II SAB/Wa 135/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie rozpoznania odwołania od uchwały w sprawie nadania stopnia naukowego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 27 stycznia 2014 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga W. B. na bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie rozpoznania odwołania od uchwały w sprawie nadania stopnia naukowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że przed wniesieniem skargi skarżący nie wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wymaganego na podstawie art. 37 § 1 Kpa. Zarządzeniem z dnia 20 marca 2014 r. zwrócono się do skarżącego o wskazanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy skierował przed wniesieniem skargi do Sądu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów w trybie art. 37 § 1 Kpa oraz o ewentualne nadesłanie odpisu tego wezwania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący W. B. poinformował Sąd, że skierował do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 Kpa, nie załączając przedmiotowego wezwania. Zdaniem skarżącego wniesienie skargi do Sądu oznacza, że wezwał Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów do usunięcia naruszenia prawa, gdyż ona wiedziała o tej skardze i miała możliwość podjęcia czynności mające na celu usunięcie naruszenia prawa. Tym samym skarżący stwierdził, że skarga została wniesiona prawidłowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.– dalej "p.p.s.a."), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1401/08 (Lex Omega nr 466382) brak w aktach organu dokumentu świadczącego o wyczerpaniu przez skarżącego środków zaskarżenia stanowi podstawę do wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 Kpa. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 6, poz. 18) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z analizy akt rozpoznawanej sprawy skarżący W. B. przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w sprawie rozpoznania odwołania od uchwały w sprawie nadania stopnia naukowego nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 Kpa – nie wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. A zatem jego skarga jest dopuszczalna i podlega odrzuceniu. Przy czym zaznaczyć należy, że wniesienie skargi do Sądu nie stanowi spełnienia wymogu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 37 § 1 Kpa W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji