II SAB/Wa 1046/15

Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 481/12. postanawia: odrzucić skargę. Prawomocnym postanowieniem z 19 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 481/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku z 22 października 2012 r. dotyczącego poddania kontroli w trybie art. 161 K.p.a. "czynności procesowo-orzeczniczych sprawy równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego". Pismem z 27 października 2015 r. K. J. złożył, na podstawie art. 237 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym prawomocnym postanowieniem. Skarżący odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 290/10 wskazując, że w orzeczeniu tym Sąd dokonał odmiennej wykładni przepisów i stwierdził, że Komendant Główny Policji jest wyłącznie organem centralnym w administracji w sprawach bezpieczeństwa i porządku publicznego, a jeśli sprawa nie dotyczy bezpieczeństwa i porządku publicznego, lecz praw, uprawnień strony - funkcjonariusza w stanie spoczynku do lokalu mieszkalnego i praw pochodnych, w tym konstytutywnego prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, to organem właściwym jest Minister Spraw Wewnętrznych. Skarżący stwierdził, że z wykładni prawa dokonanej przez sądy administracyjne wynika, iż czynność przekazania jego wniosku nastąpiła bez podstawy prawnej i nie może być uznana za skutkującą zwolnieniem Ministra Spraw Wewnętrznych od obowiązku właściwego rozpoznania i załatwienia jego podania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że żądanie wznowienia postępowania jest nieuzasadnione, gdyż skarżący nie wykazał przewidzianych prawem podstaw do wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 270 P.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 279 P.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Stosownie zaś do treści art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Termin na wniesienie skargi został wskazany w art. 277 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W przedmiotowej sprawie skarżący o okoliczności stanowiącej jego zdaniem podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się "pod koniec sierpnia 2015 r.". Natomiast skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 481/12 wniósł 28 października 2015 r. Powyższe pozwala na uznanie, że przedmiotowa skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. W ocenie Sądu, mimo że przedmiotowa skarga o wznowienie została wniesiona z zachowaniem tego terminu, to jednak podlega odrzuceniu z tego powodu, że w istocie nie została oparta o żadną ze wskazanych wyżej przesłanek wznowieniowych. Instytucja wznowienia postępowania jest instytucją wyjątkową w tym znaczeniu, że przysługuje od ściśle określonych orzeczeń i może być oparta na wąsko określonych podstawach. K. J. jako podstawę wznowienia postępowania podał art. 273 § 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Okoliczności przywołane w skardze nie mają charakteru ustawowych podstaw wznowienia, o których mowa w powyższym przepisie. Podnoszony przez skarżącego fakt istnienia orzeczenia sądu administracyjnego, w którym dokonano odmiennej interpretacji przepisów, dotyczących właściwości organu administracji, wskazany jako podstawa wznowieniowa, nie stanowi tego rodzaju przesłanki. Interpretacja przepisów nie jest bowiem okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a. Nawet interpretacja zawarta w uchwale Sądu Najwyższego nie uzasadnia wznowienia postępowania sądowego na podstawie ww. przepisu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 689/05, dostępne pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.