej (100 zł), b) wynagrodzenia pełnomocnika (240 zł), c) opłaty skarbowej (17 zł), d) opłaty pocztowej (4,20 zł). W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podało, że w myśl art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie, zaś nie budzi wątpliwości, iż żądana informacja dotyczy informacji publicznej. W ocenie skarżącego okoliczność, że wymóg ten spełniają informacje, których dotyczy niniejsza skarga, nie budzi wątpliwości. Ponadto Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych [...] Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej i posiada zdolność sądową. Pismem z dnia [...] września 2015 r. Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych [...] Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych, powołując się na przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) odpowiedział stowarzyszeniu, że wszystkie posiedzenia Okręgowego Sądu [...] Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w bieżącym roku kalendarzowym odbywały się w siedzibie [...] Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych przy ul. [...] w [...], w pokoju sądu w poniższych terminach: [...] stycznia 2015 r., [...] lutego 2015 r., [...] marca 2015 r., [...] maja 2015 r., [...] czerwca 2015 r. i [...] września 2015 r., a kolejne posiedzenia odbędą się w dniach: [...] października 2015 r., [...] listopada 2015 r. i [...] grudnia 2015 r. Ponadto Okręgowy Sąd [...] Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych obraduje w dodatkowych terminach związanych z bieżącą działalnością sądu, tj. z rozprawami sądowymi w dniach [...] lutego 2015 r., [...] maja 2015 r. i [...] czerwca 2015 r. oraz w przesłuchiwaniami w ramach pomocy prawnej w dniu [...] lutego 2015 r. i analizą akt w poniedziałki od godz. 15-ej. W dalszej części wyjaśniono powód pozostawania w bezczynności. Z kolei w odpowiedzi na skargę Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych [...] Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych wniósł o umorzenie postępowanie w zakresie zobowiązania do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. oraz stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości. Ponadto wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że skarga na bezczynność została w całości uwzględniona pismem z dnia [...] września 2015 r., a nierozpoznanie wniosku było spowodowane problemami w obiegu korespondencji z uwagi na omyłkowe potraktowanie wniosku Stowarzyszenia "[...]" z dnia [...] lutego 2015 r. o udzielenie informacji o terminach i miejscach posiedzeń Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych w bieżącym roku kalendarzowym, jako wniosku tożsamego treścią (powtórzonego) z wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r. o udzielenie informacji w sprawie orzeczeń wydanych przez Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych w [...] w roku 2014 r., jako że wnioski te zostały opatrzone tą samą datą i przesłane do Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych w [...] w tym samym dniu. Stąd też omyłkowo potraktowano je jako pisma o tożsamej treści, zaś wobec faktu udostępnienia informacji, postępowania staje się bezprzedmiotowe. Z kolei wniosek o nieobciążanie kosztami postępowania uzasadniono okolicznością, że członkowie Sądu pełnią swe funkcje przez okres kadencji i społecznie, oraz że sąd nie jest samodzielną jednostką organizacyjną, bowiem jego obsługę administracyjno – biurową zapewnia Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie, stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2). Wobec treści art. 4 ust. 1 ustawy nie budzi zatem wątpliwości fakt, że Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych [...]Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Tym bardziej, że stosownie do art. 55 ust 1 i 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej powołane są w pierwszej instancji – okręgowe sądy, a w drugiej instancji – Naczelny Sąd. Zgodnie z treścią art. 30 pkt 4 tej ustawy okręgowy zjazd jako najwyższy organ ( art. 27 ustawy ) okręgowej izby pielęgniarek i położnych wybiera m.in. przewodniczącego okręgowego sądu i jego pozostałych członków, zaś sam okręgowy sąd wybiera zastępców przewodniczącego tego sądu ( art. 34 ). W myśl przepisów art. 7 ustawy pkt 4 tejże ustawy, sąd okręgowy jest kadencyjnym ( art. 8 ust. 1 ) organem okręgowej izby, przy czym jego zadania określone są w art. 34 ustawy. Z powyższego wynika, że sądownictwo dyscyplinarne samorządu pielęgniarek i położnych zostało organizacyjnie wyodrębnione w ramach okręgowej izby pielęgniarek i położnych. Analiza przepisów rozdziału 5 – Organy okręgowej izby i rozdziału 6 – Odpowiedzialność zawodowa wskazuje, iż okręgowy sąd ( dyscyplinarny sąd I instancji ), realizując powierzone mu zadania publiczne związane z rozpatrywaniem spraw z zakresu odpowiedzialności zawodowej wniesionych przez okręgowego rzecznika, funkcjonuje jako podmiot niezależny od okręgowej rady i innych organów okręgowej izby pielęgniarek i położnych. Uregulowane w rozdziale 6 ustawy postępowanie dyscyplinarne wobec tych grup zawodowych określa zasady odpowiedzialności zawodowej za naruszenie zasad etyki zawodowej lub przepisów dotyczących wykonywania zawodu tj. za przewinienia zawodowe ( art. 36 ustawy). Zatem postępowanie związane z wymierzeniem odpowiedzialności za te uchybienia, ustawa pozostawiła samorządowemu sądownictwu dyscyplinarnemu. Wyposażenie okręgowego sądu w kompetencje władcze poprzez decydowanie o możliwości wykonywania zawodu pielęgniarki i położnej, ustalenie przez ustawodawcę sposobu powoływania i odwoływania kadencyjnych członków tego sądu, wybierania jego przewodniczącego i członków pozwala stwierdzić, że sąd ten wykonuje również zadania publiczne w rozumieniu cytowanego już wyżej przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji więc przyjąć należy, że okręgowy sąd (reprezentowany w stosunkach zewnętrznych przez przewodniczącego ), z mocy art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest stosownie do art. 32 w zw. z art. 25 § 3 i art. 26 § 1 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi organem mającym zdolność sądową i procesową, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Wskazać dalej należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl – co już wyżej wykazano – art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zatem wobec treści wniosku skarżącego Stowarzyszenia [...] z dnia [...] lutego 2015 r., spełniona została przesłanka przedmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do powyższego wniosku. Natomiast skoro Okręgowy Sąd Pielęgniarek i Położnych [...] Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych pismem z dnia [...] września 2015 r. w trybie art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznał wniosek skarżącego stowarzyszenia i udostępnił żądaną informację, to należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, bowiem w dacie orzekania nie było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o informację publiczną, gdyż został on już rozpoznany (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSA i WSA 2009/4/63). Jednocześnie z drugiej strony Sąd nie dopatrzył się w bezczynności Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych [...] Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych rażącego naruszenia prawa, bowiem długotrwałość procedowania organu – jak wynika z jego wyjaśnień – ma swoje źródło w niedopatrzeniu, zatem postępowanie owo nie może zostać uznane za kwalifikowane i w konsekwencji, nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia skarżącego stowarzyszenia, czy też celowego przedłużania postępowania. Z tego też samego powodu, nie wymierzono wobec organu grzywny z urzędu. Stwierdzić ponadto należy, że w rozpoznawanej sprawie nie przysługuje zwrot kosztów obejmujący wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika oraz opłatę od pełnomocnictwa, ponieważ skarżące stowarzyszenie reprezentowane jest przez jego prezesa, który jednocześnie jest radcą prawnym oraz zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego, uprawniony jest do jednoosobowego reprezentowania Stowarzyszenia. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt I OZ 90/16, i co Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela, "Jak wynika z odpisu z KRS (...) prezes Stowarzyszenia może reprezentować je jednoosobowo. Do takich czynności należy niewątpliwie reprezentowanie Stowarzyszenia w postępowaniu sądowym, w tym sporządzanie pism i wnoszenie ich w toku postępowania sądowego. Oznacza to, że prezes Stowarzyszenia występuje w postępowaniu sądowym jako osoba uprawniona do działania w imieniu Stowarzyszenia, a nie jako pełnomocnik Stowarzyszenia na podstawie pełnomocnictwa procesowego udzielonego przez członka zarządu Stowarzyszenia. Nie zmienia tego stanu rzeczy okoliczność, iż prezes Stowarzyszenia ma uprawnienia radcy prawnego i jest wpisany na listę radców prawnych. Może to oznaczać tylko tyle, że prezes Stowarzyszenia, będący radcą prawnym może reprezentować Stowarzyszenie przed sądem w tym sporządzać pisma procesowe w tym kwalifikowane np. skargę kasacyjną (art. 175 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Ponadto w przypadku określonym w art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który dotyczy orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami, stronie należy się zwrot poniesionych przez stronę kosztów postępowania. Oznacza to, ze żądanie zwrotu kosztów postępowania może być uwzględnione tylko wówczas, jeżeli strona wykaże, że poniosła określone koszty postępowania. W niniejszej sprawie w żaden sposób, nie zostało wykazane, że Stowarzyszenie poniosło koszty postępowania związane z udziałem P. P. w postępowaniu sądowoadministracyjnym. To, że skargę podpisał P. P. będący Prezesem Stowarzyszenia, jako radca prawny i dołączył pełnomocnictwo udzielone przez członka zarządu, nie stanowi podstawy do przyjęcia, iż skarżące Stowarzyszenie było reprezentowane przez radcę prawnego i poniosło wynagrodzenie radcy prawnego (art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)". Stąd też Sąd uznał, że zasądzona od Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych [...] Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych kwota 104,20 zł, nie stanowi kwoty niemożliwej do uiszczenia. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 § 1a w zw. z art. 161 § 1 pkt 3) i w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 i art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.