II SAB/Wa 110/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Olga Żurawska - Matusiak, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w K. w przedmiocie odmowy udostepnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z [...] stycznia 2012 r. 1. zobowiązuje Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w K. do rozpatrzenia wniosku skarżącego A. S. z dnia [...] stycznia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie zmiany położenia urządzeń stanowiących część linii przesyłowych, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie; 3. stwierdza, że bezczynność Spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w K. na rzecz skarżącego A. S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. A.S., reprezentowany przez radcę prawnego, zwrócił się do Polskich Sieci Elektroenergetycznych [...] S.A. z siedzibą w K. m. in., na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.),o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych, usytuowanych na działce o numerze ewidencyjnym [...] , położonej w B., dla której Sąd Rejonowy w N. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...], działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w B., dla której Sąd Rejonowy w N. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...], a także działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w B., dla której Sąd Rejonowy w N. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]. Wystąpił również o wyjaśnienie, czy w okresie od dnia budowy urządzeń do dnia [...] stycznia 2012 r. zmieniano położenie urządzeń stanowiących część linii przesyłowych, usytuowanych na działkach nr [...], [...] i [...] lub działkach sąsiednich, a jeżeli tak, to kiedy. W odpowiedzi na powyższe Spółka w piśmie z dnia 14 lutego 2012 r. odniosła się jedynie do części ww. pisma zawierającego także wezwanie do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z opisanych powyżej nieruchomości. Spółka stwierdziła m.in., że ustalenie zasadności roszczenia związane jest z koniecznością dokonania analizy zebranej dokumentacji formalno – prawnej oraz wypracowaniem stanowiska. W piśmie z dnia 29 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że od momentu otrzymania odpowiedzi od Spółki upłynął wystarczający czas do zgromadzenia i analizy dokumentacji. W związku z tym pełnomocnik podtrzymał zgłoszone żądania. Także i w dalszych, dwóch kolejnych pismach (z dnia 24 lipca 2012 r. i 27 marca 2013 r.) Spółka odniosła do zgłoszonych przez skarżącego roszczeń, przy czym w piśmie z dnia 27 marca 2013 r. poinformowała pełnomocnika skarżącego, że roszczenie zostanie przekazane wraz z załącznikami do właściwej spółki obszarowej. W piśmie z dnia 25 lipca 2013 r. Polskie Sieci Elektroenergetyczne – [...] S.A. z siedzibą w B. poinformowały pełnomocnika skarżącego, że wniosek o udostępnienie kserokopii i innych dokumentów nie określa, do jakich konkretnie decyzji (innych dokumentów) skarżący oczekuje dostępu. Z tego powodu ww. Spółka zwróciła się do pełnomocnika o doprecyzowanie wniosku i konkretne wskazanie tych dokumentów, tak aby możliwym było ich zidentyfikowanie i właściwe rozpoznanie wniosku. Z kolei w piśmie z dnia 10 lutego 2014 r. Spółka Polskie Sieci Elektroenergetyczne S. A. z siedzibą w K., w trybie powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, przesłała stronie kserokopie następujących dokumentów: zaświadczenia lokalizacji szczegółowej z dnia nr [...], Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w O. z dnia [...] września 1960 r. (znak: [...]) oraz pisma Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] sierpnia 1963 r. w sprawie akceptacji przebiegu linii (znak: [...]). Spółka wyjaśniła, że są to jedyne dokumenty, które mogą zostać udostępnione niezwłocznie w formie kserokopii. Jednocześnie, powołując się na art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Spółka poinformowała o braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r. o udostępnienie innych (niż wymienione powyżej) dokumentów stanowiących podstawę do lokalizacji i budowy oraz ewentualnej modernizacji linii energetycznej 220 kV O. I – W., z uwagi na brak sprecyzowania we wniosku, jakich konkretnie dokumentów domaga się skarżący, a także niesprecyzowanie wniosku w tym zakresie przez stronę mimo wezwania z dnia 25 lipca 2013 r. W dalszej części pisma Spółka stwierdziła, że na chwilę sporządzenia pisma nie jest w posiadaniu innych decyzji dotyczących budowy i modernizacji opisanej linii elektroenergetycznej w zakresie wskazanym w pierwszej części pisma (dotyczącej udostępnionych dokumentów), co uniemożliwia ich niezwłoczne udostępnienie, a poinformowanie o tej okoliczności wnioskodawcy zwalnia ją od wydawania stosownej decyzji administracyjnej. W skardze z dnia 16 stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. S. zarzucił Polskim Sieciom Elektroenergetycznym S.A. z siedzibą w K. bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] stycznia 2012 r., w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej, zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy. W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie bezczynności powyższej Spółki oraz zobowiązanie do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi wskazał m.in. na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zadanie publiczne cechuje zaś powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Podkreślił, że dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, są wyrazem urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, a zatem są "zadaniami publicznymi". Zdaniem wnoszącego skargę, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Zaznaczyli, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w K. wniosła o oddalenie skargi. Spółka stwierdziła, że skarżący żądali informacji w indywidualnej sprawie, o czym przesądza okoliczność, iż żądanie udostępnienia dokumentów, nie jest sformułowane od strony zbiorczego interesu, ale od strony indywidualnego interesu właściciela nieruchomości, który domaga się wydania kserokopii dokumentów jedynie przy okazji wystąpienia z roszczeniem cywilnym w związku z naruszeniem jego prawa własności. Ponadto, w ocenie Spółki, wniosek o dostęp do informacji publicznej nie został sformułowany w sposób należyty – we wniosku nie podano, jakie konkretnie dokumenty są objęte jego treścią. Wniosek nie zakreślał również ram czasowych żądanych dokumentów. Z powyższych okoliczności Spółka wywiodła, że skoro żądana informacja wymaga poddania analizie dokumentów z okresu 49 lat, licząc od roku powstania linii (1965 r.), to żądana informacja jest informacją przetworzoną. W tej zaś sytuacji konieczne było sprecyzowanie wniosku, o co Spółka zresztą wystąpiła do skarżącego w wezwaniu, które to wezwanie pozostało bez odpowiedzi. W końcowej części odpowiedzi na skargę Spółka podkreśliła również, że w pismach informacyjnych z dnia 27 maja 2013 r. i z dnia 25 lipca 2013 r. oraz w piśmie z dnia 10 lutego 2014 r. wyjaśniła, że nie jest uprawniona do wydawania odpisów decyzji administracyjnych, w zakresie w jakim skarżący został wezwany do sprecyzowania wniosku oraz w zakresie w jakim został rozpoznany wniosek. W konsekwencji tego rodzaju wyjaśnienia przesądzają o tym, że Spółka nie była ostatecznie bezczynna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.); zwanej dalej u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Wspomniany przepis art. 6 ust. 1 w pkt 4 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Z tego względu, należało uznać, że żądana przez skarżących informacja w postaci decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na nieruchomościach, których są właścicielami, jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wbrew stanowisku Spółki, przymiotu tego nie pozbawia żądanej informacji okoliczność, że skarżący wystąpili z roszczeniami cywilnymi wobec Spółki w związku z bezumownym korzystaniem przez nią z przedmiotowych nieruchomości, a zatem w indywidualnej sprawie, a nie w interesie publicznym. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 u.d.i.p.). Podkreślić należy, że to wnioskodawcy decydują o tym, od którego z ewentualnych dysponentów informacji publicznej chciałby ją uzyskać. Jedynie istnienie innej regulacji, której przepisy pozwalałyby na uzyskanie objętych wnioskiem decyzji administracyjnych, wyłączyłoby tryb wynikający z u.d.i.p., a sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Samo bowiem formułowanie indywidualnych roszczeń cywilnoprawnych przez skarżących wobec Spółki i podejmowanie prób negocjacji w tym względzie nie wyłącza możliwości domagania się udostępnienia kserokopii dokumentów, stanowiących podstawę zlokalizowania i posadowienia linii elektroenergetycznej na ww. działkach w trybie u.d.i.p., a zatem nie naruszono art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1966/13, dostępny pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Reasumując, spełniona została przesłanka przedmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie wniosku skarżących. Odnośnie natomiast zakresu podmiotowego ustawy, wskazać należy na treść przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w K., do dnia [...] stycznia 2013 r. działające pod nazwą: Polskie Sieci Elektroenergetyczne [...] S.A. z siedzibą w K., są w całości własnością Skarbu Państwa, który jest jedynym akcjonariuszem, jak wynika z rubryki 7 Odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Spółka jest zatem podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Niezależnie od tego podkreślić należy, że Spółka jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, które cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05 (Dz. U. Nr 141, poz. 1012) wskazał, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa – a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mówi art. 1 Konstytucji RP. W dziedzinie gospodarki energetycznej mamy zatem do czynienia z interferencją różnych wartości i zasad konstytucyjnych, do których należą wolność działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP), ale także bezpieczeństwo obywateli i zasada zrównoważonego rozwoju kraju (art. 5 Konstytucji RP) oraz zasada ochrony środowiska (art. 74 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP). Obowiązkiem władz publicznych jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc dążenie do zaspokojenia zarówno istniejących, jak i przewidywanych potrzeb energetycznych w warunkach określonych w art. 74 ust. 1 Konstytucji RP, a więc z uwzględnieniem bezpieczeństwa ekologicznego obecnych i przyszłych pokoleń. Realizacja tego obowiązku uzasadnia poddanie gospodarki energetycznej ograniczeniom wolności działalności gospodarczej charakterystycznym dla rynku regulowanego i znajdującym oparcie w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wolność działalności gospodarczej w dziedzinie energetyki może być ograniczona w szczególności ze względu na bezpieczeństwo i ochronę środowiska, ograniczenia te mogą być ustanawiane "tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie", jednakże nie mogą one "naruszać istoty wolności i praw". Przedsiębiorstwa energetyczne są więc przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne, a w konsekwencji są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Ich działalność dla urzeczywistnienia wskazanych przez Trybunał Konstytucyjny celów wymaga ścisłego współdziałania z organami władzy publicznej. Sąd w tym względzie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, dostępnym pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl. Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (...), następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie jest dysponentem żądanej informacji, zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępna pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wykonania. W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy po wniesieniu skargi wystąpią okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, w której został spełniony zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezsporne jest, że Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w K. nie rozpoznały wniosku A.S. o przesłanie ewentualnie istniejących decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych przebiegających przez działki stanowiące własność skarżącego do dnia wniesienia skargi na jej bezczynność. Dopiero w piśmie z dnia 10 lutego 2014 r., doręczonym skarżącemu w dniu 14 lutego 2014 r., Spółka udostępniła żądaną informację przesyłając dwa, szczegółowo opisane dokumenty urzędowe. Ponadto Spółka poinformowała, że obecnie Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w K. nie są w posiadaniu innych decyzji dotyczących lokalizacji budowy i modernizacji linii elektroenergetycznej usytuowanych na działkach skarżącego, co uniemożliwia ich udostępnienie. Jednocześnie Spółka nie wykluczyła, iż może pozyskać takie dokumenty od innych podmiotów lub wskutek własnych działań Spółki, lecz obecnie dysponuje tylko dwoma dokumentami, które udostępniła stronie przy piśmie z dnia 10 lutego 2014 r. Oznacza to, że w dacie rozpoznawania niniejszej sprawy przez Sąd, Spółka nie pozostawała już w bezczynności, w odniesieniu do tej części wniosku, która zawierała żądanie udostępnienia kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy przedmiotowej linii elektroenergetycznej, skoro zrealizowała obowiązek informacyjny wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. udzieliła odpowiedzi na żądanie skarżącego przesyłając kserokopie decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznej przebiegających przez działki stanowiące jego własność. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Spółki, że zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej jest ona zobowiązana do udostępnienia tylko tych informacji publicznych, które posiada w momencie składania wniosku i które mogą być udostępnione niezwłocznie. Stąd też postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność stało się w tej części bezprzedmiotowe i Sąd zobowiązany był do umorzenia go na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Natomiast w odniesieniu do części wniosku, w którym A. S. wystąpił do Spółki o udostępnienie informacji publicznej w zakresie zmiany położenia urządzeń stanowiących część linii przesyłowych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Spółka pozostaje w bezczynności. W ocenie Sądu, złożony w tym zakresie wniosek był precyzyjny, ponieważ skarżący w sposób jednoznaczny powiązał żądane informacje co do zmiany przebiegu linii z trzema ściśle oznaczonymi działkami, wskazując miejsce ich położenia. Wniosek ten dotyczył udzielenia informacji, czy doszło do zmiany (modernizacji) przebiegu urządzeń przesyłowych na wymienionych działkach, a jeżeli tak, to kiedy zmiany takie nastąpiły. Skoro zatem wniosek o dostęp do informacji publicznej był od początku precyzyjny, to Spółka zobowiązana była do jego rozpoznania w sposób określony przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, czego jednak nie uczyniła. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Spółki w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że zachowanie Spółki nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na nią z mocy ustawy. W piśmie z dnia 10 lutego 2014 r. Spółka ustosunkowała się do wniosku skarżących, przy czym częściowe nierozpoznanie wniosku skarżącego było wynikiem błędnej oceny treści tego wniosku. Bezczynność wynikała z błędnego przeświadczenia, że wniosek wymaga doprecyzowania. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.