II SAB/Wa 114/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 114/16 w sprawie ze skargi J. D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku 3 grudnia 2015 r. postanawia -odmówić sprostowania wyroku - Wyrokiem z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 114/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku [...] grudnia 2015 r. Odpis nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 23 marca 2017 r. Pismem z dnia 23 marca 2017 r. skarżący wystąpił do Sądu o sprostowanie powyższego wyroku. Wskazał, że żąda sprostowania oraz usunięcia informacji nieprawdziwych, niepełnych lub zebranych w sposób sprzeczny z ustawą. Podniósł, że wymaga tego całe uzasadnienie wyroku. Skarżący zarzucił, że niepełne są fragmenty uzasadnienia wyroku, w których wskazuje się: "Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. J. D. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o wszczęcie na podstawie art. 61 § 1 K.p.a. postępowania administracyjnego, z czynnym jego udziałem, w celu ..." oraz "W dniu 25 stycznia 2016 r. do organu wpłynęło pismo J. D. w którym wezwał Ministra Obrony Narodowej do usunięcia naruszenia prawa... " Skarżący podniósł, że w rzeczywistości wystąpił z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. ponieważ Minister Obrony Narodowej uchylał się od załatwienia jego wcześniejszych wystąpień, m.in. z dnia [...] lutego 1991 r., z dnia [...] sierpnia 2015 r., z dnia [...] października 2015 r. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 25 stycznia 2016 r. do organu wpłynęły dwa jego pisma, w których wezwał Ministra Obrony Narodowej oraz Dyrektora Departamentu Kadr MON do usunięcia naruszenia prawa, a nie jedno pismo do Ministra Obrony Narodowej. Zdaniem skarżącego niepełna i nieprawdziwa jest informacja zawarta w uzasadnieniu wyroku, że "W dniu [...] lutego 2016 r. J. D. stawił się osobiście w Oddziale Postępowania Administracyjnego Departamentu Kadr i w związku z wezwaniem do usunięcia braku formalnego wniosku oświadczył, że jego wystąpienie z dnia [...] grudnia 2015 r. należy rozpatrywać w trybie art. 154 § 1 K.p.a.". Skarżący podniósł, że w rzeczywistości wielokrotnie stawił się w Departamencie Kadr MON, m.in. w dniu [...] września 1991 r. W dniu [...] lutego 2016 r. stawił się natomiast w Departamencie Kadr MON nie "w związku z wezwaniem do usunięciu braku formalnego" lecz w związku z uwzględnieniem jego kategorycznego (wielokrotnie powtarzanego) żądania wysłuchania. Podczas rozmowy z funkcjonariuszami Departamentu Kadr MON oświadczył, że został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] listopada 1991 r. w stopniu [...], a nie z dniem [...] marca 1991 r. albo z dniem [...] marca 1999 r., jak podano w decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2004 r. utrzymującej w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. W związku z tym wniósł o uchylenie w trybie art. 154 § 1 K.p.a decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2004 r. Skarżący zarzucił także, że niepełna i nieprawdziwa jest również zawarta w uzasadnieniu wyroku informacja, iż według skarżącego Dyrektor Departamentu Kadr MON zastępuje Ministra Obrony Narodowej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach związanych z przebiegiem służby wojskowej żołnierzy zawodowych oraz uposażeń żołnierzy. Skarżący podniósł, że w rzeczywistości to nie według niego, lecz "na podstawie wewnętrznych rozwiązań organizacyjnych przyjętych w resorcie obrony narodowej" Dyrektor Departamentu Kadr MON zastępuje Ministra Obrony Narodowej w postępowaniu toczącym się przed Ministrem Obrony Narodowej oraz przed sądami administracyjnymi w sprawach związanych z przebiegiem służby wojskowej żołnierzy zawodowych oraz uposażeń żołnierzy. Ponadto skarżący wskazał, że niepełne i nieprawdziwa jest także informacja: "W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarga na bezczynność Dyrektora Departamentu Kadr MON w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2015 r. o uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 20104 r. jest niezasadna. Dyrektor Departamentu Kadr MON, jako organ niewłaściwy w sprawie, a także niebędący adresatem wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r., nie był bowiem organem zobowiązanym do jego załatwienia". Skarżący podał, że w rzeczywistości Dyrektor Departamentu Kadr MON "na podstawie wewnętrznych rozwiązań organizacyjnych przyjętych w resorcie obrony narodowej" był zobowiązanym do załatwienia sprawy i dlatego Minister Obrony Narodowej przekazywał mu, jego wystąpienia, "celem załatwienia z obowiązującą procedurą administracyjną". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W ocenie Sądu wniosek skarżącego o sprostowanie uzasadnienia wyroku wydanego w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, że w swoim wniosku skarżący nie wskazuje w istocie niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, które wymagałyby sprostowania. Z uzasadnienia wniosku skarżącego wynika, że kwestionuje on opisany w uzasadnieniu wyroku stan faktyczny sprawy, a także rozstrzygnięcie Sądu. Wniosek skarżącego wykracza zatem poza granice określone w art. 156 § 1 P.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1082/98, LEX 656195). Ponadto sprostowanie w żądnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1976 r., sygn. akt II CZ 11/76, LEX nr 7806). Jeżeli skarżący nie zgadza się z ustaleniami Sądu, a także z kierunkiem rozstrzygnięcia sprawy, to winien to kwestionować w drodze środka odwoławczego od wyroku, jakim jest skarga kasacyjna, a nie poprzez wniosek o jego sprostowanie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 156 § 1 oraz § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.